Call of Duty: Modern Warfare III – shooter met vertrouwd tempo en nieuwe twijfels

Een campagne op snelheid

Binnen dertig seconden na de eerste missie lig ik al plat achter een betonblok terwijl kogels over mijn hoofd fluiten. Modern Warfare III opent met een gevangenis-uitbraak die meteen de toon zet. Makarov is terug, de inzet is hoog, en het spel duwt me van de ene set piece naar de volgende zonder ook maar een moment adem te laten halen. Die snelheid voelt in het begin opwindend, maar na een paar missies begint het patroon op te vallen.

De campagne leunt zwaar op herkenbare Modern Warfare-elementen. Bekende personages, geopolitieke spanning en spectaculaire explosies vormen de ruggengraat van het verhaal. Toch voelt het geheel dunner dan bij eerdere delen. Missies duren gemiddeld tien tot vijftien minuten, waardoor er weinig ruimte overblijft voor opbouw of karakterontwikkeling. Op sommige momenten krijg ik het gevoel dat ik een highlight reel speel in plaats van een volwaardige campagne.

Opvallend zijn de open combat missions, waarbij ik zelf mag kiezen hoe ik een gebied aanpak. Die vrijheid is een welkome afwisseling na de strakke corridors van eerdere missies. Tegelijk missen deze gebieden de intensiteit van een goed geregisseerde set piece. Het resultaat is een campagne die twee dingen tegelijk probeert te zijn en geen van beide volledig waarmaakt. Na zo’n vier uur is het verhaal voorbij, en dat voelt te kort voor een game die zoveel belooft met zijn terugkeer van Makarov. De politieke framing in Modern Warfare speelt ook in dit deel een rol, al blijft de behandeling van geopolitieke thema’s oppervlakkig.

Multiplayer op volle toeren

De multiplayer is waar Modern Warfare III zijn bestaansrecht verdient. Zodra ik mijn eerste potje Team Deathmatch start, valt op hoe snel en responsief alles aanvoelt. De gunplay is strak, wapens hebben merkbaar verschillende recoilpatronen, en de time-to-kill zit in die sweet spot waarin snelle reflexen worden beloond zonder dat je bij elke hoek instant doodgaat. Dat ritme maakt het verschil tussen een frustrerende avond en een sessie waarin je niet meer wilt stoppen.

Alle zestien originele maps uit Modern Warfare 2 (2009) zijn terug, aangevuld met nieuwe maps. Voor iedereen die destijds Terminal, Highrise of Rust heeft gespeeld, roept dat herkenning op. De mapflow op deze klassiekers voelt vertrouwd, met duidelijke lanes en flankeringsmogelijkheden die je na een paar rondes weer in de vingers hebt. Nieuwe maps zijn wat wisselender van kwaliteit. Sommige bieden prima mapflow, terwijl andere te veel dode hoeken hebben waar campers zich nestelen.

Het verschil tussen een casual potje en een serieuze avond is groot. In publieke lobbies merk ik dat de skill-based matchmaking vrij agressief werkt. Na een paar goede rondes word ik geplaatst tegen spelers die nauwelijks een fout maken, waardoor het tempo ineens een stuk minder ontspannen aanvoelt. Voor een avond met vrienden is dat prima, want samen spelen verzacht die pieken. Solo kan het na een tijdje vermoeiend worden om steeds op het randje te moeten presteren.

De movement voelt vloeiend, met tactical sprint, sliding en dolphin dives die samen zorgen voor een hoog tempo. Op PC met muis en toetsenbord is de precisie uitstekend, terwijl op console de aim assist net genoeg helpt om competitief te blijven in crossplay lobbies. Dat crossplay standaard aanstaat is fijn voor de wachttijden, al merk ik dat PC-spelers in bepaalde situaties een voordeel hebben bij lange afstanden.

Zombies in een open wereld

De Zombies-modus gaat in Modern Warfare III een heel andere richting op. In plaats van de klassieke rondegebaseerde opzet speelt alles zich af op een grote open map, vergelijkbaar met de Warzone-kaart Urzikstan. Samen met maximaal drie vrienden drop ik in dit gebied en werk ik aan contracten, kleine missies die variëren van het verdedigen van een punt tot het escorten van een voertuig. Die structuur geeft meer vrijheid, maar verandert ook fundamenteel hoe Zombies aanvoelt.

De spanning van een traditionele Zombies-map, waarin elke ronde zwaarder wordt en de druk continu oploopt, ontbreekt grotendeels. In plaats daarvan bepaal ik zelf wanneer ik moeilijkere zones betreed. De map is verdeeld in drie dreigingsniveaus, van relatief rustig aan de buitenrand tot chaotisch in het centrum. Met een goed uitgerust team is het centrum haalbaar, maar solo voelt het al snel overweldigend. Die opbouw werkt goed in de eerste uren, omdat er steeds iets nieuws te ontdekken valt.

Na een aantal sessies begint de herhaling op te vallen. De contracten zijn beperkt in variatie, waardoor avonden na verloop van tijd op elkaar gaan lijken. Doelen zijn niet altijd even duidelijk gecommuniceerd, en de verhaallijn die door de modus loopt is dun. Met vrienden blijft het vermakelijk door de onvoorspelbaarheid van encounters, maar de modus mist de strakke structuur die eerdere Zombies-iteraties zo verslavend maakte.

Progressie en de grind

Modern Warfare III hanteert een uitgebreid progressiesysteem dat overlapt met Modern Warfare II en Warzone. Wapens, operators en camo’s dragen over tussen de drie games, wat handig is als je al geïnvesteerd bent in het ecosysteem. Tegelijk maakt het de menustructuur onoverzichtelijk, want het is niet altijd direct duidelijk welke unlocks bij welke game horen.

De wapenniveaus vormen de kern van de progressie. Elk wapen heeft tientallen attachments die je vrijspeelt door het te gebruiken, en de combinatiemogelijkheden zijn enorm. In de eerste twintig uur voelt dat systeem motiverend, omdat elke sessie nieuwe opties oplevert die je loadout merkbaar veranderen. Een nieuwe muzzle of grip kan het verschil maken tussen een wapen dat oké aanvoelt en een wapen dat precies doet wat je wilt.

Na die eerste fase wordt de grind zwaarder. Sommige camo-challenges vereisen specifieke kills onder strikte voorwaarden, waardoor je geforceerd met wapens speelt die niet bij je stijl passen. De Battle Pass biedt cosmetische beloningen en af en toe een nieuw wapen, maar de interessantste items zitten vaak achter de betaalde versie. Dat voelt als een constante herinnering dat er meer te halen valt als je extra betaalt, terwijl de basisgame al een volledige prijs kost.

Hoe draait het technisch?

Op technisch vlak presteert Modern Warfare III solide op alle drie de platformen. Op PlayStation 5 en Xbox Series X draait de game stabiel op 60 fps in de multiplayer, met een optie voor 120 fps als je monitor dat ondersteunt. Op PC hangt de ervaring af van je hardware, maar met een mid-range setup rond een RTX 3070 haal ik zonder problemen stabiele framerates op hoge instellingen. De IW-engine levert scherpe textures en overtuigende lichteffecten, vooral in de avondmissies van de campagne.

De netcode is over het algemeen betrouwbaar, al komen er momenten voor waarop een kill achter een muur plaatsvindt die op mijn scherm niet klopt. Dat is een bekend probleem in de franchise en het is niet volledig opgelost. In de meeste potjes merk ik er weinig van, maar in intense gunfights kan het frustrerend zijn. De servers draaien stabiel, met korte wachttijden voor matches op alle platformen dankzij crossplay.

De interface verdient minder lof. Het menusysteem is traag, onoverzichtelijk en vol met reclame voor de store en Battle Pass. Tussen het laden van tabbladen zit merkbare vertraging, en het vinden van specifieke instellingen kost meer klikken dan nodig. Voor een game die draait om snelle actie is het ironisch dat het menu de langzaamste ervaring biedt.

Voor wie is deze game?

Modern Warfare III is op zijn best voor spelers die al in het Call of Duty-ecosysteem zitten. De multiplayer levert precies wat je verwacht, met strakke gunplay, herkenbare maps en een tempo dat verslavend werkt in korte sessies. Als je de afgelopen jaren Modern Warfare II of Warzone hebt gespeeld, voelt deze game als een natuurlijke voortzetting met genoeg nieuwe content om een seizoen of twee mee te vullen.

Voor spelers die na een paar jaar terugkomen, is het beeld gemengder. De campagne is te kort en te oppervlakkig om als hoofdreden te dienen. Zombies biedt een interessante nieuwe richting, maar mist de diepgang van de klassieke modus. De multiplayer draagt het pakket, en als dat niet je ding is, blijft er weinig over dat de aanschafprijs rechtvaardigt.

Wie op zoek is naar vernieuwing binnen de franchise, vindt die hier beperkt. De open combat missions in de campagne en de open-wereld Zombies zijn stappen in een andere richting, maar geen van beide voelt volledig uitgewerkt. Modern Warfare III is een veilige keuze die goed speelt, maar zelden verrast. Tegelijk blijft de franchise een belangrijk onderdeel van gaming content die veel spelers volgen voor updates en nieuwe releases.

Waar kun je Modern Warfare III kopen?

Call of Duty: Modern Warfare III is beschikbaar voor PC, PlayStation en Xbox, zowel digitaal als fysiek. De geschatte prijs ligt tussen de €29,99 en €69,99, afhankelijk van het platform en de editie. Nederlandse retailers zoals Bol.com, de Xbox Store, Steam, de PlayStation Store en de officiële Call of Duty Store bieden de game aan.

(Koop via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren afhankelijk van aanbiedingen en platform.)

Bekijk Call of Duty: Modern Warfare III in actie:

Bekijk Call of Duty: Modern Warfare III in actie: