Grand Theft Auto: Vice City op mobiel en PlayStation, nog steeds de moeite?

Vice als speeltuin

Een roze Infernus scheurt over Ocean Drive, de radio pompt “Billie Jean” door de speakers en ik knip een bocht aan waar ik veel te hard voor ga. De auto stuitert tegen een palmboom, twee voetgangers duiken weg en binnen drie seconden zit de politie achter me aan. Dat is Grand Theft Auto: Vice City in een notendop. De game gooit je zonder opwarming in een neonstad vol mogelijkheden, en dat werkt nog steeds verrassend goed.

Rondrijden door Vice City voelt los en onvoorspelbaar. De straten zijn smal genoeg om botsingen onvermijdelijk te maken, terwijl de afwisseling tussen strandpromenades, industrieterreinen en villawijken genoeg variatie biedt om steeds een andere route te proberen. Tussen de missies door raak ik regelmatig een half uur kwijt aan rondcrossen zonder doel, gewoon omdat de stad uitnodigt om te ontdekken wat er om de volgende hoek ligt.

Tegelijk merk ik meteen dat de besturing uit 2002 stamt. Auto’s sturen zwaar en de camera draait niet altijd mee zoals ik verwacht. Op momenten dat precisie nodig is, bijvoorbeeld bij een achtervolging door smalle steegjes, voel ik de beperkingen van het originele ontwerp. Toch heeft die ruwheid ook iets charmants. Elke rit voelt een beetje gevaarlijk, en dat past perfect bij de toon van de game.

Tommy’s opmars

Tommy Vercetti begint de game als buitenstaander in Vice City. Na een drugsoverdracht die fout loopt, moet hij zichzelf bewijzen door klusjes op te knappen voor lokale criminelen. Die eerste missies zijn simpel: rij hierheen, schiet die neer, lever dit af. Het tempo is laag en de opdrachten voelen als opwarmertjes voor wat later komt.

Halverwege de campagne kantelt het verhaal. Tommy koopt zijn eerste bedrijf, een ijssalon die als dekmantel dient, en vanaf dat moment verandert de dynamiek merkbaar. Missies worden ambitieuzer en de stad opent zich verder. In plaats van klusjes voor anderen bepaal ik nu zelf de koers, en dat gevoel van groeiende macht is precies wat de campagne zo goed maakt. Een bankoverval plannen, een drugsoorlog uitvechten of een filmstudio overnemen, elk nieuw bedrijf voelt als een stap omhoog.

Niet alle missies zijn even goed verouderd. Sommige opdrachten hebben geen checkpoints, waardoor een mislukte poging betekent dat ik helemaal opnieuw moet beginnen. Een helikoptermissie halverwege de game kostte me meer dan tien pogingen, niet omdat die moeilijk was, maar omdat de besturing in combinatie met het gebrek aan tussenopslag frustrerend uitpakt. Het verhaal zelf, met Ray Liotta als stem van Tommy, blijft overtuigend. De dialogen zijn scherp geschreven en de personages zijn overdreven genoeg om te entertainen zonder karikaturen te worden.

De campagne duurt zo’n 15 tot 20 uur als je de hoofdmissies volgt, en richting de 30 uur als je alle bedrijfsmissies en side content meepakt. Voor een game uit 2002 is dat een compacte maar gevulde ervaring die niet onnodig aanvoelt. Wie interesse heeft in hoe de franchise zich verder ontwikkelde met multiplayer-elementen, kan Grand Theft Auto Online bekijken voor een heel andere invulling van het concept.

De stad die blijft hangen

Vice City leunt zwaar op zijn jaren 80-esthetiek, en dat is nog steeds de grootste kracht van de game. Het kleurenpalet is doordrenkt met roze, paars en turquoise. Zonsondergangen kleuren de skyline oranje terwijl neonborden de straten verlichten zodra het donker wordt. Die visuele identiteit is zo sterk dat de game herkenbaar blijft, zelfs op het kleine scherm van een telefoon.

De soundtrack verdient een aparte vermelding. Zeven radiostations met tracks van Flock of Seagulls, Michael Jackson, Slayer en Toto geven elke autorit een eigen sfeer. Flash FM is mijn persoonlijke favoriet, maar V-Rock draait net zo hard mee tijdens een achtervolging. Tussendoor bieden de radiopresentatoren en nep-reclames genoeg humor om ook zonder actie vermaakt te blijven. VCPR, het praatstation, is op zichzelf al een reden om langer in de auto te blijven zitten.

Op PlayStation ziet de game er acceptabel uit, vooral op een PS4 of PS5 via backward compatibility. De texturen zijn scherper dan op de originele PS2 en de framerate is stabieler. Op mobiel valt de scherpte iets tegen op grotere telefoonschermen, waar de lage resolutie van sommige texturen zichtbaarder wordt. Kleine visuele frictie zoals pop-in van gebouwen en voetgangers die plots verschijnen is aanwezig op beide platforms, maar stoort op mobiel meer omdat het scherm dichter bij je ogen zit.

Besturen op oude spierkracht

De bediening is het punt waar Vice City het meest worstelt met zijn leeftijd, en dat verschilt sterk per platform. Op PlayStation voelt de controller vertrouwd. De knoppen zijn logisch ingedeeld en de analoge sticks geven genoeg controle over auto’s en wapens. Het lock-on systeem voor schieten is primitief maar functioneel, zolang er niet te veel vijanden tegelijk op het scherm staan.

Op mobiel ligt dat anders. De virtuele knoppen op het touchscreen zijn klein en reageren minder direct. Tijdens een schietpartij mis ik regelmatig de vuurknop omdat mijn duim net een millimeter te ver zit. Autorijden gaat beter, vooral met de gyroscoop-besturing die de mobiele versie biedt, maar bij snelle manoeuvres merk ik dat de precisie ontbreekt die een fysieke stick geeft. Een Bluetooth-controller aansluiten lost dat grotendeels op, en dat is mijn aanbeveling voor iedereen die Vice City op de telefoon wil spelen.

De camera is op beide platforms een terugkerend probleem. In nauwe ruimtes draait de camera zich vast achter muren, en tijdens gevechten binnenshuis verlies ik regelmatig het overzicht. Handmatig bijsturen helpt, maar het kost aandacht die ik liever aan de actie besteed. Voor een game die draait om snelle reacties en chaotische momenten is dat een reëel nadeel.

Technisch draait Vice City stabiel op moderne PlayStation-hardware. Crashes heb ik niet meegemaakt en de laadtijden zijn kort. Op mobiel hangt de prestatie af van het toestel. Op een telefoon van de afgelopen twee jaar draait alles soepel, maar op oudere modellen merkte ik af en toe framedrops bij explosies of drukke straatscènes.

Voor wie Vice City nog werkt

Grand Theft Auto: Vice City is het meest geschikt voor spelers die een compacte singleplayer-game zoeken met een sterk thema en genoeg vrijheid om je eigen tempo te bepalen. De campagne is overzichtelijk, de wereld is klein genoeg om te leren kennen zonder kaart, en de missies zijn kort genoeg voor sessies van een half uur.

Wie gewend is aan de polish van recente open-world games moet rekening houden met beperkingen. Het ontbreken van checkpoints in missies, de stijve besturing en het gebrek aan een dekkingssysteem bij gevechten zijn keuzes uit een ander tijdperk. Die elementen zijn geen bugs, maar ze vragen wel aanpassing. Na een paar uur spelen wende ik me weer aan het ritme, maar de eerste sessies voelden onwennig na jaren van strakkere controls.

Voor wie de game voor het eerst speelt is Vice City een interessante tijdcapsule. De manier waarop Rockstar een hele stad tot leven brengt met beperkte middelen is indrukwekkend, en de toon van het verhaal is nergens anders zo raak getroffen. Vice City past in een breder landschap van videogames die hun tijd vooruit waren, maar verwacht geen modern comfort. Dit is een game die je op zijn eigen voorwaarden moet accepteren.

Op mobiel of op PlayStation?

De keuze tussen mobiel en PlayStation hangt af van hoe je wilt spelen. Op PlayStation krijg je de meest comfortabele ervaring. De controller maakt gevechten en autorijden aanzienlijk makkelijker, en op een tv-scherm komt de sfeer van de stad beter tot zijn recht. De digitale versie via de PlayStation Store is beschikbaar als PS2 Classic voor PS4 en PS5.

Op mobiel is Vice City een prima game voor onderweg, mits je een controller gebruikt of bereid bent om te wennen aan touchscreen-besturing. De prijs is lager dan op PlayStation en de game draait goed op moderne telefoons. Het nadeel is dat langere sessies op een klein scherm vermoeiend worden, vooral bij missies die precisie vragen.

Qua content zijn beide versies identiek. Alle missies, voertuigen en radiostations zijn aanwezig. Het verschil zit puur in speelcomfort en presentatie. Mijn voorkeur gaat naar PlayStation voor langere sessies en mobiel voor tussendoor, maar beide versies leveren dezelfde Vice City-ervaring.

Waar kun je Grand Theft Auto: Vice City kopen?

Grand Theft Auto: Vice City is beschikbaar bij verschillende Nederlandse retailers, zowel fysiek als digitaal. De fysieke PS2-versie is tweedehands te vinden vanaf ongeveer €7,50, terwijl nieuwe exemplaren rond de €15 kosten. De digitale versie is verkrijgbaar via de PlayStation Store voor PS4 en PS5, en op mobiel via de App Store en Google Play Store. Prijzen voor de digitale versies variëren per platform.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen afwijken op het moment van aankoop. Let op: Vice City Stories, de PSP-versie, is volgens recente berichten niet meer digitaal verkrijgbaar via de PlayStation Store.)

Bekijk Grand Theft Auto: Vice City in actie:

Bekijk Grand Theft Auto: Vice City in actie: