The Legend of Zelda: Majora’s Mask – de donkerste Zelda op Nintendo Switch

Majora’s tijdklok

De maan hangt boven Clock Town met een grimas die je niet snel vergeet. Op het moment dat de driedaagse cyclus begint te lopen, verandert alles aan de manier waarop ik Majora’s Mask speel. Geen rustig struinen door een open wereld, geen eindeloos experimenteren zonder consequenties. De klok tikt, zichtbaar in beeld, en elke minuut die voorbijgaat brengt Termina dichter bij zijn ondergang.

Die tijdsdruk is wat Majora’s Mask fundamenteel onderscheidt van andere games binnen The Legend of Zelda. In Ocarina of Time kon ik uren rondhangen op Hyrule Field zonder dat er iets veranderde, maar hier voelt elke seconde geladen. Op de eerste dag is Clock Town nog relatief kalm. Winkels zijn open, mensen lopen hun dagelijkse routes en de muziek klinkt bijna vrolijk. Tegen de derde dag hoor ik paniek in de soundtrack, zijn straten leger en staat die grijnzende maan zo dichtbij dat de lucht oranje kleurt.

Het briljante zit hem in de spanning tussen haast en controle. De Song of Time laat me de cyclus resetten en teruggaan naar het begin van dag één, waardoor ik mijn opgebouwde kennis meeneem maar bepaalde voortgang verlies. Dat klinkt frustrerend, en soms is het dat ook. Maar het dwingt me om strategisch te denken over wat ik in één cyclus wil bereiken. Ga ik een dungeon tackelen, of besteed ik deze drie dagen aan het helpen van een specifiek personage? Die keuze maakt elke cyclus anders, en dat gevoel van “ik moet kiezen” is iets dat geen andere Zelda zo sterk heeft.

Termina onder tijdsdruk

Termina is compact vergeleken met latere Zelda-werelden, maar de dichtheid is indrukwekkend. Vier hoofdgebieden omringen Clock Town, elk met een eigen thema, dungeon en reeks sidequests. Het moeras in het zuiden voelt tropisch en klam, terwijl Snowhead in het noorden bevroren en meedogenloos is. Great Bay biedt een uitgestrekte kustlijn en Stone Tower in het oosten draait letterlijk de wereld op zijn kop.

Wat deze gebieden bijzonder maakt is hoe ze reageren op de tijd. Op dag één is de weg naar het moeras nog geblokkeerd door bepaalde obstakels. Tegen dag twee verschuiven situaties, en op dag drie zijn sommige paden helemaal afgesloten terwijl andere juist opengaan. Ik merkte dat ik na een paar cycli patronen begon te herkennen, routes begon te plannen en precies wist op welk moment ik ergens moest zijn om een bepaalde NPC te treffen.

Die NPC-routines zijn trouwens een van de sterkste elementen van de game. Elk personage in Clock Town volgt een eigen schema over de drie dagen heen. De postbode rent op vaste tijden zijn rondes, Anju wacht op haar verloofde Kafei, en de burgemeester zit vast in een eindeloze vergadering. Het Bomber’s Notebook houdt al deze schema’s bij en geeft hints over wanneer je waar moet zijn. Dat systeem werkt goed, al is het in deze versie soms wat onhandig om snel de juiste informatie terug te vinden. Toch geeft het de wereld een geloofwaardigheid die veel modernere games niet halen.

Maskers, vormen en oplossingen

Het maskersysteem is de kern van alles in Majora’s Mask. In totaal zijn er 24 maskers te verzamelen, waarvan drie transformatiemaskers die Link compleet veranderen. Het Deku Mask maakt van hem een kleine Deku Scrub die over water kan hoppen en uit bloemen kan vliegen. Het Goron Mask verandert hem in een zware Goron die door vijanden heen rolt en lavagrond overleeft. En het Zora Mask geeft hem de vorm van een Zora die razendsnel door water zwemt en met vinnen aanvalt.

Elke transformatie opent compleet nieuwe manieren om met de wereld om te gaan. Puzzels in dungeons vereisen vaak dat ik snel wissel tussen vormen, en de gevechten voelen per masker heel anders aan. Als Goron door een ijsgrot rollen heeft niets te maken met als Zora door een onderwatertempel navigeren. Die variatie houdt de vier dungeons fris, ook al zijn het er minder dan in de meeste Zelda-games.

De overige 21 maskers hebben elk een specifiek nut, van het Bunny Hood dat mijn loopsnelheid verhoogt tot het Stone Mask dat me onzichtbaar maakt voor vijanden. Sommige zijn essentieel voor sidequests, andere bieden handige voordelen tijdens het verkennen. Het verzamelen van alle maskers is een flinke klus die meerdere cycli in beslag neemt, en hier wringt het soms. Bepaalde maskers vereisen dat ik een lange reeks stappen in precies de juiste volgorde en op het juiste tijdstip uitvoer. Als ik één stap mis of te laat ben, moet ik de hele cyclus opnieuw beginnen. Dat voelt niet altijd eerlijk, vooral bij de langere questlijnen waar de game nauwelijks hints geeft over wat er precies misgaat.

Toch is het maskersysteem de reden waarom Majora’s Mask zo goed werkt. Het geeft elke interactie gewicht, omdat bijna elk masker het resultaat is van een persoonlijk verhaal dat ik heb doorlopen. Geen generieke beloningen, maar tastbare herinneringen aan wat ik voor iemand heb gedaan.

Een verhaal dat raakt

Majora’s Mask is de somberste Zelda die ik heb gespeeld. Het centrale thema is verlies, en dat sijpelt door elk gesprek, elke sidequest en elke muzieknoot heen. Termina is een wereld die weet dat ze ten dode is opgeschreven, en de bewoners reageren daar allemaal anders op. Sommigen ontkennen het gevaar, anderen vluchten, en een handvol probeert nog iets recht te zetten voor het te laat is.

De sidequest van Anju en Kafei is het beste voorbeeld. Twee geliefden die door omstandigheden van elkaar gescheiden zijn, en die ik over de loop van drie dagen weer bij elkaar probeer te brengen. Het vergt meerdere cycli om alle stappen te doorgronden, en het moment waarop ze elkaar eindelijk weer zien terwijl de maan op het punt staat in te slaan, is een van de sterkste scènes die ik in een Zelda-game heb meegemaakt. Geen grote speech, geen cinematische cutscene. Gewoon twee personages die elkaars hand vasthouden terwijl de wereld vergaat.

Dat soort kleine, intieme momenten zijn overal in Majora’s Mask te vinden. De Goron-baby die huilt om zijn vader, de Zora-gitarist die sterft aan het strand, de Deku Butler die rouwt om zijn zoon. Elk transformatiemasker draagt het verdriet van iemand anders in zich, en dat besef maakt het opzetten van zo’n masker zwaarder dan een simpele gameplay-actie. Nintendo durfde hier iets te doen dat de franchise zelden doet, namelijk echte emotionele zwaarte toevoegen zonder het te verzachten met humor of hoop.

Het hoofdverhaal zelf is dunner dan je misschien verwacht. Skull Kid, bezeten door Majora’s Mask, wil de maan op Termina laten crashen. De motivatie daarachter wordt pas laat in de game duidelijk, en de uiteindelijke confrontatie met Majora is meer bizar dan emotioneel bevredigend. Maar dat maakt niet uit, want het echte verhaal zit in de zijpaden, in de mensen die ik onderweg heb geholpen. Het Zonai loreboek van Tears of the Kingdom laat zien hoe Nintendo ook in recentere games diepere verhaallagen toevoegt die pas later volledig duidelijk worden.

Muziek, sfeer en Switch

De soundtrack van Majora’s Mask is fenomenaal. Het Clock Town-thema verandert per dag van toon, van luchtig naar gehaast naar ronduit beklemmend. De Final Hours-muziek op dag drie is een stuk dat ik niet snel vergeet, een simpele pianolijn die de wanhoop van een stervende wereld perfect vangt. In de dungeons wisselt de muziek tussen mysterieus en dreigend, en elk gebied heeft composities die de sfeer van die specifieke plek versterken.

Visueel is de Nintendo Switch-versie via het Expansion Pack de N64-origineel, en dat merk je. De textures zijn grof, de draw distance is beperkt en sommige omgevingen zien er ronduit kaal uit naar huidige maatstaven. Tegelijkertijd heeft de art direction nog steeds kracht. De ontwerpen van de maskers, de expressies van personages en de manier waarop de maan steeds groter wordt aan de hemel, dat alles werkt nog steeds. De visuele stijl is sterk genoeg om de technische beperkingen te compenseren, al had een remaster op het niveau van de 3DS-versie hier veel welkomer geweest.

De emulatie op Switch is functioneel maar niet perfect. De framerate is stabiel genoeg, maar er zijn momenten waarop de input iets trager aanvoelt dan op originele hardware. De controller-mapping werkt prima met de Switch Pro Controller, al missen de C-buttons van de originele N64-controller soms. Voor wie de 3DS-versie kent met zijn verbeterde graphics en quality-of-life aanpassingen voelt deze N64-versie op Switch als een stap terug. Maar voor wie de game voor het eerst wil ervaren zonder een 3DS te kopen, is het een toegankelijke optie.

Voor wie is Majora’s Mask?

Majora’s Mask is geen Zelda voor iedereen. De tijdsmechaniek alleen al schrikt een deel van de spelers af, en dat is begrijpelijk. De constante druk om efficiënt te spelen, de noodzaak om cycli te herhalen en het verlies van bepaalde voortgang bij elke reset vragen geduld en planning. Wie graag op eigen tempo verkent zonder tijdslimiet, loopt hier tegen een muur aan.

Maar voor wie bereid is om zich aan te passen aan het ritme van de game, is de beloning groot. Geen andere Zelda biedt zo’n dichte, emotioneel geladen wereld in zo’n compact formaat. De vier dungeons zijn sterk ontworpen, de sidequests behoren tot de beste in de franchise en het maskersysteem geeft elke interactie betekenis. In ongeveer 20 tot 30 uur heb je het hoofdverhaal en de meeste sidequests door, maar de game nodigt uit tot meerdere cycli om alles te ontdekken.

Fans van de 3D Zelda-games die Majora’s Mask nog niet hebben gespeeld, missen een van de meest unieke entries in de reeks. De game durft dingen te doen die Nintendo sindsdien zelden heeft herhaald, en dat maakt hem na 25 jaar nog steeds relevant. De Switch-versie is niet de ideale manier om de game te spelen, die eer gaat naar de 3DS-remake, maar het is wel de meest toegankelijke optie op dit moment. Voor wie meer videogames wil ontdekken met vergelijkbare diepgang en unieke mechanica, zijn er genoeg alternatieven te vinden.

Waar kun je Majora’s Mask spelen?

The Legend of Zelda: Majora’s Mask is op de Nintendo Switch beschikbaar via het Nintendo Switch Online + Expansion Pack abonnement. De game is niet los te kopen op de Switch, maar maakt deel uit van de bibliotheek met klassieke N64-titels die bij het abonnement horen. Een individueel Expansion Pack-abonnement kost ongeveer €39,99 per jaar. Abonnementskaarten zijn verkrijgbaar via de Nintendo eShop, bol.com en MediaMarkt. De 3DS-versie (Majora’s Mask 3D) is niet meer digitaal te kopen sinds de sluiting van de 3DS eShop in maart 2023, maar fysieke exemplaren zijn nog tweedehands te vinden via platforms als eBay of lokale gamewinkels.

(Koop altijd via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren. Voor toegang tot Majora’s Mask op Switch is een actief Nintendo Switch Online + Expansion Pack abonnement vereist.)

Bekijk The Legend of Zelda: Majora’s Mask in actie:

Bekijk The Legend of Zelda: Majora’s Mask in actie: