Assassin’s Creed: Unity op PS4, een persoonlijk speelverslag uit Parijs

Parijs dat je niet loslaat

Midden op de Place de la Bastille staat een menigte te schreeuwen, vlaggen wapperen, en ergens bovenop een dakrand zit ik te kijken naar de chaos beneden. De schaal van Parijs in Assassin’s Creed: Unity valt meteen op. Honderden NPC’s bewegen zich door smalle straatjes, marktkramen staan volgestouwd met koopwaar, en de Notre-Dame rijst op als een absurd gedetailleerd bouwwerk dat je daadwerkelijk van binnen kunt verkennen. Het is indrukwekkend, en dat gevoel verdwijnt niet na de eerste paar uur.

Tegelijk merk ik al vroeg dat die ambitie een prijs heeft. De camera raakt soms verward in nauwe steegjes, en het laden van grote pleinen kost de PS4 zichtbaar moeite. Textures poppen in, NPC’s verschijnen uit het niets, en af en toe hangt het beeld net even. Dat haalt me niet volledig uit de ervaring, maar het herinnert er wel constant aan dat Unity groter wilde zijn dan de hardware aankon. De stad zelf compenseert daar veel van, want elk district heeft een eigen sfeer. Van de armoedige wijken rond de Cour des Miracles tot de weelderige tuinen bij het Palais Royal, Parijs voelt als een stad die leeft en niet als een decor dat wacht tot jij er iets mee doet.

Parkour en gevecht voelen anders

De parkour in Unity werkt fundamenteel anders dan in eerdere delen. Er zit een aparte knop voor omhoog en omlaag klimmen, waardoor Arno niet meer automatisch tegen elke muur op kruipt als je er langs rent. Dat klinkt als een klein verschil, maar het verandert de flow compleet. Afdalen van een kathedraal gaat nu gecontroleerd via richels en raamkozijnen in plaats van een onhandige sprong naar beneden. Op de beste momenten voelt het vloeiend en ritmisch, en dan snap ik precies waarom Ubisoft deze richting koos.

Op de slechtere momenten plakt Arno zich vast aan een kozijn dat ik helemaal niet bedoelde, of springt hij naar een balkon aan de verkeerde kant van de straat. De input-registratie is niet altijd even betrouwbaar, vooral in drukke gevechtsscènes waar precisie telt. Het combat zelf is trager en zwaarder dan in Black Flag of AC3. Tegenstanders blokkeren vaker, pareren is essentieel, en een groep van vier vijanden kan je snel doden als je niet oplet. Die hogere moeilijkheidsgraad past goed bij de stealth-focus van de game, maar het zwaardgevecht mist soms de responsiviteit die nodig is om die uitdaging eerlijk te laten voelen.

Stealth is waar Unity het sterkst is. De dedicated crouch-knop, de mogelijkheid om achter meubels dekking te zoeken, en de grotere interiors maken sluipen tot een volwaardige speelstijl. In eerdere delen was stealth vaak optioneel en halfbakken. Hier werkt het als een serieus systeem, compleet met zichtlijnen van bewakers en afleidingsmechanismen die ik regelmatig gebruik.

Arno tussen de chaos

Arno Dorian begint als een zorgeloze jongeman wiens leven kantelt na de moord op zijn adoptievader. Dat persoonlijke verlies drijft hem richting de Assassin Brotherhood, maar zijn motivatie is wraak, niet ideologie. Die insteek maakt hem menselijker dan veel andere protagonisten in de franchise. Zijn relatie met Élise, een Templar, voegt daar een laag aan toe die de game probeert te gebruiken als emotioneel anker.

Het probleem is dat het verhaal die belofte niet helemaal waarmaakt. De relatie tussen Arno en Élise krijgt te weinig ruimte om echt te groeien, omdat de game constant heen en weer springt tussen persoonlijke drama en de grotere politieke context van de Franse Revolutie. De Revolutie zelf functioneert meer als achtergrond dan als drijvende kracht in het plot. Grote historische figuren zoals Robespierre en Napoleon duiken op, maar hun rol voelt oppervlakkig. Arno’s persoonlijke reis is interessanter dan de historische setting eromheen, en dat is jammer voor een game die zich zo nadrukkelijk in die periode plaatst.

Toch zitten er momenten in die landen. Een confrontatie halverwege het verhaal, waarin Arno moet kiezen tussen zijn loyaliteit aan de Brotherhood en zijn gevoelens voor Élise, is oprecht goed geschreven. Die spanning tussen plicht en persoonlijk verlangen is het beste wat Unity’s narratief te bieden heeft.

Missies die vrijheid beloven

De assassination missions in Unity zijn de grootste verandering ten opzichte van eerdere delen. Elke grote moordopdracht speelt zich af in een open gebied met meerdere ingangen, afleidingen en sluiproutes. Voordat ik mijn doelwit benader, kan ik optionele taken uitvoeren die extra routes of voordelen opleveren. Een voorbeeld: in de missie rond de Notre-Dame kan ik eerst een priester bevrijden die vervolgens een zijdeur voor me opent, of ik kan via de daken een raam bereiken dat normaal gesloten is. Die keuzevrijheid geeft de missies een puzzelachtige kwaliteit die goed werkt.

Buiten de hoofdmissies biedt Unity een flinke hoeveelheid side content. Murder mysteries, Nostradamus-raadsels, en co-op missies vullen de kaart. De murder mysteries zijn verrassend goed, met kleine detectiveverhalen die je door Parijs leiden en je laten kiezen wie je beschuldigt. De co-op missies zijn ontworpen voor twee tot vier spelers en bieden unieke levels met hogere moeilijkheidsgraad. Solo zijn ze speelbaar maar niet ideaal, omdat de vijandsdichtheid duidelijk is afgestemd op meerdere spelers.

Het beloningssysteem duwt je richting het uitgeven van in-game valuta aan wapens, armor en upgrades. De customization is uitgebreid, met gear die specifieke stats beïnvloedt. Dat voegt RPG-elementen toe die in latere delen van de franchise veel prominenter zouden worden. Hier voelt het als een eerste stap, soms wat onhandig geïntegreerd maar met genoeg variatie om te experimenteren met verschillende builds.

Fraai Parijs, ruwe randen

Visueel is Unity nog steeds indrukwekkend. De lichtval door glas-in-loodramen in kerken, de volumetrische mist in de ochtenduren, en de enorme draw distance vanaf hoge synchronisatiepunten laten zien hoeveel aandacht Ubisoft in de presentatie heeft gestoken. De interieurs zijn een grote stap vooruit. Waar eerdere delen gebouwen vooral van buiten lieten zien, kun je in Unity paleizen, catacomben en cafés van binnen verkennen met hetzelfde detailniveau als de buitenwereld.

De soundtrack van Sarah Schachner en Chris Tilton ondersteunt de sfeer met een mix van strijkers en zwaardere percussie die goed past bij de revolutionaire setting. Tijdens stealth-sequenties wordt de muziek ingetogen en gespannen, terwijl open gevechten worden begeleid door agressievere composities. Het audiodesign van de menigte valt ook op. Het geroezemoes, de kreten en het geluid van voetstappen op kasseien dragen bij aan het gevoel dat Parijs een levende stad is.

De framerate op PS4 is het grootste technische pijnpunt. In drukke gebieden zakt het beeld regelmatig onder de 30 fps, en tijdens grote gevechten met veel NPC’s op het scherm wordt dat merkbaar. Sinds de launch-patches is de situatie verbeterd, maar perfect stabiel draait Unity niet op de originele PS4-hardware. Op een PS4 Pro of via backward compatibility op PS5 is de ervaring aanzienlijk soepeler.

Voor wie Unity nog werkt

Assassin’s Creed: Unity is een game die beter is dan zijn reputatie doet vermoeden, maar niet zonder serieuze kanttekeningen. De stad Parijs is de echte hoofdrolspeler, en wie daar gevoelig voor is, vindt hier een van de meest gedetailleerde open werelden die Ubisoft ooit heeft gemaakt. De stealth-gameplay is sterker dan in de meeste andere delen uit de franchise, en de assassination missions bieden keuzevrijheid die in latere games deels weer verdween.

Wie op zoek is naar een strak gepolijste ervaring zonder technische haperingen, moet weten dat Unity daar niet volledig aan voldoet. De framerate-problemen zijn verminderd maar niet verdwenen, de parkour heeft zijn eigenaardigheden, en het verhaal verliest halverwege aan momentum. Voor fans van de klassieke Assassin’s Creed-formule, voor de RPG-shift van Origins, is Unity een interessante tussenstap die het herontdekken waard is. Zeker nu de game voor een paar tientjes te krijgen is.

Waar kun je Assassin’s Creed: Unity kopen?

Assassin’s Creed: Unity is beschikbaar voor PlayStation 4 en te koop bij verschillende Nederlandse retailers, zowel fysiek als digitaal. Tweedehands exemplaren zijn er vanaf ongeveer €9,99, terwijl de digitale versie via de PlayStation Store rond de €29,99 kost. Nieuwe fysieke exemplaren zitten daar ergens tussenin, afhankelijk van de winkel en de voorraad. Wie interesse heeft in videogames uit dezelfde periode vindt vaak vergelijkbare prijzen voor andere AAA-titels uit 2014.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren en zijn afhankelijk van beschikbaarheid en conditie.)

Bekijk Assassin’s Creed: Unity in actie:

Bekijk Assassin’s Creed: Unity in actie: