Elden Ring op PC, PS en Xbox: mijn reis door de Lands Between

De eerste stap de Lands Between in

Mijn character creator is nog niet af of de game gooit me al in een grot met een vijand die me in twee klappen vloert. Geen tutorial pop-up, geen pijl op de minimap, geen vriendelijke NPC die uitlegt waar ik heen moet. Elden Ring laat je zelf uitzoeken hoe de wereld werkt, en dat begint op het moment dat je voor het eerst naar buiten stapt en de Lands Between zich voor je opent. De schaal van wat je dan ziet is overweldigend. Heuvels, ruïnes, een kasteel in de verte, patrouillerende ruiters op het pad voor je, en nergens een duidelijke aanwijzing over wat prioriteit heeft.

In mijn eerste uren maakte ik de klassieke fout: recht op het eerste grote kasteel af. Stormveil Castle leek de logische volgende stap, maar de bewakers bij de poort maakten snel duidelijk dat ik daar nog niets te zoeken had. Drie pogingen, drie keer dood binnen dertig seconden. Op dat moment begon ik te begrijpen wat Elden Ring anders doet dan eerdere Souls-games. In plaats van me tegen een muur te laten beuken, kon ik gewoon een andere kant op rijden. Torrent, je paard, maakt dat mogelijk vanaf de eerste minuten.

Die vrijheid voelde meteen bevrijdend en tegelijk ongemakkelijk. Geen questlog, geen duidelijke volgorde, geen indicatie of ik nu het juiste gebied verkende of drie regio’s te ver was afgedwaald. Voor mij werkte dat, omdat ik graag zelf ontdek en geen hand vasthouden nodig heb. Maar ik snap dat dit voor spelers die gewend zijn aan duidelijke structuur een frustrerende ervaring kan zijn. Elden Ring vertrouwt erop dat jij de nieuwsgierigheid meebrengt, en beloont je daar rijkelijk voor als je dat doet.

Gevechten die je niet loslaten

Het combat is waar Elden Ring zijn Soulsborne-DNA het sterkst laat voelen. Elke vijand heeft patronen die je kunt leren, elke aanval heeft een window om te dodgen of te pareren, en elke fout kost health die je niet zomaar terugkrijgt. Dat klinkt misschien standaard voor het genre, maar de uitvoering is hier op een niveau dat ik bij weinig andere games heb meegemaakt. Margit, de eerste echte boss, kostte me meer dan tien pogingen. Niet omdat de game oneerlijk is, maar omdat ik steeds dezelfde delayed attack verkeerd las. Op het moment dat ik zijn timing eindelijk doorhad en hem clean versloeg zonder te hoeven healen, voelde dat als een van de beste momenten die ik ooit in een game heb gehad.

Wat de open wereld toevoegt aan die gevechten is keuze. In Dark Souls zat je vast aan de volgorde die de game je gaf. Hier kun je een boss tegenkomen, concluderen dat je te zwak bent, en twee uur later terugkomen met betere gear en vijf extra levels. Dat haalt een stuk frustratie weg zonder de uitdaging te verminderen. De boss is nog steeds lastig, maar jij hebt meer tools om het gevecht aan te gaan. Tegelijk zorgt die vrijheid ervoor dat sommige encounters triviaal worden als je te veel hebt geleveld. Een paar bosses in Limgrave waren nauwelijks een uitdaging toen ik er uiteindelijk aan begon, simpelweg omdat ik eerst de hele Weeping Peninsula had schoongeveegd.

De variatie in vijanden houdt het combat fris over tientallen uren. Van snelle honden die in groepen aanvallen tot kolossale draken die hele gebieden bestrijken met vuur, elk type vijand vraagt een andere aanpak. Sommige gevechten draaien om agressie en dicht op de vijand zitten, andere om geduld en afstand houden tot het juiste moment. Die afwisseling zorgt ervoor dat het combat nooit routine wordt, ook niet na vijftig uur spelen.

Vrijheid met een hoge prijs

De open wereld van Elden Ring is enorm. Zes grote regio’s, elk met hun eigen legacy dungeons, mini-bosses, verborgen grotten en optionele gebieden. De kaart ontvouwt zich geleidelijk naarmate je map fragments vindt, en zelfs dan laat de game niet zien wat er precies te vinden is. Dat maakt verkenning belonend, want achter elke heuvel kan een nieuwe catacomb, een uniek wapen of een NPC met een questline zitten.

Maar die vrijheid heeft een keerzijde. Zonder duidelijke richting ben ik meerdere keren uren kwijt geweest aan gebieden die uiteindelijk weinig opleverden voor mijn progressie. De NPC-questlines zijn bijzonder cryptisch. Personages verschijnen op specifieke locaties na specifieke triggers, en als je die mist, loop je hele verhaallijnen mis zonder dat je het doorhebt. Ranni’s questline, een van de meest uitgebreide in de game, vereist dat je op precies de juiste momenten op precies de juiste plekken bent. Zonder wiki had ik die nooit volledig afgerond.

Het tempo van de game hangt daardoor sterk af van hoe je speelt. Spelers die systematisch elke regio uitkammen, kunnen makkelijk 100 tot 150 uur kwijt zijn aan een eerste playthrough. Wie meer gefocust de main path volgt, kan in 50 tot 60 uur de credits zien. Beide benaderingen zijn valide, maar de game communiceert niet goed welke gebieden optioneel zijn en welke essentieel. Dat leidt soms tot momenten waarop je een uur door een dungeon hebt gevochten, om er vervolgens achter te komen dat de beloning nauwelijks relevant is voor jouw build.

Toch is die onduidelijkheid ook een bewuste keuze. Elden Ring wil dat je verdwaalt, dat je dingen mist, dat je in een tweede playthrough gebieden ontdekt die je de eerste keer compleet over het hoofd hebt gezien. Voor mij werkte dat goed, maar het vraagt wel dat je accepteert dat niet alles efficiënt verloopt.

Builds, wapens en frictie

Het buildsysteem biedt een hoeveelheid opties die in het begin overweldigend is. Strength, dexterity, intelligence, faith, arcane, elk van die stats opent andere wapens, spreuken en speelstijlen. Een pure strength build met een kolossaal zwaard speelt fundamenteel anders dan een intelligence caster die op afstand vecht met sorceries. Die diversiteit is een van de grootste sterke punten van Elden Ring, want het geeft elke playthrough een ander karakter.

In de praktijk is dat systeem minder toegankelijk dan het lijkt. De game legt niet uit hoe scaling werkt, wat soft caps zijn, of waarom bepaalde wapens beter passen bij bepaalde stats. Mijn eerste build was een ramp. Ik had mijn punten verdeeld over vijf verschillende stats, waardoor ik nergens goed in was en overal tekort kwam. Pas na het opzoeken van build guides begon mijn character te functioneren zoals bedoeld. Gelukkig biedt Elden Ring de mogelijkheid om te respecen via Larval Tears, maar die zijn beperkt beschikbaar en je moet eerst weten waar je ze vindt.

Wapens en Ashes of War geven extra diepte aan het systeem. Elke Ash of War verandert de moveset en scaling van een wapen, waardoor je ook binnen een build kunt experimenteren met verschillende aanpakken. Sommige Ashes of War zijn absurd sterk. Hoarfrost Stomp was voor de nerfs een van de krachtigste abilities in de game, en Bloodhound’s Step maakte je vrijwel onraakbaar. Die balans is na meerdere patches verbeterd, maar er zijn nog steeds builds die aanzienlijk sterker zijn dan andere.

Spirit Ashes, de summons die je in gevechten kunt oproepen, voegen nog een laag toe. De Mimic Tear, een kopie van je eigen character, maakt veel bossfights aanzienlijk makkelijker. Sommige spelers zien dat als een ingebouwde easy mode, anderen als een essentieel onderdeel van de game. Hoe je het ook bekijkt, de aanwezigheid van summons geeft spelers die vastlopen een extra optie zonder dat de game een expliciete moeilijkheidsgraad hoeft aan te bieden.

Samen spelen, alleen verdwalen

Multiplayer in Elden Ring werkt via het bekende summon sign-systeem. Met een Furlcalling Finger Remedy kun je tekens van andere spelers zien en ze je wereld in halen voor co-op. Dat werkt goed voor bossfights. Een lastige encounter wordt een stuk behapbaarder met een tweede speler die de aandacht van de boss verdeelt. Malenia, de beruchte optionele boss, heb ik uiteindelijk verslagen met hulp van een summon die duidelijk honderden uren ervaring had met dat specifieke gevecht.

Buiten bossfights is co-op minder soepel. De open wereld verkennen met een vriend is technisch mogelijk, maar de beperkingen maken het onpraktisch. Torrent is niet beschikbaar in co-op, waardoor je grote afstanden te voet moet afleggen. Bovendien wordt de sessie beëindigd zodra je een boss verslaat of een bepaald gebied verlaat, waarna je opnieuw moet summonen. Voor een game die draait om verkenning voelt dat als een gemiste kans.

Invasions zijn de andere kant van de multiplayer-medaille. Zodra je een co-op partner summont, stel je je wereld open voor invasies door andere spelers. Die PvP-encounters zijn chaotisch, onvoorspelbaar en soms frustrerend, vooral als je midden in een lastig gebied zit en er ineens een invader met een geoptimaliseerde PvP-build op je afkomt. Tegelijk voegen ze een spanning toe die de game zonder multiplayer niet heeft. De wetenschap dat er op elk moment een menselijke tegenstander kan verschijnen houdt je scherp op een manier die AI-vijanden niet kunnen evenaren.

Messages en bloodstains, de passieve online elementen, zijn subtiel maar waardevol. Een bericht op de grond dat waarschuwt voor een hinderlaag, of een bloedvlek die laat zien hoe een andere speler is gestorven, geeft net genoeg informatie om je beslissingen te beïnvloeden zonder de ervaring te verpesten. Het is een elegant systeem dat al sinds Demon’s Souls bestaat, en het werkt hier door de schaal van de wereld misschien wel beter dan ooit.

Hoe draait Elden Ring technisch?

Op PC had Elden Ring bij launch serieuze performance-problemen. Stuttering was wijdverspreid, ongeacht je hardware. Na meerdere patches is de situatie verbeterd, maar volledig opgelost is het niet. In bepaalde gebieden, vooral bij overgangen tussen open wereld en legacy dungeons, zijn er nog steeds korte framerate-dips merkbaar. Op een RTX 3070 met een Ryzen 5600X draait de game stabiel op 60fps in de meeste situaties, maar die consistentie is niet gegarandeerd.

Op console is de ervaring stabieler. De PS5-versie biedt een keuze tussen performance mode op 60fps en quality mode op hogere resolutie. De performance mode is de betere optie voor combat, want de extra frames maken het verschil bij strakke dodge-timings. Op Xbox Series X is de situatie vergelijkbaar, al zijn er bij launch iets meer framerate-schommelingen gerapporteerd in de open wereld.

Visueel is Elden Ring niet de meest technisch indrukwekkende game van zijn generatie, maar de art direction compenseert dat ruimschoots. De variatie tussen regio’s is opvallend. Limgrave voelt groen en uitnodigend, Caelid is rood en vijandig, en de ondergrondse gebieden hebben een sfeer die compleet op zichzelf staat. De soundtrack ondersteunt die sfeer perfect, met orkestrale boss-thema’s die de intensiteit van gevechten versterken en rustige ambient tracks in de overworld die ruimte geven om te ademen. Ondertussen blijven geruchten over een Dark Souls trilogy remake de ronde doen binnen de community, wat de interesse in FromSoftware’s eerdere werk opnieuw aanwakkert.

Voor wie is Elden Ring?

Elden Ring is de meest toegankelijke Soulsborne-game tot nu toe, maar dat betekent niet dat het een makkelijke game is. De open wereld, spirit summons en de mogelijkheid om moeilijke gebieden over te slaan geven je meer opties dan ooit om obstakels te omzeilen. Toch blijft de kern uitdagend. Bossfights vereisen geduld en bereidheid om patronen te leren, en de game geeft je zelden duidelijke aanwijzingen over waar je heen moet of wat je volgende stap is.

Spelers die houden van verkenning en zelf dingen ontdekken, vinden hier een van de rijkste open werelden van de afgelopen jaren. De hoeveelheid content is enorm, de variatie in gebieden en vijanden houdt het fris over honderden uren, en het gevoel van een moeilijke boss verslaan na tien pogingen is ongeëvenaard. Daar staat tegenover dat de game een flinke tijdsinvestering vraagt. Een eerste playthrough kost minimaal 50 uur als je gefocust speelt, en makkelijk het dubbele als je alles wilt zien. Als je naast Elden Ring ook interesse hebt in andere video games, dan is het goed om te weten dat deze RPG een behoorlijk tijdrovende ervaring biedt.

Als je snel gefrustreerd raakt door herhaalde deaths, als je duidelijke quest markers en verhaalstructuur nodig hebt, of als je beperkte speeltijd hebt en in korte sessies vooruitgang wilt boeken, dan is Elden Ring waarschijnlijk niet de juiste keuze. De game respecteert je tijd niet altijd op de manier die je zou verwachten, en sommige momenten voelen bewust oneerlijk tot je de oplossing doorhebt. Maar als je bereid bent om je over te geven aan een wereld die je niet bij de hand neemt, is dit een van de beste RPG’s die je kunt spelen.

Waar kun je Elden Ring kopen?

Elden Ring is beschikbaar voor PC, PlayStation en Xbox, zowel digitaal als fysiek bij diverse Nederlandse retailers. De prijzen variëren van ongeveer €28 tot €70, afhankelijk van het platform en de winkel. Op Steam kost de game momenteel €49,99, terwijl de PlayStation Store €59,99 vraagt. Bij fysieke retailers zoals bol.com, MediaMarkt en Nedgame zijn er regelmatig lagere prijzen te vinden, vooral voor de fysieke versie.

(Koop via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren en zijn onder voorbehoud van wijzigingen.)

Bekijk Elden Ring in actie:

Bekijk Elden Ring in actie: