Grand Theft Auto: Liberty City Stories, GTA op zakformaat voor PSP en mobiel

Liberty City in je broekzak

Midden in een achtervolging door Portland knalt een taxi tegen mijn gestolen Banshee, de camera schudt, en ik wrik mezelf los tussen twee geparkeerde auto’s. Op een klein scherm voelt dat verrassend intens. Grand Theft Auto: Liberty City Stories is oorspronkelijk gebouwd voor de PSP en later geport naar PS2 en mobiel, maar de kern van de ervaring draait om dat compacte formaat. De drie eilanden van Liberty City zijn er allemaal, van het industriële Portland tot het chiquere Shoreside Vale, en ze voelen herkenbaar voor iedereen die GTA III heeft gespeeld.

Toch is de schaal merkbaar ingedikt. Straten zijn korter, er staan minder voertuigen op de weg en de skyline is simpeler. Dat klinkt als een nadeel, maar in de praktijk zorgt het ervoor dat de stad overzichtelijk blijft op een kleiner scherm. Missies liggen dichter bij elkaar, waardoor er minder dood gerij tussen opdrachten zit. De keerzijde is dat Liberty City hier minder levendig aanvoelt dan in latere GTA-games. Voetgangers herhalen zich snel en de interactiemogelijkheden buiten missies zijn beperkt. Het is een bewuste keuze van Rockstar Leeds om de game speelbaar te houden op beperktere hardware, en die keuze werkt vaker wel dan niet.

Toni Cipriani en de korte lont

De campagne draait om Toni Cipriani, een personage dat GTA III-spelers kennen als de rustige mafioso die je opdrachten gaf in het restaurant van Momma. In Liberty City Stories is Toni een stuk jonger, impulsiever en nog lang niet de gerespecteerde figuur die hij later wordt. Het verhaal speelt zich af in 1998, drie jaar voor de gebeurtenissen in GTA III, en dat levert een interessante dynamiek op. Bekende locaties zien er net iets anders uit, machtsverhoudingen tussen de Leone’s, Sindacco’s en Forelli’s liggen nog niet vast, en sommige plekken die je kent bestaan simpelweg nog niet.

Het plot zelf is niet het sterkste uit de franchise. Toni werkt zich omhoog binnen de Leone-familie door opdrachten uit te voeren voor Salvatore Leone, zijn moeder Ma Cipriani en een handvol andere opdrachtgevers. De schrijfkwaliteit wisselt. Sommige cutscenes hebben die typische GTA-humor met scherpe dialogen en absurde situaties, terwijl andere missie-intro’s voelen als opvulling. Toni mist de diepgang van een Tommy Vercetti of CJ, maar zijn directe, no-nonsense houding past goed bij het tempo van de game. De verhaallijn trekt je door de drie eilanden heen en ontgrendelt ze geleidelijk, precies zoals GTA III dat deed.

Waar de campagne wel scoort is in de manier waarop het de stad als prequel laat functioneren. De constructie van bepaalde gebouwen, het verschuiven van gangterritorium en de opkomst van personages die later een grotere rol spelen geven de wereld extra lading voor fans die GTA III goed kennen. Dat gevoel van herkenning in een net iets andere context houdt de motivatie om door te spelen hoog, ook als het plot zelf voorspelbaar wordt.

Missies die blijven duwen

De missiestructuur in Liberty City Stories is old-school GTA in de meest directe zin. Rij naar punt A, schiet iedereen neer bij punt B, ontsnap naar punt C. Dat klinkt simpel, en dat is het vaak ook, maar het tempo waarin opdrachten elkaar opvolgen is hoog. Na een schietpartij in een pakhuis volgt meteen een bootrace door de haven, en daarna een escortmissie door de straten van Staunton Island. Die afwisseling houdt de vaart erin.

Sommige missies zijn frustrerend op de manier die alleen oudere GTA-games kunnen bieden. Geen checkpoints halverwege, geen GPS-lijn op de minimap, en als je faalt begin je helemaal opnieuw. Een missie waarin ik een bestelbus moest volgen door druk verkeer heb ik vier keer opnieuw moeten doen, puur omdat één botsing op het verkeerde moment de hele opdracht liet mislukken. Dat soort momenten testen je geduld, maar ze geven voltooiing ook meer gewicht. De voldoening na een lastige missie is groter omdat er geen vangnet is.

Het schietwerk zelf is functioneel maar gedateerd. Auto-aim doet het meeste werk, en handmatig richten voelt stijf. Autorijden daarentegen is verrassend goed. De physics zijn arcadeachtig en voorspelbaar, waardoor achtervolging en ontsnapping soepel aanvoelen. Motorrijden is iets lastiger door de smalle hitbox, maar geeft een fijn gevoel van snelheid door het verkeer. De mix van rijden, schieten en af en toe een onverwachte variatie zoals een demolition derby houdt de campagne gevarieerd genoeg om de 15 tot 20 uur speeltijd te vullen.

Besturing op mobiel en PS

Op de PSP voelt Liberty City Stories het meest natuurlijk. De analoge nub stuurt voertuigen prima aan, de knoppen liggen logisch en het enige echte gemis is een tweede analoge stick voor de camera. Dat betekent veel drukken op L en R om je blik te draaien, vooral tijdens schietpartijen te voet. Op de PS2-versie verdwijnt dat probleem grotendeels dankzij de DualShock 2, waardoor de game daar comfortabeler speelt maar ook zijn portable charme verliest.

De mobiele versie is een ander verhaal. Touchscreenbesturing voegt virtuele knoppen toe over het scherm, en die werken redelijk voor rustig rondrijden. Zodra de actie opschroeft, merk je de beperkingen. Snel wisselen tussen gas geven, remmen en schieten vanuit een auto vereist vingerbewegingen die op een touchscreen onnauwkeurig aanvoelen. Missies die precisie vragen, zoals snipen of snel achter dekking duiken, worden op mobiel aanzienlijk lastiger. Een externe controller lost veel van die problemen op, maar dan vervalt het voordeel van casual mobiel spelen.

Het verschil in speelervaring tussen de platformen is groot genoeg om je keuze te laten beïnvloeden. Op PSP en PS2 is de besturing een klein minpunt dat je snel accepteert. Op mobiel zonder controller is het een constante bron van irritatie bij de moeilijkere missies. Wie Liberty City Stories puur op een telefoon wil spelen, moet rekening houden met een steilere leercurve die niet aan de game zelf ligt.

De stad, het geluid en de sfeer

Liberty City ziet er in deze game uit als een grijze, regenachtige metropool met korte zichtlijnen en lage textuurresoluties. Op een PSP-scherm uit 2005 was dat prima, maar op een modern mobieltje worden de beperkingen pijnlijk zichtbaar. Gebouwen zijn hoekig, gezichten van personages zijn nauwelijks herkenbaar en de draw distance is kort. Dat gezegd hebbende, de art direction doet veel zwaar werk. De neonreclames in het Red Light District, de industriële sfeer van Portland Harbor en de nette voortuinen van Shoreside Vale geven elk eiland een eigen karakter dat je herkent zodra je er rondrijdt.

Waar de presentatie het hardst scoort is in het geluid. De radiozenders zijn een hoogtepunt, met stations als Lips 106, Head Radio en het hilarische LCFR dat neppraatshows uitzendt. De muzieklicenties zijn minder indrukwekkend dan in Vice City of San Andreas, maar de selectie past bij de toon van de game. Verkeersgeluiden, claxons, politiesirenes en het geschreeuw van voetgangers vullen de stad op een manier die de visuele beperkingen compenseert. Het voice-acting is wisselend. Toni’s stemacteur levert degelijk werk, terwijl sommige bijpersonages overdreven of vlak klinken.

Het totaalplaatje is een game die meer leunt op sfeer dan op technische kracht. De combinatie van geluid, muziek en stadsontwerp creëert een gevoel van rondhangen in een levende stad, ook als de graphics dat niet altijd ondersteunen. Op een klein PSP-scherm werkt dat het best, omdat de lage resolutie daar minder opvalt.

Voor wie is deze GTA nog raak?

Liberty City Stories is in 2025 geen game die je speelt voor een gepolijste open-wereldervaring. De besturing is gedateerd, de graphics zijn ruw en de missiestructuur mist moderne comfortfuncties. Maar voor een specifieke groep spelers zit hier nog steeds veel plezier in. Fans die de PS2-era koesteren en benieuwd zijn naar het voorverhaal van GTA III vinden hier een compacte campagne die precies levert wat je verwacht, en de prequel-elementen geven extra waarde aan bekende locaties en personages binnen gaming content uit die periode.

Op de PSP is Liberty City Stories het meest de moeite waard, omdat de game specifiek voor dat platform is ontworpen. De mobiele versie is een prima alternatief voor wie geen PSP meer heeft, zeker met een Bluetooth-controller erbij. Zonder controller is de ervaring op mobiel aanzienlijk minder. Spelers die gewend zijn aan de kwaliteit van GTA V of verwachtingen hebben richting GTA VI zullen hier waarschijnlijk snel afhaken. De game vraagt een bepaalde tolerantie voor oudere designkeuzes die niet iedereen meer kan opbrengen.

Wie bereid is om die concessies te accepteren, vindt in Liberty City Stories een van de betere portable GTA-games. Het is kort genoeg om niet te outstay its welcome, gevarieerd genoeg om je door te trekken en het heeft net genoeg GTA-persoonlijkheid om te voelen als meer dan een bijproduct.

Waar kun je Liberty City Stories kopen?

Grand Theft Auto: Liberty City Stories is beschikbaar voor PSP, PS2 en als digitale download voor mobiele apparaten via de App Store en Google Play Store. De fysieke PSP-versie is bij verschillende Nederlandse retro game retailers te vinden voor een geschatte prijs tussen €14,99 en €19,99. De PS2-versie is onder andere verkrijgbaar via bol.com. Voor de mobiele versie betaal je een paar euro in de respectievelijke app stores.

Omdat het een oudere titel is, kan de beschikbaarheid per retailer verschillen. (Koop bij voorkeur via officiële en bekende retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren afhankelijk van de staat en beschikbaarheid van het product.)

Bekijk Grand Theft Auto: Liberty City Stories in actie:

Bekijk Grand Theft Auto: Liberty City Stories in actie: