Assassin’s Creed: Brotherhood op Xbox – Ezio’s strijd om Rome

Rome op jouw rug

Drie wachters staan bij een poort, ik hang aan de dakrand erboven, en met één druk op de knop trek ik de dichtstbijzijnde guard naar beneden. De andere twee draaien zich om, maar tegen die tijd zit ik al op het volgende dak. Assassin’s Creed: Brotherhood gooit je binnen een paar minuten in dit soort situaties, en het houdt dat tempo de hele campaign vol. Rome is compacter dan de meerdere steden uit Assassin’s Creed II, maar die keuze werkt in het voordeel van de game. De afstanden zijn korter, de overgangen tussen missies sneller, en de stad voelt daardoor dichter en levendiger.

De parkour is nog steeds gebaseerd op het systeem uit de voorganger, met dezelfde sterke punten en dezelfde frustraties. Ezio klimt soepel langs gevels omhoog en sprint over dakranden zonder dat je veel hoeft bij te sturen. Maar af en toe grijpt hij een richel waar je hem helemaal niet naartoe wilde sturen, waardoor je een perfecte stealth-run verpest. Dat is vervelend, maar het gebeurt net niet vaak genoeg om de flow structureel te breken. De gevechten zijn sneller dan in deel twee, vooral dankzij het kill chain-systeem. Na een eerste kill kun je vloeiend van vijand naar vijand schakelen met goed getimede aanvallen. Dat maakt groepen tegenstanders minder een obstakel en meer een kans om stijlvol te werk te gaan.

Wat mij opvalt bij het opnieuw spelen is hoe goed de afwisseling werkt. Het ene moment sluip ik door een binnenplaats om een doelwit onopgemerkt uit te schakelen, het volgende moment vlucht ik over de daken terwijl boogschutters op mij richten. Brotherhood schakelt constant tussen die twee modi, en dat houdt de spanning erin. De stad zelf draagt daar ook aan bij, met smalle steegjes die ideaal zijn om te verdwijnen en brede pleinen waar je kwetsbaar bent. Rome voelt niet als decor, maar als een speelveld dat actief meewerkt aan de gameplay.

De broederschap opbouwen

Het meest onderscheidende systeem in Brotherhood is het rekruteren en aansturen van je eigen assassins. Verspreid over Rome vind je burgers die onderdrukt worden door Borgia-soldaten. Red ze, en ze sluiten zich aan bij jouw broederschap. Vanaf dat moment kun je ze oproepen tijdens missies met een simpele knopdruk, waarna ze uit het niets verschijnen en je doelwit uitschakelen. Die eerste keer dat ik een recruit liet afdalen van een dak om een guard stil te elimineren terwijl ik zelf doorliep, voelde geweldig. Het geeft je het gevoel dat je niet meer alleen opereert.

Buiten de directe gevechten stuur je recruits op zelfstandige opdrachten via een menuscherm. Die missies leveren ervaring op, waardoor je assassins in rang stijgen en betere uitrusting krijgen. Het is een simpel systeem zonder veel diepgang, maar het werkt goed als achtergrondlaag. Tussen de hoofdmissies door check ik regelmatig welke opdrachten beschikbaar zijn, stuur ik mijn beste recruits op de moeilijkste contracten en houd ik de minder ervaren leden op veiligere taken. Dat ritme van managen en inzetten geeft de campaign structuur die verder gaat dan alleen het volgende doelwit opzoeken.

Waar het systeem minder goed werkt, is in de balans. Zodra je een paar recruits op hoog niveau hebt, worden veel gevechten triviaal. Eén druk op de knop en een regen van pijlen maakt een groep vijanden af voordat je zelf je zwaard trekt. Dat ondermijnt soms de spanning van een missie, vooral als je bewust probeert om stealthy te spelen. Toch gebruik ik ze graag, omdat het gevoel van een goed geoliede organisatie runnen sterker is dan de behoefte aan uitdaging in elk individueel gevecht.

Missies met meer spanning

De hoofdmissies in Brotherhood zijn over het algemeen strakker opgezet dan die in Assassin’s Creed II. Veel opdrachten hebben duidelijke doelen, kortere aanlooptijd en minder momenten waarop je minutenlang van A naar B moet rijden zonder dat er iets gebeurt. Ubisoft heeft duidelijk geleerd van de kritiek op de voorganger, want de pacing is merkbaar verbeterd. Sommige missies combineren infiltratie, achtervolgingen en gevechten in één vloeiende sequentie, en dat zijn de hoogtepunten van de game.

Tegelijk is het oude Assassin’s Creed-ontwerp nog zichtbaar in de zijmissies. De Borgia-torens die je moet vernietigen volgen steeds hetzelfde patroon. Dood de kapitein, ontsteek de toren, en het gebied is bevrijd. Na de vijfde keer voelt dat meer als een checklist dan als een avontuur. Hetzelfde geldt voor sommige koeriersmissies en de herhaalde races door de stad. Ze zijn niet slecht, maar ze voegen weinig toe aan de ervaring als je ze allemaal probeert af te ronden. De full sync-vereisten bij hoofdmissies, zoals “dood het doelwit met de hidden blade” of “word niet gezien”, geven gelukkig wel een reden om missies opnieuw te spelen met een scherpere aanpak.

Het tempo van de campaign houdt goed stand over de roughly 15 uur die de hoofdlijn duurt. Er zitten een paar momenten in het middenstuk waar het verhaal wat vaart verliest, maar de laatste reeks missies bouwt overtuigend op naar een climax. De Desmond-secties buiten de Animus zijn kort en functioneel, zonder de vervelende puzzelplatforming uit deel twee. Dat is een verbetering, want die onderbrekingen haalden in de voorganger de vaart uit het verhaal.

Rome klinkt en oogt sterk

De art direction van Brotherhood is nog steeds indrukwekkend. Rome is gebouwd rond herkenbare landmarks zoals het Colosseum, het Pantheon en de Engelenburcht, en die gebouwen geven de stad een gevoel van schaal dat weinig games uit 2010 konden evenaren. De kleurenpalet wisselt mooi tussen warme aardtinten overdag en koelere blauwtinten ‘s nachts, waardoor de stad op elk moment van de dag anders aanvoelt. Zelfs op de Xbox 360-hardware weet Ubisoft een overtuigende versie van Renaissance-Rome neer te zetten.

De soundtrack van Jesper Kyd draagt daar enorm aan bij. De muziek schakelt subtiel mee met wat er op het scherm gebeurt, van rustige luit-achtige melodieën tijdens het verkennen tot zwaardere percussie en koren bij grote gevechten. Het hoofdthema is direct herkenbaar en zet de toon voor de hele ervaring. Geluidseffecten zijn functioneel maar niet bijzonder, met standaard zwaardgekletter en omgevingsgeluiden die hun werk doen zonder op te vallen.

Waar de leeftijd het meest zichtbaar wordt, is in de animaties en gezichtsexpressies tijdens cutscenes. Personages bewegen soms houterig, en de lipsync is verre van perfect. De texturen zijn op veel plekken wazig als je dichtbij komt, vooral op straatniveau. Maar zodra je op een uitkijkpunt staat en de camera uitzoomt over de stad, valt dat allemaal weg. De kracht van Brotherhood zit in het grotere plaatje, niet in de details van dichtbij.

Techniek uit een andere tijd

Op Xbox One en Xbox Series X|S draait Brotherhood via backwards compatibility zonder grote problemen. De framerate is stabiel genoeg, hoewel er af en toe kleine dips optreden in drukke gebieden met veel NPC’s. Laadtijden zijn merkbaar op oudere hardware, maar op een Series X laden missies snel genoeg om niet storend te zijn. De game crasht niet en ik heb geen gamebreaking bugs tegengekomen tijdens mijn playthrough.

De besturing voelt anno nu wel gedateerd op bepaalde punten. Het free-running systeem mist de verfijning van latere Assassin’s Creed games, waardoor Ezio soms aan verkeerde objecten hangt of een sprong maakt die je niet bedoelde. In gevechten is de lock-on soms onbetrouwbaar, vooral als je omringd bent door meerdere vijandtypen. Dit zijn geen dealbreakers, maar ze vallen nu meer op dan in 2010, omdat latere games in het genre deze problemen grotendeels hebben opgelost.

De camera werkt over het algemeen goed in open gebieden, maar worstelt in krappe binnenruimtes. Tijdens een paar indoor-missies raakte de camera vast achter muren, waardoor ik even blind moest navigeren. De minimap en HUD zijn functioneel maar basic vergeleken met moderne standaarden. Het inventarissysteem is simpel en overzichtelijk, wat in dit geval een pluspunt is, want het houdt je in de actie in plaats van in menu’s.

Voor wie Brotherhood nog werkt

Assassin’s Creed: Brotherhood is op zijn best voor spelers die de Ezio-trilogie willen (her)beleven en bereid zijn om een paar gedateerde elementen te accepteren. De parkour, het recruitsysteem en het strakke missiedesign maken het nog steeds een van de betere delen in de franchise. Fans van klassieke stealth-action vinden hier genoeg om van te genieten, zolang ze niet de verfijning verwachten van recentere titels.

Voor spelers die gewend zijn aan de RPG-systemen van Assassin’s Creed Origins, Odyssey of Valhalla voelt Brotherhood kleiner en eenvoudiger. Er is geen levelsysteem, geen loot, geen skill tree met tientallen opties. Dat kan verfrissend zijn als je die complexiteit niet mist, maar het kan ook te simpel aanvoelen als je gewend bent aan die diepere systemen. De multiplayer is bovendien niet meer beschikbaar, dus de game is puur een single-player ervaring. Als je interesse hebt in videogames met meer moderne systemen, zijn er genoeg alternatieven beschikbaar.

Mijn advies: als je van Ezio houdt en een strakke, gefocuste Assassin’s Creed wilt spelen zonder de bloat van latere delen, is Brotherhood een sterke keuze. De game is kort genoeg om in een week of twee uit te spelen en lang genoeg om je niet het gevoel te geven dat je tekort komt. Voor een paar euro tweedehands of via de Xbox Store is het een van de beste deals in de franchise.

Waar kun je Assassin’s Creed: Brotherhood kopen?

Assassin’s Creed: Brotherhood voor Xbox 360 is beschikbaar bij verschillende Nederlandse retailers, zowel fysiek als digitaal. De game is backwards compatible met Xbox One en Xbox Series X|S, dus een aparte versie is niet nodig. Fysieke tweedehands exemplaren zijn te vinden vanaf ongeveer €3,50 tot €9,99, terwijl de digitale versie via de Xbox Store rond de €9,99 kost. De multiplayer is niet meer beschikbaar, dus reken op een pure single-player ervaring.

(Prijzen kunnen variëren. Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice.)

Bekijk Assassin’s Creed: Brotherhood in actie:

Bekijk Assassin’s Creed: Brotherhood in actie: