Hitman 2: Silent Assassin op PS, het perfecte moordplan op de bank

De eerste stille klus

Een bewaker loopt langs een deuropening, draait zich om en verdwijnt achter een hoek. Drie seconden later glip ik naar binnen, pak het uniform van een tafel en loop rustig de gang in. Hitman 2: Silent Assassin laat je binnen de eerste missie al voelen dat haast je grootste vijand is. De game opent met Agent 47 die zijn pensioen in een Siciliaans klooster achter zich laat, en vanaf dat moment draait alles om timing, positionering en zelfbeheersing.

Waar andere videogames uit 2002 je meteen een arsenaal in handen drukken, doet Silent Assassin precies het tegenovergestelde. De eerste echte opdracht dwingt je om te observeren hoe bewakers patrouilleren, waar camera’s hangen en welke routes vrij zijn. Pas als dat plaatje klopt, mag je bewegen. Die aanpak voelde in 2002 al verfrissend, en op de PS valt het nu nog steeds op hoe consequent de game dat ritme vasthoudt. Elke missie begint met stilte, met wachten, met kijken. De beloning komt pas als het plan lukt.

Dat maakt de openingsfase van Silent Assassin direct duidelijk over wat voor game dit is. Geen run-and-gun, geen power fantasy. De spanning zit in het moment vlak vóór de actie, niet erin. Op de PS voelt dat extra intens omdat de controller je dwingt om bewust met elk knopje om te gaan. Een verkeerde druk op het juiste moment en het hele plan valt in duigen.

Verstopt in het volle zicht

Het vermommingssysteem is de kern van wat Silent Assassin zo verslavend maakt. In een missie in St. Petersburg trok ik het uniform van een Russische soldaat aan en liep ik door een legerbasis zonder dat iemand me een tweede blik gunde. Tot ik te dicht langs een officier liep die blijkbaar beter oplette dan zijn collega’s. Binnen twee seconden stond de hele basis op scherp, en moest ik improviseren met een Silverballer en een vluchtroute die ik niet had gepland.

De game beloont geduld op een manier die weinig andere titels uit die tijd deden. Een perfecte Silent Assassin-rating krijg je alleen als niemand je ziet, niemand sterft die niet hoeft te sterven en je wapen ongebruikt blijft waar mogelijk. Dat klinkt simpel, maar de uitvoering is allesbehalve makkelijk. Routes door levels zitten vol met subtiele keuzes. Ga ik via het dak of door de kelder? Gebruik ik vergif of een piano-draad? Elke beslissing heeft gevolgen, en de game rekent genadeloos af als je te gretig bent.

De leercurve kan hard binnenkomen voor spelers die gewend zijn aan duidelijke waypoints en handholding. Silent Assassin geeft je een doel, een kaart en verder zoek je het maar uit. Tijdens mijn eerste poging op de missie in een Japans kasteel heb ik zeker vijf keer opnieuw moeten laden omdat ik de patrouilleroutes verkeerd had ingeschat. Maar toen het uiteindelijk lukte, met een schone vermomming en zonder alarm, voelde dat als een overwinning die weinig games kunnen evenaren.

Missies die je moet uitspelen

De campagne van Silent Assassin telt zo’n twintig missies die je van Sicilië naar Rusland, Japan, Maleisië en het Midden-Oosten brengen. Die variatie in locaties houdt de game fris, maar het is de wisselende structuur van de missies zelf die het verschil maakt. Sommige opdrachten draaien puur om infiltratie, waarbij je minutenlang wacht op het juiste moment om een gang in te sluipen. Andere missies gooien je in situaties waar het plan al vanaf het begin onder druk staat en je moet reageren op wat er gebeurt.

De missie in een Afghaans wapendepot is daar een goed voorbeeld van. Mijn oorspronkelijke plan was om via een zijingang naar binnen te glippen, maar een bewaker veranderde onverwacht van route. Op dat moment moest ik kiezen: wachten en riskeren dat een tweede bewaker me zou zien, of nu handelen en hopen dat het geluid van mijn voetstappen niet opviel. Ik koos voor actie, miste mijn window, en de volgende drie minuten waren pure chaos. Dat soort momenten maakt de campagne sterk. De overgang van controle naar paniek voelt organisch, nooit gescript.

Niet elke missie is even sterk. Een paar opdrachten in het Midden-Oosten leunen te veel op open gebieden waar sluipen minder goed werkt en je bijna gedwongen wordt om te schieten. Die momenten voelen als een concessie aan het actiegenre die niet past bij de rest van de game. De beste missies zijn de krappe, complexe levels waar elke vierkante meter telt en waar je plan laag voor laag in elkaar zet.

De PS-versie onder druk

Op de PlayStation merk je dat Silent Assassin een game is die meer wil dan de hardware comfortabel aankan. De besturing voelt log, vooral in situaties waar snelle reacties nodig zijn. Agent 47 draait traag, de camerahoek werkt soms tegen je, en het wisselen tussen wapens kost net iets te veel tijd als een plan misgaat. In rustige momenten is dat geen probleem, maar zodra de spanning oploopt, voel je de beperkingen van de controller en de framerate.

Visueel ziet de game er voor een PS-titel uit 2002 acceptabel uit. De locaties hebben sfeer, met donkere gangen, drukke markten en strakke interieurs die je het gevoel geven dat je ergens bent. De animaties van NPC’s zijn stijf naar huidige maatstaven, maar de leveldesigns compenseren dat grotendeels. Geluid is een sterk punt. De soundtrack van Jesper Kyd geeft elke missie een filmische lading die ver boven het gemiddelde van die generatie uitstijgt. De koorzang tijdens gespannen momenten blijft indruk maken.

De AI is wisselvallig. Bewakers reageren soms scherp op verdacht gedrag en negeren je op andere momenten terwijl je vlak voor hun neus staat. Die inconsistentie kan frustrerend zijn, maar het hoort ook bij de charme van een game uit dit tijdperk. Op de PS is de laadtijd tussen missies merkbaar lang, wat het opnieuw proberen van een mislukte aanpak minder aantrekkelijk maakt dan op latere platforms.

Voor wie deze opdracht werkt

Silent Assassin is een game die veel van je vraagt. Geduld, observatie en de bereidheid om een missie drie, vier, vijf keer opnieuw te doen tot het plan klopt. Als dat klinkt als jouw ding, dan levert deze game een ervaring die weinig andere titels uit 2002 kunnen bieden. De voldoening van een perfect uitgevoerde hit, zonder alarm, zonder onnodige slachtoffers, is enorm.

Maar wie op zoek is naar snelle actie of een game die je bij de hand neemt, zal hier tegen een muur aanlopen. De game legt weinig uit, de besturing op PS is niet altijd meewerkend en de AI kan je zowel helpen als frustreren op onvoorspelbare momenten. Dat maakt Silent Assassin geen slechte game, maar wel een game die duidelijk niet voor iedereen is gemaakt. Fans van de latere Hitman-games zullen hier de wortels van de serie herkennen, maar moeten bereid zijn om wat ruwere randjes te accepteren.

De singleplayer-campagne is de enige modus, dus alles staat of valt met hoe graag je missies wilt perfectioneren. Daar zit ook de replay value. Elke missie heeft meerdere benaderingen, en het verschil tussen een slordig resultaat en een Silent Assassin-rating is groot genoeg om je terug te trekken naar dezelfde levels.

Waar Silent Assassin blijft hangen

Na een handvol missies merk ik dat Silent Assassin iets doet wat weinig games uit die periode konden. Het laat je nadenken over je eigen aanpak, niet alleen tijdens het spelen maar ook erna. Die ene missie in Japan waar alles perfect ging, de chaos in Afghanistan, het moment waarop ik voor het eerst doorhad dat een vermomming niet genoeg is als je te lang op dezelfde plek blijft staan. Dat soort herinneringen blijven plakken.

De combinatie van vrijheid en consequentie maakt de game memorabel, ook al voelen de besturing en de AI niet meer van deze tijd. Op de PS is het een ervaring die je moet willen, met alle beperkingen van dien. De game draagt zijn leeftijd zichtbaar, maar de kern van wat Silent Assassin zo goed maakt, de spanning van het perfecte plan, is niet verouderd. Hitman 2 is niet de enige stealth-franchise die in die periode de basis legde voor wat later zou komen, want ook Assassin’s Creed zou jaren later een vergelijkbare mix van planning en executie naar een historische setting brengen. Dat is waar ik steeds weer naar terugkom als ik aan deze game denk, en de evolutie van dat concept is goed te zien in de Origins-game uit 2017.

Waar kun je Hitman 2: Silent Assassin kopen?

Hitman 2: Silent Assassin is een oudere titel uit de Hitman-serie en op PlayStation-platforms beperkt beschikbaar als losse game. De nieuwere Hitman-games, waaronder Hitman World of Assassination dat content van Hitman 1, 2 en 3 bevat, zijn wel ruim verkrijgbaar via digitale en fysieke retailers in Nederland. De prijs varieert per retailer, reken op een bedrag tussen de €19,95 en €69,99 afhankelijk van editie en platform. Bekende Nederlandse winkels zoals Bol.com, Nedgame, BudgetGaming en de PlayStation Store bieden verschillende versies aan. (Koop via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen en beschikbaarheid kunnen variëren, controleer platformcompatibiliteit voordat je koopt.)

Bekijk Hitman 2: Silent Assassin in actie:

Bekijk Hitman 2: Silent Assassin in actie: