The Legend of Zelda: Spirit Tracks – per trein door Hyrule op de DS

Treinrit door het koninkrijk

De fluit gaat, stoom blaast uit de schoorsteen en de trein zet zich in beweging over een smal stukje rails dat dwars door het groene landschap van New Hyrule snijdt. Spirit Tracks opent niet met een zwaard of een dungeon, maar met een locomotief. Dat zet meteen de toon voor de rest van de game. Waar andere games in The Legend of Zelda je op een paard of boot zetten en vrij laten rondrennen, bepaalt het spoor hier precies waar je naartoe kunt. Op kruispunten kies je een richting, trek je aan de fluit om vijanden of dieren te verjagen en houd je de snelheid in de gaten.

Dat klinkt beperkend, en dat is het soms ook. De eerste paar uur voelt het treinreizen behoorlijk traag, vooral als je al weet waar je heen moet en de rails je dwingt om een omweg te maken. Toch groeit het systeem naarmate er meer tracks op de kaart verschijnen. Nieuwe routes ontgrendelen na elke tempel, waardoor het netwerk langzaam uitbreidt en de wereld groter wordt. Op een gegeven moment plan je routes vooruit, weeg je af of je eerst een zijmissie oppakt bij een afgelegen station en merk je dat de trein meer is dan een transportmiddel.

Onderweg duiken vijanden op die je met een kanon van de rails moet houden. Donkere treinen rijden over het spoor en dwingen je om snel van wisselspoor te wisselen. Die momenten breken het rustige ritme op een manier die net genoeg spanning toevoegt zonder dat het hectisch wordt. Spirit Tracks vraagt geduld, maar beloont dat met een constante stroom kleine ontdekkingen langs de route. Het is een ander soort Zelda-ritme, trager en bewuster, en dat werkt verrassend goed op een handheld.

De stylus als tweede natuur

Spirit Tracks bestuurt volledig met de stylus en de microfoon van de DS. Link beweegt waar je tikt, slaat aan met een snelle veeg en rolt als je een cirkel tekent. In de eerste tempel voelt dat nog wat onwennig, vooral bij gevechten waar precisie nodig is. Een vijand raakt je omdat je net iets te ver naast hem tikte, of Link draait de verkeerde kant op omdat de touchscreen je input anders interpreteerde dan je bedoelde.

Na een paar uur klikt het systeem wel. Puzzels profiteren enorm van de aanraakbesturing, omdat je objecten direct kunt verslepen, routes kunt tekenen op de kaart en aantekeningen kunt maken op het touchscreen. De boomerang gooi je door een pad te tekenen over het scherm, waardoor je meerdere doelen in één worp kunt raken. Dat voelt intuïtief en geeft puzzels een extra laag die met knoppen niet zou werken.

De microfoon is een ander verhaal. Spirit Tracks vraagt regelmatig om erin te blazen, of het nu gaat om de panfluit bespelen of windmolens aandrijven. In een stille kamer is dat prima, maar in het openbaar vervoer of naast iemand die slaapt wordt het al snel onhandig. De panfluit-secties zijn bovendien behoorlijk kieskeurig over timing en toonhoogte. Meer dan eens moest ik een stuk opnieuw doen omdat de DS mijn geblaas niet goed registreerde. Het is de zwakste schakel in een verder solide besturingssysteem dat de DS-hardware slim benut.

Phantom Zelda steelt de show

Het beste idee van Spirit Tracks zit niet in de trein of de stylus, maar in Zelda zelf. Vroeg in het verhaal verliest ze haar lichaam en zweeft ze als geest naast Link mee. Dat klinkt als een narratieve gimmick, maar het verandert de hele gameplay. In de Tower of Spirits, de centrale dungeon die je steeds opnieuw bezoekt, kan Zelda bezit nemen van Phantom-harnassen. Vanaf dat moment bestuur je twee personages tegelijk.

De puzzels die hieruit voortkomen zijn het hoogtepunt van de game. Zelda als Phantom kan lava betreden, zware schakelaars indrukken en vijanden afleiden terwijl Link een andere route neemt. Door op de kaart een pad te tekenen geef je haar instructies, waarna ze zelfstandig dat pad volgt. Timing is cruciaal, want sommige puzzels vereisen dat Link en Phantom-Zelda exact synchroon handelen. Een verkeerde tekening en je staat opnieuw bij het beginpunt.

Wat deze secties zo sterk maakt is de spanning die erin zit zonder dat Spirit Tracks op snelheid of reflexen leunt. De Phantoms in de Tower of Spirits patrouilleren door de gangen en één aanraking stuurt je terug. Dat dwingt je om routes te plannen, Zelda strategisch in te zetten en geduldig te wachten op het juiste moment. De dialogen tussen Link en Zelda tijdens deze secties zijn bovendien vermakelijk. Zelda reageert geschrokken als ze voor het eerst een Phantom overneemt, en maakt sarcastische opmerkingen als je te lang treuzelt. Die persoonlijkheid maakt de samenwerking meer dan een puzzelmechaniek.

Compact verhaal met karakter

Het verhaal van Spirit Tracks is niet bijzonder complex. De Demon King Malladus dreigt terug te keren, de Spirit Tracks die hem gevangen houden verdwijnen, en Link moet samen met Zelda de rails herstellen door tempels te voltooien. De opzet is klassiek Zelda en volgt een voorspelbaar patroon van tempel naar tempel.

Toch zit er meer persoonlijkheid in dan die samenvatting doet vermoeden. Zelda is hier geen passieve prinses die gered moet worden, maar een actief personage met eigen motivaties en humor. De momenten waarop ze gefrustreerd reageert op haar situatie, of juist trots is als ze een Phantom onder controle krijgt, geven het verhaal warmte. Bijpersonages zoals de smid en de verschillende stamleden langs de route voegen kleur toe met korte maar scherpe dialogen.

Waar het verhaal minder indruk maakt is in de opbouw naar de finale. De tussenliggende plotpunten zijn te dun om echt spanning op te bouwen, en sommige tussenstukken voelen als opvulling tussen twee tempels in. De eindstrijd zelf is daarentegen een sterk moment dat de panfluit-mechaniek en de samenwerking met Zelda goed samenbrengt. Het is een game die zijn beste verhaalwerk bewaart voor de randen, in de kleine interacties en de relatie tussen de twee hoofdpersonages, niet in de grote plotwendingen. Net als het Zonai loreboek uit Tears of the Kingdom laat Spirit Tracks zien dat de franchise zijn sterkste verhalen vertelt via details en karaktermomenten in plaats van grote plotlijnen.

Puzzels, tempels en tempo

Spirit Tracks heeft vijf hoofdtempels en de terugkerende Tower of Spirits als centrale dungeon. De reguliere tempels volgen het bekende Zelda-format: een nieuw item ontdekken, puzzels oplossen die dat item vereisen en een eindbaas verslaan. De Snow Temple springt eruit door slim gebruik van de boomerang en windmechaniek, terwijl de Sand Temple een van de lastigste puzzelontwerpen biedt met tijdgevoelige platformen.

De Tower of Spirits vormt de ruggengraat van het spel. Na elke voltooide tempel keer je hier terug voor een nieuwe verdieping, steeds met andere Phantom-types die Zelda kan overnemen. Sommige Phantoms schieten vuur, andere zijn onzichtbaar of kunnen teleporteren. Die variatie houdt de Tower fris, ook al bezoek je dezelfde locatie meerdere keren. Het is een slimme structuur die voorkomt dat de game te lineair aanvoelt.

Niet alles werkt even goed. Een paar van de vroege tempels zijn te eenvoudig en bieden weinig weerstand voor ervaren Zelda-spelers. De game houdt je hand soms iets te lang vast met hints die je niet nodig hebt, en de overgang tussen treinreizen en dungeons kan het tempo vertragen als je net in een goede flow zit. Zijmissies zoals het vervoeren van passagiers per trein zijn leuk als afwisseling, maar herhalen zich snel. De kern van de dungeon-ervaring is sterk genoeg om de reis te dragen, maar Spirit Tracks had gebaat bij een of twee extra tempels die de moeilijkheidsgraad eerder opschroeven.

Voor wie werkt deze rit?

Spirit Tracks is het meest geschikt voor spelers die Zelda waarderen om de puzzels en niet om de open wereld. De game is compact, lineair en vraagt geduld met het treinsysteem. Als je direct actie wilt of een grote wereld om in te verdwalen, is dit niet de juiste keuze. Maar als je houdt van inventieve dungeons, slimme mechaniekencombinaties en een Zelda met meer persoonlijkheid dan in de meeste andere delen, dan zit hier genoeg om van te genieten.

De besturing is een factor om rekening mee te houden. Op een originele DS of DS Lite werkt de stylus het best, terwijl de 3DS-versie soms minder responsief aanvoelt door het iets grotere scherm. De microfoon-secties blijven op elk model een zwak punt. Reken op zo’n 15 tot 20 uur voor het hoofdverhaal, met nog een paar uur extra voor zijmissies en verzamelobjecten.

Anno 2025 is Spirit Tracks een van de moeilijker verkrijgbare Zelda-titels, omdat er geen digitale versie meer beschikbaar is. Dat maakt het een nichekeuze, maar wel eentje die beloont als je bereid bent om een DS-cartridge op te sporen. De samenwerking met Phantom Zelda blijft uniek binnen de franchise en is op zichzelf al reden genoeg om deze rit te maken. Fans van videogames met sterke puzzelmechaniek vinden hier een van de meest inventieve Zelda-titels op handheld.

Waar kun je Spirit Tracks kopen?

The Legend of Zelda: Spirit Tracks is een Nintendo DS-game uit 2009 die niet meer nieuw in de winkel ligt. De Nintendo eShop voor DS is sinds maart 2023 gesloten, waardoor digitale aankoop niet meer mogelijk is. Tweedehands exemplaren zijn te vinden bij Nederlandse retailers zoals bol.com en gespecialiseerde retrowinkels zoals Retromania. De prijzen variëren tussen de €49,99 en €79,99 afhankelijk van de staat en volledigheid van het exemplaar. Via internationale prijsvergelijkers zoals PriceCharting kun je de actuele marktwaarde checken voordat je koopt.

(Prijzen kunnen variëren. Koop bij voorkeur via officiële of gevestigde retailers voor garantie op authenticiteit.)

Bekijk The Legend of Zelda: Spirit Tracks in actie:

Bekijk The Legend of Zelda: Spirit Tracks in actie: