Waarom Hasbro na Baldur’s Gate 3 opeens strenger snijdt in D&D-games

Hasbro schreef in juli 2026 56 miljoen dollar af, nadat het meerdere videogames voor 2028 en later had geschrapt. CEO Chris Cocks zei daarbij duidelijk dat investeringen voortaan gaan naar projecten met “franchise potential and meaningful opportunities beyond the initial game”. In de praktijk komt dat neer op een strakkere poortwachter voor elk D&D-project dat groen licht wil.

Die woorden klinken droog, maar voor jou als RPG-fan hebben ze meteen impact. Het wordt namelijk bepalender wie straks Dungeons & Dragons-games mag maken, welke studio’s überhaupt nog mogen pitchen en hoeveel risico Hasbro nog accepteert. Daar botst creatieve ambitie sneller met strak portfoliomanagement.

Wat ‘franchise potential’ echt betekent

‘Franchise potential’ komt uit de wereld van mediaportefeuilles en betekent dat een game niet meer als los product wordt bekeken. De centrale check is of een titel kan doorgroeien tot een platform, met sequels, spin-offs, merchandise, tabletop-crossovers, streamingdeals en live-service uitbreidingen. Bij Hasbro tellen bordspellen, miniaturen en licentiedeals extra mee, waardoor één hit meteen meerdere afdelingen kan voeden.

Cocks wees op twee ijkpunten die dat verhaal tastbaar maken, Magic: The Gathering Arena en Baldur’s Gate 3. MTG Arena laat zien hoe een digitale versie van een bestaand merk via een live-model jarenlang geld kan blijven binnenhalen. Baldur’s Gate 3 bewijst tegelijk dat een premium RPG kan uitgroeien tot een cultureel fenomeen dat award-shows domineert en D&D wereldwijd extra waarde geeft, juist omdat het verder reikt dan alleen de game.

De vier pijlers van de nieuwe strategie

Cocks vatte de digitale strategie samen in vier prioriteiten, focus, kostendiscipline, eigen platforms en partnerschap. Op papier klinkt dat rustig en rationeel, terwijl het bij Wizards of the Coast vooral betekent dat nieuwe pitches strenger langs de meetlat gaan. De lat ligt dus hoger, ook als een idee op zichzelf sterk is.

• Focus betekent minder titels tegelijk in ontwikkeling en een duidelijke voorkeur voor TCG’s en RPG’s boven experimentele genres.
• Kostendiscipline vertaalt zich naar productie in goedkopere regio’s, met Montreal als thuisbasis voor digitale games.
• Eigen platforms wijst op langlopende live-service infrastructuur die Hasbro zelf beheert en waarmee spelers jaren gebonden blijven.
• Partnerschap houdt in dat externe studio’s genre-expertise en operationele discipline moeten leveren, vaak in co-development modellen.

Het netto-effect is simpel te meten, want de totale digitale uitgaven moeten richting 2028 met minstens 25 procent per jaar omlaag. Voor een uitgever die na het succes van Larian eerder juist opschaalde, voelt dat als een scherpe bocht. Dat maakt de nieuwe selectie ook meteen een stuk harder.

Hoe de nasleep van Baldur’s Gate 3 dit denken vormt

Baldur’s Gate 3 past achteraf gezien perfect in deze strategie, maar vooraf was het allesbehalve een zekerheid. In 2014 klopte Swen Vincke al bij Wizards of the Coast aan om deel 3 te maken, en toen kreeg hij nog een duidelijk nee. Pas na het succes van Divinity: Original Sin 2 kwam de uitgever terug, wat laat zien hoe lastig ‘franchise potential’ vooraf te voorspellen is.

Daarna liep het compleet uit de hand, in de positieve zin. Larian won als eerste studio ooit alle vijf grote GOTY-prijzen, van de Golden Joysticks tot de BAFTAs. Vincke zei later dat het award-circus zelfs vervolgontwikkeling hinderde, omdat er steeds teams naar uitreikingen moesten, en voor Hasbro werd de commerciële en culturele impact een blauwdruk die je niet zomaar even herhaalt.

De valkuil van het succesmodel

Daar zit ook de pijn, want Baldur’s Gate 3 als benchmark maakt de rest van de D&D-pipeline meteen een stuk moeilijker. Neem je die lat serieus, dan krijgen andere pitches automatisch een bijna onhaalbare target mee. Een third-person actie-RPG van Giant Skull werd eerder dit jaar al gecanceld en valt waarschijnlijk onder de “several” projecten die in die afschrijving zijn meegenomen, terwijl studio’s zonder bewezen live-service infra of eigen fanbase sneller buiten de boot vallen.

Het wordt ook zichtbaar in de projecten die wel blijven staan. Exodus en Warlock, waarbij Warlock zich in het D&D-universum afspeelt, gaan door omdat ze volgens Cocks voldoen aan “big audience potential, strong genre fit, franchise potential and meaningful opportunities beyond the initial game.” Dat betekent in gewone taal dat het schaalbaar moet zijn, duidelijk in genre moet passen en een plan moet hebben voor jaren aan content na release.

Wat betekent dit voor de creativiteit binnen RPG’s?

Strakkere risicosturing bij een IP-eigenaar bepaalt direct welke ontwerpkeuzes nog serieus op tafel komen. Als elke pitch een langetermijnfranchise moet worden, verdwijnen kleinere, afgeronde RPG’s zonder vervolgrichting sneller uit de planning. Ook experimenten die de merkwaarde van D&D niet direct versterken, krijgen het dan lastiger.

Het gevolg is dat formats die makkelijk uit te bouwen zijn meer aandacht krijgen, zoals turn-based RPG’s met modulaire content-drops, live-service elementen of hybride vormen die aansluiten op de tabletop-community. Larian besloot na Baldur’s Gate 3 bewust niet door te gaan met D&D en werkt aan volledig eigen IP. Dat laat een spanning zien die veel externe studio’s herkennen, want een groot merk trekt publiek, maar het zet ook grenzen aan creatieve speelruimte.

Wat spelers hiervan gaan merken

Op de korte termijn schuift er weinig, omdat Exodus en Warlock voor 2027 gepland staan en al ver in productie zijn. Vanaf 2028 wordt het interessanter, want dan moet het lagere investeringsniveau zichtbaar worden in minder, maar gerichter gekozen releases. Voor RPG-fans komt dat vaak neer op het volgende:

• Grotere kans op vervolgen en spin-offs binnen bewezen sub-franchises zoals Baldur’s Gate.
• Minder ruimte voor experimentele D&D-games die niet direct in een franchise-plan passen.
• Meer co-development met gespecialiseerde partners, wat de productie-efficiëntie verhoogt maar ook homogeniseert.
• Sterkere nadruk op games die naast de release meerdere jaren aan content kunnen leveren.

Je kunt dit vergelijken met wat CD Projekt Red rond The Witcher 3 doet. Twaalf jaar na release verschijnt er nog een uitbreiding, Songs of the Past, die samen met Fool’s Theory wordt ontwikkeld. Dat sluit naadloos aan op Hasbro’s nieuwe denkpatroon, waarbij één sterke IP langer wordt gevoed in plaats van steeds nieuwe risicoprojecten te starten.

De bredere industrietrend achter dit verhaal

Hasbro staat hierin niet alleen, want grote uitgevers schuiven breed op richting portfolio-denken waarin franchise-potentieel zwaarder telt dan de kwaliteit van één losse release. Xbox zit met vergelijkbare vragen rond studio-sluitingen, Take-Two spreekt openlijk over efficiënter werken met generatieve tools en ook Obsidian moest recent uitleggen waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt. Daarachter zit telkens dezelfde rekensom, kapitaal is duurder, development duurt langer en investeerders willen meer zekerheid.

Voor jou als speler pakt dat dubbel uit. Meer discipline betekent meestal minder middelmatige tie-ins en vaker die extra polish op de titels die de finish halen. Tegelijk krimpt de ruimte waarin verrassingen ontstaan, want Baldur’s Gate 3 bestond juist doordat Larian eerst buiten het D&D-kader iets groots bouwde en daarna pas het vertrouwen kreeg. De bredere context van deze verschuiving binnen videogames laat zien dat het niet alleen om D&D gaat, maar om een fundamentele heroriëntatie in hoe grote uitgevers hun portfolio’s beheren.

‘Franchise potential’ is daarmee een sturingsinstrument met een rare paradox. Bewezen succes wordt beloond, terwijl de omstandigheden voor nieuw succes strenger worden afgeknepen. De komende jaren wordt vooral interessant of Hasbro daarmee een scherpere, sterkere D&D-lijn opbouwt, of dat 2023 achteraf het moment blijkt waarop uitgevers nog vaker durfden te gokken op studio’s zonder vaste blauwdruk. Die vraag geldt ook voor de toekomst van Baldur’s Gate, waar fans zich afvragen of er na het succes van deel 3 nog ruimte blijft voor nieuwe verhalen binnen het universum.