Pokémon Black en White op de Nintendo DS: Unova verdient meer krediet

Unova zet meteen de toon

De camera draait langzaam over Nuvema Town terwijl Professor Juniper een pakketje aflevert bij je huis. Binnen drie minuten kies ik Tepig, vecht ik tegen mijn twee rivalen in mijn eigen slaapkamer en sta ik buiten op Route 1. Dat tempo is opvallend. Eerdere Pokémon-games namen soms een halfuur de tijd voordat je je eerste gevecht had, maar Pokémon Black gooit je er direct in.

Het eerste dat opvalt op Route 1 is dat elk Pokémon-ontwerp nieuw is. Geen Pidgey, geen Rattata, geen enkel bekend gezicht. Game Freak maakte hier een bewuste keuze om de volledige Pokédex te vullen met 156 nieuwe Pokémon en de oude generaties pas na de Elite Four beschikbaar te maken. Dat voelt in het begin vreemd, omdat je jarenlange type-kennis ineens niet meer automatisch werkt. Patrat en Lillipup zien er anders uit dan waar je op rekent, en bij elk stuk gras vraag ik me af wat er nu weer tevoorschijn springt. Die onzekerheid is precies wat de game zo fris maakt. Pokémon Red en Blue hadden destijds hetzelfde effect, maar dan met de allereerste 151 Pokémon die niemand kende.

De presentatie helpt daarbij enorm. Sprites bewegen continu tijdens gevechten, de camera zoomt en kantelt bij gym battles, en de overworld heeft een dynamisch perspectief dat over bruggen en door steden verschuift. Voor een DS-game is dat indrukwekkend. Pokémon Black voelt vanaf de eerste minuten alsof het iets wil bewijzen, en dat lukt. Nieuwe Pokémon games en remakes bouwen vaak voort op deze visuele innovaties die in de vijfde generatie werden geïntroduceerd.

Het gevechtssysteem blijft het hart

De kern van Pokémon is vangen, trainen en vechten, en die loop is in Black en White strakker dan ooit op de DS. Gevechten laden snel, de animaties van aanvallen zijn vloeiend en de HP-balk daalt met een snelheid die past bij het tempo van de game. Tussen twee wilde encounters zit zelden meer dan een paar seconden, waardoor langere sessies nooit aanvoelen als een sleur.

Wat mij opviel is hoe goed de type-interacties leesbaar zijn in deze generatie. De nieuwe Pokémon hebben duidelijke visuele hints naar hun type, en het spel geeft na je eerste gevecht met een bepaalde soort aan welke moves effectief zijn. Dat klinkt als een klein detail, maar het houdt het ritme hoog. In plaats van constant naar een type chart te grijpen, bouw ik mijn strategie op basis van wat het spel me laat zien.

Triple Battles en Rotation Battles zijn de twee nieuwe gevechtsvormen. Triple Battles zetten drie Pokémon per kant in, waarbij positie bepaalt wie wie kan raken. Rotation Battles laten je elk moment wisselen tussen drie actieve Pokémon zonder een beurt te verliezen. Beide vormen komen niet heel vaak voor in de campagne, maar de momenten dat ze opduiken zorgen voor welkome variatie. Vooral Rotation Battles dwingen je om vooruit te denken, omdat je tegenstander op elk moment kan switchen zonder dat je het ziet aankomen.

De TM-verandering verdient ook een vermelding. In eerdere generaties waren TM’s eenmalig te gebruiken, maar in Black en White zijn ze onbeperkt. Dat verandert de manier waarop ik mijn team samenstel compleet. Experimenteren met movesets kost geen resources meer, waardoor ik veel vaker wisselde tussen strategieën dan in oudere delen. Het is een van die aanpassingen die klein lijkt maar de hele ervaring verbetert.

Waarom deze Pokédex anders voelt

De keuze om 156 volledig nieuwe Pokémon te introduceren en de oude generaties weg te houden tot na de Elite Four is de meest polariserende beslissing die Game Freak ooit maakte. Sommige ontwerpen zijn briljant. Excadrill is een stalen mol die alles sloopt, Chandelure is een kroonluchter met een van de hoogste Special Attack-stats in het hele spel, en Haxorus ziet eruit alsof hij uit een compleet andere franchise komt. Die ontwerpen geven Unova een eigen identiteit die losstaat van Kanto-nostalgie.

Maar niet elk design overtuigt. Vanilluxe is letterlijk een ijscoupe met twee bollen, Garbodor is een zak afval met armen, en Klinklang bestaat uit drie tandwielen die in elkaar draaien. De reacties op deze Pokémon zijn al sinds 2010 verdeeld, en na een volledige playthrough snap ik beide kanten. In gevecht werken sommige van deze Pokémon verrassend goed, maar visueel zijn ze moeilijk te verdedigen naast de sterkere ontwerpen uit dezelfde generatie.

Wat de Pokédex wel goed doet, is het gevoel van ontdekking terugbrengen. Omdat elk Pokémon nieuw is, voelt elke route als onbekend terrein. Die ervaring had ik niet meer gehad sinds mijn eerste keer Pokémon Red. Het dwingt je om opnieuw te leren welke types waar zitten, welke evoluties je kunt verwachten en welke Pokémon de moeite waard zijn om te trainen. Dat proces van uitzoeken en experimenteren is een van de sterkste kanten van deze generatie.

Unova komt langzaam los

Het verhaal van Pokémon Black is ambitieuzer dan wat de serie tot dat moment had laten zien. Team Plasma, de antagonisten, stellen de vraag of het moreel verantwoord is om Pokémon te vangen en te laten vechten. N, hun mysterieuze leider, is geen standaard slechterik maar iemand die oprecht gelooft in zijn zaak. De gesprekken met N na gym battles voelen anders dan de gebruikelijke rivaal-encounters, omdat hij je niet uitdaagt vanuit competitie maar vanuit overtuiging.

De gyms zelf zijn gevarieerd en goed ontworpen. Elesa’s gym in Nimbasa City laat je over achtbanen rijden om bij haar te komen, terwijl Clay’s gym in Driftveil City je door liften en mijnschachten stuurt. Elke gym voelt als een minipuzzel voordat het echte gevecht begint, en dat geeft de route door Unova meer structuur dan een simpele reeks van stad naar stad.

Rond het zesde gym badge begint Unova echt open te breken. De route naar Icirrus City voert door Twist Mountain, waar het level-ontwerp ineens complexer wordt en de trainers merkbaar sterker zijn. Op dat punt merkte ik dat mijn team niet meer automatisch door alles heen walste. Ik moest bewuster kiezen welke Pokémon ik naar voren schoof en welke items ik gebruikte. Die moeilijkheidssprong geeft de tweede helft van de campagne meer gewicht.

De climax rond de Pokémon League is een van de beste die de serie heeft. Zonder te veel te verklappen, het eindspel weeft het verhaal van N en Team Plasma direct in de League Challenge, waardoor de finale niet alleen draait om sterke teams maar ook om het narratief. Dat is iets wat latere Pokémon-games zelden zo goed hebben herhaald.

Muziek, stijl en DS-presentatie

De soundtrack van Pokémon Black en White is uitzonderlijk. Elk gebied heeft een eigen thema dat past bij de sfeer, van het rustige Nuvema Town tot het drukke Castelia City waar de muziek overgaat in jazz met stadse geluiden. De gym leader battle-muziek verandert wanneer de tegenstander nog maar één Pokémon over heeft, met een extra laag instrumentatie die de spanning opdrijft. Dat soort details maken het verschil.

Visueel pusht de game de DS tot het uiterste. De sprites zijn geanimeerd en bewegen constant, wat een enorme stap vooruit is ten opzichte van de statische beelden in Diamond en Pearl. De Skyarrow Bridge is het meest indrukwekkende moment, een lange brug waar de camera meekantelt terwijl je oversteekt met de skyline van Castelia City op de achtergrond. Op een DS-scherm van 256×192 pixels is dat verrassend effectief.

De seizoenensysteem voegt daar nog iets aan toe. Elke maand wisselt het seizoen in de game, waardoor routes er anders uitzien en bepaalde gebieden alleen in specifieke seizoenen toegankelijk zijn. Het is een subtiel systeem dat de wereld levend houdt, ook na de hoofdcampagne.

Voor wie werkt deze generatie?

Pokémon Black en White zijn pure singleplayer-RPG’s zonder online multiplayer-functies, aangezien de Nintendo Wi-Fi Connection-servers al jaren offline zijn. De volledige ervaring draait om de campagne en de postgame, die met de Battle Subway en het opvullen van de nationale Pokédex genoeg te bieden heeft voor tientallen extra uren.

De aanloop is trager dan in modernere Pokémon-games. De eerste twee uur bestaan uit tutorials, introductiegesprekken en relatief makkelijke routes. Als je gewend bent aan het tempo van Scarlet en Violet, kan dat even wennen. Maar zodra de game op stoom komt na de tweede gym, pakt het ritme je vast en laat het niet meer los tot de credits.

Voor terugkerende fans die de DS-generatie hebben overgeslagen, is dit een van de sterkste Pokémon-games om alsnog te spelen. Het verhaal is beter dan gemiddeld, de Pokédex dwingt je om buiten je comfortzone te stappen, en de presentatie is indrukwekkend voor de hardware. Nieuwkomers moeten rekening houden met de oudere interface en het ontbreken van quality-of-life features uit recentere delen, maar de kern van wat Pokémon goed maakt, is hier volledig intact. Alle video games op SuperBigWin behandelen zowel klassieke als moderne titels met dezelfde aandacht voor detail.

Waar kun je Pokémon Black en White kopen?

Pokémon Black en Pokémon White zijn niet meer nieuw verkrijgbaar. De games zijn uitsluitend tweedehands te vinden via online marktplaatsen en gespecialiseerde retro game-winkels in Nederland. Reken op een prijs tussen de €45 en €80 voor een losse game card, afhankelijk van de staat en de verkoper. Complete exemplaren met doosje en handleiding liggen vaak hoger.

Controleer bij aankoop altijd de authenticiteit van de cartridge, want er zijn veel namaakexemplaren in omloop. Koop bij voorkeur via bekende Nederlandse retailers zoals bol.com, Nedgame of gespecialiseerde DS-winkels met een duidelijk retourbeleid. (Prijzen kunnen variëren per aanbieder en moment van aankoop. Raadpleeg altijd de officiële productpagina voor actuele beschikbaarheid.)

Bekijk Pokémon Black en White in actie:

Bekijk Pokemon Black/Pokemon White in actie: