Grand Theft Auto: Chinatown Wars – top-down chaos op handheld

Liberty City in je hand

Midden in een achtervolging door Broker, met drie politiewagens op mijn bumper en een koffer vol gestolen coke op de achterbank, besef ik weer waarom Grand Theft Auto: Chinatown Wars zo goed werkt op een klein scherm. De top-down camera geeft precies genoeg overzicht om door smalle steegjes te scheuren en op het laatste moment een scherpe bocht te nemen. Dat voelt strak en doelgericht, zonder de visuele ruis die grotere GTA-delen soms hebben.

Chinatown Wars speelt zich af in een bekende versie van Liberty City, maar de schaal is aangepast aan het formaat. De drie eilanden zijn er, de bruggen verbinden alles, en de straten zitten vol verkeer en voetgangers. Toch voelt de wereld compacter doordat de camera je dwingt om vanuit vogelperspectief te navigeren. Missies liggen dicht bij elkaar, waardoor het tempo hoog blijft en er weinig dode momenten zijn tussen opdrachten.

Wat meteen opvalt is dat Rockstar Leeds hier niet heeft geprobeerd om GTA IV na te bootsen op inferieure hardware. In plaats daarvan leunt de game op snelheid, directe actie en korte feedback-loops. De missiestructuur is gebouwd rond sessies van vijf tot tien minuten, wat perfect past bij spelen onderweg. Dat maakt Chinatown Wars tot een GTA die zijn beperkingen omarmt en er iets eigens van maakt.

Wat maakt de missies zo verslavend?

De kernloop van Chinatown Wars draait om snelle opdrachten die zelden langer dan een paar minuten duren. Eén missie stuur je een busje de haven in, de volgende rijd je een rivaal klem in het verkeer, en daarna moet je een pakket afleveren voordat de timer afloopt. Die variatie houdt het tempo hoog en voorkomt dat de game in een sleur raakt, tenminste voor het grootste deel van het verhaal.

De top-down actie geeft de gevechten en achtervolgingen een andere spanning dan in de 3D-delen. Omdat de camera verder weg staat, moet je sneller reageren op wat er om je heen gebeurt. Vijanden duiken op vanuit zijstraten, politiehelikopters verschijnen boven je hoofd, en in een fractie van een seconde verandert een rustige rit in totale chaos. Die directheid maakt de game nerveuzer dan bijvoorbeeld GTA: San Andreas, waar je vaak meer ruimte hebt om situaties te overzien.

Halverwege het verhaal begint de herhaling wel zichtbaar te worden. Veel missies volgen een patroon van “rijd naar punt A, pak iets op, lever af bij punt B, schiet onderweg wat mensen neer”. De variaties zitten in de context en de personages die je opdrachten geven, maar de gameplay-loop zelf verandert niet drastisch. Dat is geen groot probleem bij korte speelsessies, maar als je de game in langere stukken speelt, merk je het.

Toch blijft de missiestructuur de ruggengraat van wat Chinatown Wars zo speelbaar maakt. De checkpoints zijn genereus, de moeilijkheidsgraad escaleert geleidelijk, en het verhaaltempo dwingt je om door te gaan. Protagonist Huang Lee is bovendien een verrassend vermakelijk personage, met genoeg cynische one-liners om de cutscenes de moeite waard te maken.

Touchscreen-criminaliteit

Op de Nintendo DS maakte Chinatown Wars slim gebruik van het touchscreen, en die aanpak is grotendeels intact gebleven in de mobiele versie. Auto’s hotwiren doe je door met je vinger over de draden te slepen, sloten forceer je met een draaibeweging, en molotovcocktails gooi je door een swipe-beweging over het scherm. Die minigames voegen een fysieke laag toe aan acties die in andere GTA-delen gewoon een knopje indrukken zijn.

Het hotwiren van een dure auto voelt daardoor anders dan het jatten van een goedkope sedan. Duurdere voertuigen hebben complexere minigames, waardoor je langer kwetsbaar bent op straat terwijl je aan het prutsen bent. Dat creëert een leuke risico-afweging, want een snellere auto is het waard, maar de kans dat de politie je betrapt is groter.

Op mobiel werkt de besturing wisselend. De virtuele joystick voor het rijden en lopen is functioneel maar niet perfect. Vooral in hectische gevechten mis je de precisie van fysieke knoppen, en bij snelle achtervolgingen door druk verkeer gaat de besturing soms tegen je werken. De touchscreen-minigames voelen daarentegen beter aan op een telefoon dan op de DS, omdat het scherm groter is en de aanraakgevoeligheid nauwkeuriger.

De drugshandel, een van de centrale systemen van de game, maakt ook gebruik van het touchscreen. Deals sluiten gaat via een interface waarin je hoeveelheden selecteert en prijzen vergelijkt. Dat klinkt droog, maar in de praktijk is het een snel en intuïtief systeem dat goed past bij het handheld-formaat.

Hoe werkt de drugshandel?

Het drugssysteem is wat Chinatown Wars onderscheidt van vrijwel elke andere GTA. Verspreid over Liberty City zitten dealers die zes soorten drugs kopen en verkopen tegen fluctuerende prijzen. De truc is simpel: koop laag, verkoop hoog. Maar de uitvoering is een stuk spannender dan dat klinkt.

Elke dealer heeft zijn eigen voorraad en prijzen, en die veranderen na elke missie of tijdsperiode. Via de PDA in de game ontvang je tips over waar bepaalde drugs goedkoop zijn of waar de vraag hoog is. Op dat moment moet je afwegen of het de moeite waard is om dwars door de stad te rijden met een lading in je auto, wetende dat de politie je kan aanhouden en alles in beslag kan nemen.

De winsten uit de drugshandel zijn aanzienlijk en vormen een belangrijke inkomstenbron naast de missiebeloningen. Met dat geld koop je wapens, voertuigen en safehouse-upgrades. Het systeem geeft de open wereld een extra laag, omdat je tussen missies door actief bezig bent met routes plannen en deals timen. Dat maakt rondrijden door Liberty City zinvol, ook buiten de verhaalmissies om.

Niet iedereen zal dit systeem waarderen. De interface is functioneel maar niet bijzonder spannend om naar te kijken, en het mechanisme leunt zwaar op herhaling. Koop, rijd, verkoop, herhaal. Als dat patroon je niet pakt, verliest Chinatown Wars een groot deel van zijn unieke aantrekkingskracht. Maar voor spelers die van economische systemen houden, is dit een van de beste implementaties in de hele franchise.

Cel-shading, rotzooi en radio

Visueel kiest Chinatown Wars voor een cel-shaded stijl die de game een stripboekachtige uitstraling geeft. Die keuze is slim, want op de beperkte hardware van de DS en op kleinere telefoonschermen blijft alles goed leesbaar. Auto’s, gebouwen en personages hebben dikke contouren en heldere kleuren, waardoor je in de chaos van een achtervolging altijd ziet wat er gebeurt.

De cutscenes worden verteld via stilstaande panels met tekstballonnen, vergelijkbaar met een graphic novel. Dat past bij de visuele stijl en houdt de bestandsgrootte klein, maar het mist de cinematische impact van de volledig geanimeerde cutscenes uit de console-GTA’s. Voor een handheldgame uit 2009 ziet het er nog steeds goed uit, al voelt de resolutie op moderne telefoons soms wat korrelig.

Aan de audiokant is Chinatown Wars beperkter dan de meeste GTA-delen. De radiostations zijn aanwezig maar bevatten geen gesproken dialogen of DJ’s. In plaats daarvan krijg je instrumentale tracks die per station van genre wisselen. Het werkt, maar het mist de persoonlijkheid die radiostations in GTA IV of Vice City zo memorabel maakt. Geluidseffecten zijn daarentegen prima, met bevredigend glasgerinkel bij botsingen en overtuigende explosies die goed uit kleine speakers komen.

Voor wie is Chinatown Wars nog steeds de moeite?

Chinatown Wars is op zijn best voor spelers die een compacte GTA-ervaring zoeken zonder de verplichting van tientallen uren aan verhaalmissies. De game is in tien tot vijftien uur uit te spelen, en de korte missiestructuur maakt het ideaal voor onderweg. Fans van de klassieke top-down GTA’s uit de jaren negentig vinden hier een moderne variant die dat perspectief respecteert en uitbreidt.

Spelers die vooral van GTA houden vanwege de cinematische verhalen en de gedetailleerde open werelden zullen hier minder aan hun trekken komen. De presentatie is functioneel maar sober, en het verhaal van Huang Lee is vermakelijk zonder ooit de diepgang van Niko Bellic of CJ te bereiken. Dat is geen fout van de game, maar een bewuste keuze die past bij het formaat.

De mobiele versie is de meest toegankelijke manier om Chinatown Wars nu te spelen, al moet je rekening houden met de beperkingen van touchscreen-besturing. De DS-versie speelt strakker dankzij fysieke knoppen, maar is alleen tweedehands te krijgen. In beide gevallen krijg je een GTA die compact, eigenzinnig en verrassend compleet aanvoelt voor wat het is. Fans van actiegames en videogames met unieke systemen vinden hier genoeg om te waarderen.

Waar kun je Chinatown Wars kopen?

Grand Theft Auto: Chinatown Wars is beschikbaar voor Nintendo DS en als mobiele versie voor Android. De DS-versie is alleen tweedehands verkrijgbaar, met prijzen die doorgaans tussen de €25 en €50 liggen afhankelijk van de staat. De mobiele versie op Android biedt een gratis proefperiode van 30 minuten, waarna je de volledige game via een in-app aankoop kunt ontgrendelen. Nederlandse webshops zoals Mario DS en 2HG hebben regelmatig DS-exemplaren op voorraad, en via de Google Play Store download je de mobiele versie direct.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers en controleer bij tweedehands aankopen altijd de staat van het product. Prijzen kunnen variëren afhankelijk van beschikbaarheid en verkoopplatform.)

Bekijk Grand Theft Auto: Chinatown Wars in actie: