2010 FIFA World Cup South Africa op PS3: toernooivoetbal met WK-koorts

WK-sfeer vanaf de aftrap

De openingsceremonie begint, de camera draait over Soccer City in Johannesburg, en het commentaar kondigt het toernooi aan met precies de juiste hoeveelheid bombast. 2010 FIFA World Cup South Africa zet vanaf het eerste moment in op toernooigevoel. Waar de reguliere FIFA 10 aanvoelt als een brede voetbalsimulatie, stuurt deze game alles richting één doel: jouw land naar de finale brengen. Die focus merk je in de menu’s, de muziek, de stadionkeuze en zelfs de manier waarop de loting wordt gepresenteerd.

EA heeft de tien officiële WK-stadions nagebouwd, en dat maakt een verschil. Het Moses Mabhida Stadium in Durban met die enorme boog erboven, het compacte Free State Stadium in Bloemfontein, ze voelen allemaal anders qua sfeer en schaal. Tussen de wedstrijden door krijg je nieuwsflitsen over andere groepswedstrijden, waardoor het toernooi groter aanvoelt dan alleen jouw potjes. Die details tillen de presentatie boven een simpele reskin van FIFA 10 uit.

Toch is niet alles goud. Na een paar rondes in het toernooi valt op dat de tussenfilmpjes zich herhalen en de nieuwsupdates op een gegeven moment voorspelbaar worden. De magie van die eerste avond verdwijnt niet helemaal, maar de illusie van een levend toernooi wordt dunner naarmate je verder komt. Het is een game die sterk opent en daarna moet leunen op de kwaliteit van het voetbal zelf.

Schieten, passen en omschakelen

De gameplay draait op een aangepaste versie van de FIFA 10-engine, maar EA heeft het tempo merkbaar opgeschroefd. Wedstrijden voelen sneller en directer, met meer nadruk op omschakelmomenten en minder ruimte voor geduldig positiespel. Dat past bij het WK-format, waar elke wedstrijd telt en een vroeg doelpunt de hele dynamiek verandert. De bal reageert iets losser dan in FIFA 10, waardoor passes net wat minder voorspelbaar uitpakken. Soms werkt dat in je voordeel met verrassende doorsteekballen, soms levert het frustrerende momenten op als een simpele breedtepass ineens te kort uitvalt.

Fysieke duels zijn zwaarder aangezet dan in de reguliere FIFA. Verdedigers gaan er steviger in, en scheidsrechters lijken iets toleranter dan normaal. Dat geeft wedstrijden een ruwer randje dat past bij de intensiteit van interlands. De finishing voelt bevredigend wanneer je een schot goed timet, met een zichtbaar verschil tussen geplaatste schoten en volle pegels. Zwakke landen missen dat verschil in afwerking, wat je ook echt merkt als je met een underdog speelt.

Waar de besturing soms hapert, is bij het wisselen van speler. De automatische selectie kiest regelmatig de verkeerde man, vooral bij snelle counters. Dat is een bekend FIFA-probleem uit die periode, maar het valt hier extra op omdat de wedstrijden korter en intenser aanvoelen. Een gemiste switch op het verkeerde moment kan een toernooi beëindigen, en dat voelt niet altijd eerlijk. De keeper-AI is wisselvallig. Soms pakt hij onmogelijke ballen, dan laat hij een slap schot door zijn benen glippen. Die inconsistentie hoort bij de charme van PS3-era FIFA, maar het is goed om te weten dat je af en toe een doelpunt incasseert waar je weinig aan kunt doen.

Welke toernooien blijven leuk?

De hoofdmodus is helder: kies een land, speel de kwalificatie of stap direct in de groepsfase, en vecht je een weg naar de finale. Met 199 beschikbare landen is de selectie enorm. Spelen als Nieuw-Zeeland of Togo tegen Brazilië levert andere wedstrijden op dan Nederland tegen Duitsland, en die variatie houdt de eerste paar runs fris. De kwalificatierondes per continent zijn een aardige toevoeging, omdat ze je dwingen om met minder bekende ploegen door regionale toernooien te werken voordat je op het grote podium staat.

Naast het standaard WK-toernooi biedt de game een Story of Qualifying-modus, waarin je historische kwalificatiewedstrijden naspeelt met specifieke doelstellingen. Denk aan het inhalen van een achterstand met Australië of het verdedigen van een voorsprong met Uruguay. Die scenario’s geven structuur aan losse wedstrijden en maken het interessanter om buiten het hoofdtoernooi te spelen. De doelen variëren genoeg om niet te snel te vervelen.

De online multiplayer is anno nu niet meer bruikbaar, omdat EA de servers al jaren geleden heeft uitgezet. Dat is een flinke beperking voor wie de game vandaag oppakt. Offline blijft het WK-toernooi de sterkste modus, maar na drie of vier complete runs met verschillende landen begint de structuur zich te herhalen. De game biedt genoeg voor een paar stevige speelsessies, maar het is geen titel die maandenlang op je console blijft liggen.

Solo of samen op de bank

Lokale multiplayer is waar 2010 FIFA World Cup South Africa het hardst scoort. Met twee controllers en twee landen ontstaat er direct rivaliteit die je bij online wedstrijden zelden voelt. De toegankelijke opzet helpt daarbij. Iemand die normaal geen FIFA speelt, kan met Spanje of Brazilië meedoen zonder compleet weggespeeld te worden, terwijl ervaren spelers genoeg diepgang vinden in de tactische opties.

Wat opvalt bij lokale potjes is hoe goed het toernooiformat werkt voor korte avonden. In plaats van een competitie van dertig wedstrijden speel je een overzichtelijk schema van groepsfase tot finale. Dat maakt het makkelijk om in één avond een compleet mini-WK af te werken met vrienden. De spanning bouwt natuurlijk op, van groepswedstrijden waar je nog fouten mag maken tot knock-outwedstrijden waar alles op het spel staat. Penalty’s na verlenging leveren precies het soort chaos op dat je wilt als je met z’n vieren op de bank zit.

De game ondersteunt tot vier spelers lokaal, en met twee teams van twee krijg je coöperatieve wedstrijden die verrassend goed werken. Communicatie over wie aanvalt en wie dekt voegt een laag toe die solo spelen niet heeft. Het is jammer dat de online component niet meer functioneert, want juist bij dit soort toernooi-games zou een werkende online modus de levensduur flink verlengen.

Een stadion vol kleur en kabaal

De vuvuzela is het eerste wat opvalt, en het laatste wat je vergeet. Dat constante gezoem op de achtergrond is authentiek, maar na een paar wedstrijden begrijp je waarom televisiezenders destijds een aparte audiofilter moesten inzetten. Gelukkig kun je het volume van het publiek aanpassen in de instellingen, waardoor de vuvuzela’s dragelijk worden zonder dat de stadionsfeer helemaal verdwijnt.

Visueel heeft EA duidelijk geïnvesteerd in de Zuid-Afrikaanse aankleding. De stadions zien er verzorgd uit met correcte kleurstellingen, reclameborden en publieksanimaties. Spelermodellen van grote namen als Messi, Ronaldo en Robben zijn herkenbaar, al vallen de gezichten van minder bekende spelers in de categorie generiek. Het gras ziet er op sommige stadions beter uit dan op andere, een detail dat je pas opmerkt na meerdere potjes in verschillende venues.

Het commentaar van Clive Tyldesley en Andy Townsend doet zijn werk, maar herhaalt zich sneller dan je zou willen. Na tien wedstrijden hoor je dezelfde zinnen terugkomen bij vergelijkbare situaties. De muziek buiten de wedstrijden om past goed bij de Afrikaanse setting, met een soundtrack die vrolijker en ritmischer klinkt dan de gebruikelijke FIFA-selectie. Die keuze geeft de game een eigen identiteit die losstaat van de jaarlijkse FIFA-releases.

Na twintig wedstrijden wordt de visuele herhaling zichtbaar. Publieksanimaties lopen in dezelfde patronen, de camerahoeken bij doelpunten worden voorspelbaar, en de presentatie tussen wedstrijden voelt routinematig. De eerste indruk is sterker dan de twintigste, maar dat geldt voor de meeste sporttitels uit deze periode.

Voor wie deze cup nog werkt

2010 FIFA World Cup South Africa is een tijdscapsule. De game vangt een specifiek moment in voetbalgeschiedenis en doet dat met meer aandacht voor sfeer dan je van een gelicenseerde bijproduct zou verwachten. Voor wie het WK van 2010 bewust heeft meegemaakt, zit er een laag nostalgie in die de game interessanter maakt dan de technische kwaliteit alleen rechtvaardigt. Iniesta’s winnende goal naspelen in de finale heeft een emotionele lading die geen moderne FIFA kan repliceren.

Praktisch gezien is de game het meest geschikt voor verzamelaars van oude sporttitels en voor wie een leuke lokale multiplayer-titel zoekt voor een avond met vrienden. De offline modi werken nog prima, de gameplay is toegankelijk genoeg om snel in te stappen, en het toernooiformat geeft structuur aan korte speelsessies. Wie op zoek is naar diepgang, uitgebreide carrièremodi of online competitie moet elders kijken, want die elementen zijn hier beperkt of niet meer beschikbaar.

Op de PS3 draait de game stabiel zonder noemenswaardige framerate-problemen of crashes. De laadtijden zijn acceptabel voor een titel uit 2010, en de besturing reageert responsief genoeg om niet in de weg te zitten. Het is geen technisch indrukwekkende ervaring naar huidige maatstaven, maar alles werkt zoals het hoort.

Waar kun je 2010 FIFA World Cup South Africa kopen?

2010 FIFA World Cup South Africa is niet meer nieuw verkrijgbaar in Nederland en staat ook niet meer in de PlayStation Store. Tweedehands exemplaren zijn te vinden via marktplaatsen en retro game-winkels, met prijzen die variëren tussen de €5 en €45 afhankelijk van de staat en het platform (PS3 of PSP). Websites als bol.com en eBay hebben regelmatig exemplaren beschikbaar, en ook lokale tweedehands gamewinkels zijn het checken waard.

(Prijzen kunnen variëren per aanbieder en moment. Koop bij voorkeur via verkopers met goede beoordelingen en controleer de staat van tweedehands discs voor aankoop.)

Bekijk 2010 FIFA World Cup South Africa in actie: