The Legend of Zelda: Skyward Sword HD op Switch, zwaardvechten met precisie

Een zwaard dat je moet leren

Midden in het Skyview Temple staat een Stalfos met twee zwaarden gekruist voor zijn borst. Horizontaal slaan werkt niet, verticaal ook niet. Het beest blokkeert alles tot ik mijn Joy-Con schuin van rechts naar links beweeg en precies de opening raak. Dat moment vat samen wat Skyward Sword anders maakt dan vrijwel elke andere Zelda: je kunt niet op de automatische piloot door gevechten heen rollen.

De MotionPlus-sturing, oorspronkelijk ontworpen voor de Wii Remote, is op de Switch vertaald naar twee opties. Met Joy-Cons beweeg je je rechterhand om de richting van Links zwaard te bepalen, terwijl de linker Joy-Con je schild aanstuurt. De alternatieve optie is de rechter thumbstick, waarmee je de slagrichting kiest via flick-bewegingen. Beide methodes werken, maar geen van beide is perfect. Motion controls voelen intuïtief bij grote zwaaiende bewegingen, maar bij snelle opeenvolgende slagen registreert de gyroscoop soms verkeerd. De thumbstick-besturing is consistenter, maar mist het fysieke gevoel dat de game duidelijk wil overbrengen.

Wat deze aanpak sterk maakt is het effect op vijandontwerp. Vrijwel elke tegenstander in Skyward Sword heeft een specifieke kwetsbaarheid die je met de juiste slagrichting moet raken. Deku Baba’s openen hun bek horizontaal of verticaal, Lizalfos pareren gericht en vragen om timing, en zelfs gewone Bokoblins houden hun wapen in een bepaalde positie die je moet lezen. Het gevolg is dat gevechten meer aandacht vragen dan in Twilight Princess of Wind Waker, waar je met herhaaldelijk B-knop indrukken door de meeste encounters heen komt.

Die drempel is precies waar de meningen uiteenlopen. Voor mij werkt het, omdat elk gevecht een puzzelelement krijgt. Maar ik snap ook de frustratie als de gyroscoop voor de derde keer een diagonale slag registreert terwijl je horizontaal wilde slaan. Tijdens het Koloktos-gevecht, een van de beste bossencounters in de hele franchise, viel alles op zijn plek: het oppakken van zijn eigen zwaarden, het richten op zijn zwakke punten, de schaal van het gevecht. Op die momenten bewijst de besturing zichzelf. In de minder geïnspireerde gevechten voelt diezelfde besturing soms als een obstakel tussen jou en de actie.

Fi, tempels en de lange klim

Skyward Sword is een lineaire Zelda, en dat merk je vanaf het eerste uur. Het verhaal stuurt je van Skyloft naar het oppervlak, door drie hoofdgebieden die je meerdere keren bezoekt in steeds uitgebreidere varianten. Die structuur heeft voordelen: de tempels behoren tot de sterkste in de serie. Het Ancient Cistern combineert een serene bovenwereld met een grimmige onderwereld, compleet met een van de meest memorabele miniboss-arena’s die ik in een Zelda heb meegemaakt. De Sandship is een ander hoogtepunt, een tempel op een schip waar je met tijdskristallen schakelt tussen verleden en heden om puzzels op te lossen.

Tussen die tempels door ligt een structuur die minder goed werkt. De drie gebieden op het oppervlak, Faron Woods, Eldin Volcano en Lanayru Desert, fungeren als semi-open levels die je herhaaldelijk doorloopt. Bij elk bezoek opent zich een nieuw pad of verandert de omgeving, maar de herhaling is voelbaar. Vooral de Silent Realm-secties, stealth-achtige uitdagingen waarin je zonder wapens heilige tranen verzamelt, zijn polariserend. De spanning is hoog en de muziek schakelt briljant om zodra je ontdekt wordt, maar na de vierde keer voelt het format uitgewerkt.

Dan is er Fi. De geest in je zwaard functioneert als je vaste metgezel en vertelt je bij vrijwel elke nieuwe situatie wat je moet doen. Na Navi in Ocarina of Time en Midna in Twilight Princess is Fi de meest aanwezige companion, en tegelijk de minst charmante. Haar dialogen zijn robotisch geschreven, vol kansberekeningen en herhalingen van informatie die je net zelf hebt gezien. Op de Switch is het aantal onderbrekingen iets teruggeschroefd ten opzichte van de Wii-versie, maar Fi blijft nadrukkelijk aanwezig. Waar Midna een eigen persoonlijkheid had die het verhaal verrijkte, voelt Fi meer als een ingebouwde tutorial die nooit helemaal uitschakelt.

Het verhaal zelf is verrassend persoonlijk voor Zelda-begrippen. De relatie tussen Link en Zelda heeft hier meer gewicht dan in de meeste andere delen, omdat je Zelda als personage leert kennen voordat ze verdwijnt. Die emotionele basis draagt het spel door de tragere momenten heen, en de climax levert een van de betere eindes in The Legend of Zelda.

De lucht boven Hyrule

Skyloft is je thuisbasis, een drijvend eiland boven de wolken waar je terugkeert tussen missies. Het stadje zelf is compact maar levendig, met sidequests die je bijhoudt via een dag-nachtcyclus en NPC’s die hun eigen kleine verhaallijnen hebben. De bazaar biedt upgrades voor je uitrusting, en het crafting-systeem vraagt materialen die je op het oppervlak verzamelt. Dat geeft je een reden om terug te gaan naar eerder bezochte gebieden, al voelt die motivatie soms geforceerd.

Reizen tussen Skyloft en het oppervlak gaat via je Loftwing, een grote vogel die je door de lucht bestuurt. Het vliegen zelf is soepel en de eerste keren dat je door de wolkenlaag duikt richting het oppervlak voelt dat groots. Maar de lucht ertussenin is opvallend leeg. Er drijven wat kleine eilandjes rond met een chest of een minigame, maar de sky is geen open wereld vol ontdekkingen. Vergeleken met de Great Sea in Wind Waker, die ondanks zijn eigen leegte tenminste de illusie van avontuur bood, voelt de lucht in Skyward Sword meer als een hubwereld met loading-schermen in vermomming.

Op de Switch is het vliegen iets comfortabeler dankzij de hogere framerate en de optie om met knoppen te sturen in plaats van motion controls. Toch blijft het een functioneel onderdeel van de game, niet een attractie op zich. De snelreisfunctie die de HD-versie toevoegt, via amiibo, helpt om het heen-en-weer reizen te versnellen, al is het jammer dat die functie achter een apart accessoire zit.

Kleuren, muziek en de opknapbeurt

Skyward Sword koos in 2011 voor een visuele stijl die impressionistisch aandoet, met zachte kleuren en bewust vage achtergronden die op afstand vervagen. Die keuze was slim, want het betekent dat de game op de Switch nog steeds goed oogt. De HD-remaster draait in 1080p docked en 720p handheld, met een stabiele 60fps die het origineel op de Wii (30fps, 480p) ver achter zich laat. Vooral in gevechten merk je het verschil: animaties zijn vloeiender en de respons van je slagen voelt directer.

De kleuren spatten van het scherm in gebieden als Lanayru Desert, waar tijdskristallen de dorre woestijn transformeren naar een levendig verleden vol groene vegetatie en werkende robots. Faron Woods heeft een warme, verzadigde palette die mooi contrasteert met de koelere tinten van Skyloft. Niet elk gebied is even sterk, want Eldin Volcano oogt wat eentonig met zijn bruine en rode tinten, maar overall houdt de art direction stand.

De soundtrack verdient aparte vermelding. Skyward Sword was de eerste Zelda met volledig georkestreerde muziek, en dat hoor je. Het hoofdthema, Ballad of the Goddess, is een van de sterkste stukken in de franchise. De tempelthema’s variëren van sereen tot dreigend, en de muziek in de Silent Realms schakelt feilloos tussen rust en paniek op basis van je acties. Op de Switch klinkt alles helder en gedetailleerd, zowel via de speakers als via een koptelefoon.

Wat de remaster niet oplost zijn de camera-issues in krappe ruimtes en de soms houterige NPC-animaties. Gezichtsuitdrukkingen van personages zijn verbeterd ten opzichte van de Wii-versie, maar ze halen niet het niveau van latere Switch-titels. Het is een opknapbeurt, geen volledige remake, en dat is op sommige momenten zichtbaar.

Is Skyward Sword nog voor iedereen?

De eerlijke samenvatting is dat Skyward Sword een Zelda is met uitgesproken kwaliteiten en even uitgesproken tekortkomingen. De tabel hieronder zet de belangrijkste punten naast elkaar.

Voor fans van de klassieke Zelda-formule met tempels, items en een duidelijke verhaallijn biedt Skyward Sword HD een van de betere ervaringen op de Switch. De gevechten vragen meer van je dan in andere delen, en de beste tempels zijn ronduit briljant. Reken op zo’n 35 tot 40 uur voor de hoofdcampagne, met optionele sidequests die daar nog een paar uur bovenop leggen. Als je vastloopt in het originele NES-spel, helpt deze Zelda 1 walkthrough om Ganon te verslaan je verder.

Als je na Breath of the Wild en Tears of the Kingdom gewend bent geraakt aan volledige vrijheid in hoe je de wereld verkent, dan kan de strakke regie van Skyward Sword benauwend aanvoelen. De herhaling van gebieden en Fi’s constante aanwezigheid vragen geduld. Dat is geen dealbreaker, maar het is goed om te weten waar je aan begint. De game beloont spelers die zich overgeven aan het ritme dat Nintendo hier dicteert, en frustreert degenen die daar tegenin willen gaan. Wie op zoek is naar meer gaming op SuperBigWin vindt daar reviews en nieuws over andere titels.

Waar kun je Skyward Sword HD kopen?

The Legend of Zelda: Skyward Sword HD is beschikbaar voor de Nintendo Switch, zowel als fysieke cartridge als digitale download via de Nintendo eShop. Bij Nederlandse retailers zoals Bol.com, Nedgame en BudgetGaming.nl varieert de prijs tussen ongeveer €39,99 en €59,99, afhankelijk van aanbiedingen en of je kiest voor fysiek of digitaal.

(Prijzen kunnen variëren per retailer en moment van aankoop. Koop via officiële verkoopkanalen voor garantie en klantenservice.)

Bekijk The Legend of Zelda: Skyward Sword HD in actie:

Bekijk The Legend of Zelda: Skyward Sword in actie: