Pokémon Let’s Go, Eevee! op Switch: knuffelen door Kanto

Eevee op je schouder

Eevee zit op mijn schouder, draait haar kopje naar me toe en kwispelt met haar staart als ik door Pallet Town loop. Dat is het eerste wat opvalt aan Pokémon Let’s Go, Eevee! en het zet meteen de toon voor de hele game. De camera zoomt regelmatig in op kleine momenten tussen jou en je partner-Pokémon, van een high five na een gewonnen gevecht tot Eevee die haar oren spitst bij een nieuw geluid.

Die aandacht voor de band met Eevee maakt de reis persoonlijker dan in de meeste Pokémon games. In plaats van een Pokémon die braaf in een Poké Ball wacht, heb je hier een beestje dat constant reageert op wat er om je heen gebeurt. Ik betrapte mezelf erop dat ik regelmatig het aaischerm opende om Eevee te kroelen, puur omdat de animaties zo lekker reageren op touch-input. Het voelt overtuigend genoeg om er een glimlach van te krijgen.

Maar die knuffelige aanpak heeft ook een keerzijde. De game voelt hierdoor minder spannend dan bijvoorbeeld FireRed of de originele Blue. Alles is zacht, warm en vriendelijk, waardoor de rivaliteit met je tegenstander nooit echt prikt en de dreigingen in de wereld nauwelijks als dreigingen aanvoelen. Pokémon Let’s Go, Eevee! kiest bewust voor gezelligheid boven spanning, en dat merk je in elk onderdeel van de game.

Vangen zonder gevecht

De grootste verandering zit in hoe je wilde Pokémon vangt. Gevechten met wilde Pokémon zijn volledig geschrapt. In plaats daarvan krijg je een vangstmechaniek die rechtstreeks uit Pokémon GO komt. Wilde Pokémon verschijnen zichtbaar in het gras, je loopt ernaartoe, en dan gooi je een Poké Ball met een motion control-beweging of door te richten met de gyroscoop in handheld mode.

Het ritme van de game verandert daardoor compleet. Waar ik in oudere Pokémon-games het hoge gras soms vermeed om niet telkens dezelfde Zubat te hoeven verslaan, loop ik hier juist actief op Pokémon af. Elke vangst levert experience points op voor je hele team, en combo’s van dezelfde soort Pokémon verhogen de kans op zeldzame exemplaren en betere stats. Dat combo-systeem is verrassend verslavend. Na twintig Pidgey’s achter elkaar vangen voelde het alsof ik in een flow zat, steeds wachtend op die ene shiny variant.

De motion controls werken wisselend. In docked mode gooi je de Joy-Con naar het scherm, wat intuïtief aanvoelt maar soms onnauwkeurig is. Pokémon die naar de randen van het scherm bewegen zijn frustrerend moeilijk te raken met een zwaaibeweging. In handheld mode richt je met de gyroscoop en druk je op A, wat mij veel beter beviel. Het verschil in precisie tussen die twee methodes is groot genoeg om je speelstijl te beïnvloeden.

Trainer battles bestaan nog wel, en die verlopen via het klassieke turn-based systeem. Daar zit genoeg variatie in om de game niet eentonig te laten worden, maar de moeilijkheidsgraad is laag. Mijn team was door het constante vangen zo overleveld dat de meeste trainers in twee of drie beurten plat gingen.

Kanto opnieuw ontdekt

Kanto is herkenbaar en toch anders. De routes, steden en grotten volgen grotendeels de structuur van de originele Red en Blue, maar alles is opgepoetst en hier en daar vereenvoudigd. Rock Tunnel voelt minder als een doolhof en meer als een korte wandeling. Silph Co. is nog steeds groot, maar de puzzels zijn minder complex dan ik me herinnerde. Het tempo ligt daardoor hoger dan in de originelen, wat prettig is als je de route al kent, maar minder bevredigend als je op zoek bent naar uitdaging.

Wat wel goed werkt, is hoe de Pokémon nu zichtbaar door het gras en de grotten lopen. Dat geeft de wereld leven. Een Onix die door een grot kronkelt of een Snorlax die een pad blokkeert voelt tastbaarder dan een willekeurige random encounter. De gym leaders zijn trouw aan het origineel, compleet met hun bekende teams en arena-puzzels. Alleen vereisen sommige gyms nu dat je een bepaald type Pokémon in je team hebt voordat je naar binnen mag, wat voelt als een onnodige extra stap.

De postgame biedt nog wat extra’s. Master Trainers, specialisten die elk één specifieke Pokémon tot in de perfectie beheersen, vormen de grootste uitdaging van de hele game. Tegen een Master Trainer met een level 75 Machamp staan met je eigen Machamp is een stuk pittiger dan alles in het hoofdverhaal. Dat is ook de plek waar Pokémon Let’s Go, Eevee! laat zien dat er onder de zachte buitenkant toch wat diepte schuilt.

Solo of samen op pad?

Lokale co-op activeer je door simpelweg een tweede Joy-Con te schudden. Er verschijnt dan een tweede speler op het scherm die meeloopt, meevecht en meevangt. In gevechten betekent dat twee-tegen-één tegen elke trainer, wat de toch al lage moeilijkheidsgraad nog verder verlaagt. Mijn neefje van zeven vond het geweldig. Ik merkte vooral dat elk gevecht nu in één beurt voorbij was.

Bij het vangen van Pokémon is de co-op leuker. Twee spelers gooien tegelijk een Poké Ball, en als je allebei goed mikt, krijg je een vangstbonus. Dat voegt een klein laagje coördinatie toe dat prima werkt op de bank. De tweede speler heeft geen eigen voortgang of team, dus het is puur een ondersteunende rol. Voor ouders die met jonge kinderen willen spelen is dat ideaal, voor twee ervaren spelers voelt het beperkt.

Solo spelen is waar Pokémon Let’s Go, Eevee! het meest samenhangend aanvoelt. Het tempo klopt dan beter, de gevechten duren iets langer, en de focus op jou en Eevee blijft intact. De co-op is een leuke toevoeging voor specifieke situaties, maar de game is duidelijk ontworpen met één speler in gedachten.

De charme van eenvoud

Visueel ziet Pokémon Let’s Go, Eevee! er fris uit voor een Switch-game uit 2018. De kleuren zijn helder en verzadigd, de Pokémon-modellen zijn gedetailleerd, en de wereld heeft een warme, bijna speelgoedachtige uitstraling. Het draait stabiel op zowel 30 fps in docked als handheld mode, zonder merkbare framedrops in drukke gebieden.

De muziek is een van de sterkste punten. Bekende melodieën uit de originele games zijn opnieuw gearrangeerd met een voller orkest, en dat klinkt fantastisch. De Lavender Town-muziek bezorgt me nog steeds kippenvel, terwijl het Pokémon Center-deuntje onmiddellijk een gevoel van thuiskomen oproept. De geluidseffecten van Eevee zijn nieuw ingesproken en voegen veel toe aan het karakter.

De UI is schoon en overzichtelijk. Alles is met een paar knoppen bereikbaar, van je Pokémon-team tot je bag. De Pokédex is helder vormgegeven en het box-systeem voor je gevangen Pokémon werkt soepel. Die netheid past bij de toegankelijke toon, maar het gebrek aan diepere menu’s voor IV’s, EV’s en natures maakt de game minder interessant voor competitieve spelers. Pas in de postgame krijg je toegang tot een IV-checker, en zelfs dan is de informatie beperkt vergeleken met de hoofdreeks.

Voor wie voelt dit goed?

Pokémon Let’s Go, Eevee! is op zijn best voor twee groepen spelers. De eerste groep bestaat uit mensen die de originele Kanto-games hebben gespeeld en die wereld nog een keer willen bezoeken zonder de ruwere randjes van de Game Boy-versies. De nostalgie werkt hier sterk, en de vereenvoudigingen zorgen ervoor dat je in een ontspannen tempo door bekende locaties glijdt.

De tweede groep zijn nieuwkomers, of dat nu jonge spelers zijn of mensen die via Pokémon GO voor het eerst interesse hebben in een Pokémon-RPG. De lage instapdrempel, het ontbreken van wilde gevechten en de visuele duidelijkheid maken het een uitstekend startpunt. Voor deze spelers is de eenvoud geen beperking maar een uitnodiging.

Wie op zoek is naar de diepte van Sword/Shield of de uitdaging van de oudere generaties, zal hier sneller klaar mee zijn. Het ontbreken van abilities, held items in gevechten en een beperkte movepool maakt teambuilding minder interessant. De moeilijkheidsgraad piekt pas bij de Master Trainers, en tegen die tijd heb je al 20 tot 25 uur doorgebracht in een game die zelden weerstand biedt. Dat is niet per se een probleem, maar het is goed om te weten voordat je begint. Videogames met een vergelijkbare toegankelijke aanpak vind je ook bij andere Nintendo-franchises op de Switch.

Waar kun je Pokémon Let’s Go, Eevee! kopen?

Pokémon Let’s Go, Eevee! is beschikbaar voor de Nintendo Switch, zowel als fysieke cartridge als digitale download via de Nintendo eShop. Bij verschillende Nederlandse retailers zoals Bol.com, de Nintendo eShop en prijsvergelijkers als BudgetGaming.nl ligt de geschatte prijs tussen de €45,99 en €59,99. De game is al sinds 2018 op de markt, dus tweedehands exemplaren duiken ook regelmatig op.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren per aanbieder en moment van aankoop. Controleer altijd of het om een Europese versie gaat.)

Bekijk Pokémon Let’s Go, Eevee! in actie:

Bekijk Pokémon Let’s Go, Eevee! in actie: