Bloodborne op PS4: de bloederige nachtmerrie die je niet loslaat

Yharnam bij nacht

De eerste keer dat ik Central Yharnam binnenloop, staat er een groep dorpelingen rond een brandstapel. Ze hebben hooivorken, fakkels en een hond aan een ketting. Niemand draait zich meteen om, maar de sfeer is onmiddellijk vijandig. Elk straatje in Yharnam voelt alsof het je actief probeert te verdrijven, met doodlopende stegen, ramen die dichtgetimmerd zijn en lijken die aan lantaarnpalen hangen.

Wat Bloodborne meteen onderscheidt van de beste games uit de Soulsborne-reeks is hoe sterk de stad zelf als vijand functioneert. De gotische architectuur is niet zomaar een achtergrond. Elke brug, elk plein en elke kathedraal is zo ontworpen dat je constant op je hoede bent, zelfs als er geen vijand in de buurt is. Het level design dwingt je om hoeken langzaam te naderen, en de camera-hoeken zorgen ervoor dat je nooit helemaal zeker weet wat er achter de volgende deur staat.

Daarbij komt dat Yharnam voortdurend verandert naarmate je verder komt. De lucht kleurt anders, NPC’s achter gesloten deuren geven andere antwoorden, en op bepaalde momenten verschijnen vijanden op plekken waar eerder niets stond. Die dynamiek maakt de wereld levend op een manier die ik bij weinig andere games heb meegemaakt. Het is geen statisch decor, maar een omgeving die meegroeit met jouw voortgang.

Jagen op jouw ritme

Het rally-systeem is de kern van alles wat Bloodborne anders maakt. Na elke klap die je ontvangt, heb je een kort tijdsvenster om gezondheid terug te winnen door zelf aan te vallen. Dat ene mechanisme verandert de volledige dynamiek van het gevecht. In plaats van na schade achteruit te rollen en een Estus Flask te drinken, druk je naar voren en sla je terug.

Die agressieve loop klinkt simpel, maar in de praktijk vraagt het om constante risicoafweging. Elke vijand heeft patronen die je moet leren lezen, en het verschil tussen een succesvolle rally en een doodklap zit in een fractie van een seconde. Mijn eerste uren bestonden vooral uit te laat reageren, te lang twijfelen en vervolgens alsnog sterven terwijl ik probeerde mijn HP terug te slaan. Maar zodra het klikt, voelt het combat ongelooflijk scherp.

Het wapensysteem versterkt dat ritme. Elk trick weapon heeft twee standen die je mid-combo kunt wisselen. De Saw Cleaver is kort en snel in de ene stand, langer en trager in de andere. Tijdens een gevecht schakelen tussen die twee voelt vloeiend en geeft je opties om op situaties te reageren zonder het tempo te breken. Vergelijk dat met het schild-en-zwaard-ritme van Dark Souls, en het wordt duidelijk hoe bewust FromSoftware hier voor een ander soort spanning heeft gekozen.

Wat me opviel is hoe hard de game je afstraft als je terugvalt in defensief gedrag. Er zijn geen bruikbare schilden in Bloodborne. Het enige schild dat je vindt heeft als beschrijving dat het “niet de Yharnam-manier” is. Dat is geen subtiele hint. De game wil dat je aanvalt, ontwijkt en weer aanvalt, en elke poging om passief te spelen resulteert in een snelle dood.

De eerste uren breken je

Bloodborne heeft een van de hardste instappen die ik ken. Het eerste gebied, Central Yharnam, gooit je in een doolhof vol vijanden zonder duidelijke richting. Er is geen minimap, geen questlog en geen tutorial die je vertelt waar je naartoe moet. De eerste boss, Cleric Beast, staat op een brug die je makkelijk kunt missen als je de verkeerde afslag neemt.

Mijn eerste drie uur bestonden grotendeels uit sterven bij dezelfde groep dorpelingen, steeds opnieuw spawnen bij de lamp en proberen een stukje verder te komen. Het frustrerende is dat de game je in die fase ook nauwelijks uitlegt hoe stats werken. Blood Echoes zijn zowel je XP als je valuta, en als je sterft verlies je ze. Dat wist ik, maar wat ik niet doorhad was hoe belangrijk het is om vroeg te levelen in plaats van echoes op te potten voor items.

Op een gegeven moment begon ik de patronen van het gebied te herkennen. De shortcuts die je opent door deuren en liften te activeren geven je steeds kortere routes naar de boss. Dat is het moment waarop Bloodborne begint te belonen. De frustratie van de eerste uren transformeert in een gevoel van controle zodra je het level design leert lezen. Maar die drempel is reëel, en ik snap dat spelers die gewend zijn aan duidelijkere RPG-structuren hier afhaken.

Father Gascoigne, de tweede verplichte boss, was voor mij het kantelpunt. Hij is snel, agressief en verandert halverwege het gevecht in een beest. Na zo’n acht pogingen had ik zijn patronen door en wist ik precies wanneer ik moest ontwijken en wanneer ik kon aanvallen. Die overwinning voelde als een doorbraak, niet alleen in het gevecht maar in mijn begrip van wat de game van me vroeg.

Bouw je jager slim op

Bloodborne heeft een verrassend compact progressiesysteem. Er zijn zes stats om te levelen, een handvol wapens en een beperkt aantal armor sets. Vergeleken met de tientallen wapencategorieën en uitgebreide skill trees van Dark Souls 3 of Elden Ring voelt dat in eerste instantie karig. Maar die beperking werkt in het voordeel van de game.

Elke wapen in Bloodborne is bruikbaar van begin tot eind. De Saw Cleaver waarmee je begint kan je zonder problemen door de hele game dragen, mits je hem upgradet met Blood Stones. Dat betekent dat de keuze voor een wapen minder gaat over power level en meer over speelstijl. De Threaded Cane speelt compleet anders dan Ludwig’s Holy Blade, en beide zijn even viable voor een volledige playthrough.

Waar het systeem echt interessant wordt, is bij de Blood Gems. Dat zijn socketable upgrades die je uit vijanden en chalice dungeons haalt, en die de stats van je wapen aanpassen. Een wapen met de juiste gems doet aanzienlijk meer schade dan hetzelfde wapen zonder. Het zorgt ervoor dat je ook na het maximaal upgraden van een wapen nog iets hebt om naar te zoeken, zonder dat het systeem overweldigend wordt.

De chalice dungeons zelf zijn procedureel gegenereerde kerkers die los staan van de hoofdcampaign. Ze bieden extra loot, unieke bosses en de beste gems in de game. De kwaliteit wisselt, sommige layouts voelen repetitief en de visuele variatie is beperkt. Maar voor wie dieper wil graven in het build-systeem zijn ze onmisbaar, vooral omdat bepaalde gems nergens anders te vinden zijn.

Geluid dat onder je huid kruipt

De art direction van Bloodborne beweegt zich van Victoriaans gothic naar kosmische horror, en die verschuiving gebeurt zo geleidelijk dat je het pas halverwege de game echt doorhebt. De eerste gebieden zijn donkere straten met fakkels en kerken. Tegen het einde loop je door landschappen die meer weghebbben van een Lovecraft-verhaal, met tentakels, ogen en wezens die niet in woorden te vatten zijn.

Het sound design draagt daar enorm aan bij. Bossfights hebben orkestrale scores die specifiek voor elk gevecht zijn gecomponeerd. Het thema van Ludwig the Accursed begint chaotisch en verschuift naar iets triomfantelijks zodra hij zijn zwaard vindt. Dat soort muzikale vertelling versterkt het gevecht op een manier die puur visueel niet zou lukken. Buiten de bossfights is het juist de stilte die werkt. In veel gebieden hoor je alleen je eigen voetstappen, het kraken van hout en af en toe een kreet in de verte.

De monsterdesigns verdienen apart aandacht. FromSoftware heeft hier een van de sterkste bestiaria in gaming neergezet. Van de weerwolfachtige beesten in het begin tot de kosmische gruwelen later in de game, elk vijandtype heeft een uniek silhouet en gedragspatroon. De visuele taal is consistent en leesbaar, waardoor je na een tijdje aan de vorm van een vijand kunt zien hoe gevaarlijk die is.

Hoe draait Bloodborne technisch?

Bloodborne draait op PS4 op 30 fps met een resolutie van 1080p, en dat is anno 2025 merkbaar. De framerate is stabiel in de meeste gebieden, maar in drukke scenes met veel vijanden en particle effects zijn er zichtbare dips. Vooral in bepaalde chalice dungeon-kamers met meerdere vijanden tegelijk valt het op.

Op PS5 draait de game via backwards compatibility, maar zonder enige vorm van enhancement. Dat betekent dezelfde 30 fps en dezelfde resolutie. Bloodborne op 60 fps via shadPS4 is inmiddels wel mogelijk via een emulator op PC, en modders hebben ook een manier gevonden om de game op 120 fps te laten draaien via een jailbroken PS5. Een officiële patch van Sony of FromSoftware is er echter nooit gekomen. Voor een game van dit kaliber is dat teleurstellend. De laadtijden zijn op PS5 wel drastisch verbeterd ten opzichte van de originele PS4-versie, waar je bij elke dood soms 30 seconden naar een laadscherm staarde.

De online functionaliteit werkt nog steeds. Via de Beckoning Bell kun je andere spelers oproepen voor co-op, en invasions zijn ook nog actief. De playerbase is kleiner dan in de beginjaren, maar matchmaking werkt, zeker bij populaire bossfights. De netcode is niet de sterkste, met af en toe merkbare lag tijdens PvP, maar voor co-op is het functioneel genoeg.

Voor wie deze nachtmerrie werkt

Bloodborne is een game die veel vraagt en weinig uitlegt. Als je van Soulsborne-games houdt en het snellere, agressievere combat aanspreekt, is dit een van de beste ervaringen die het genre te bieden heeft. De sfeer, het level design en de bossfights zijn van een niveau dat weinig games evenaren, ook tien jaar na release.

Maar de drempel is hoog. Er is geen difficulty setting, geen uitgebreide tutorial en geen manier om gebieden te skippen als je vastloopt. De 30 fps-cap op PS4 en PS5 is voor sommige spelers een dealbreaker, zeker als je gewend bent aan 60 fps in Elden Ring of Dark Souls 3 op PC. En de chalice dungeons, hoewel optioneel, voelen soms als padding in een verder strak geregisseerde game.

De Game of the Year Edition met The Old Hunters DLC is de versie die je wilt. Die uitbreiding bevat enkele van de beste bossfights en wapens in de hele game, en voegt gebieden toe die qua design op het niveau van de hoofdcampaign zitten. Zonder die DLC mis je een substantieel deel van wat Bloodborne te bieden heeft.

Waar kun je Bloodborne kopen?

Bloodborne is beschikbaar voor PlayStation 4 en speelbaar op PS5 via backwards compatibility. Zowel de standaard editie als de Game of the Year Edition zijn verkrijgbaar bij verschillende Nederlandse retailers, zowel fysiek als digitaal. De GOTY-versie bevat The Old Hunters DLC en is de aangeraden keuze. Prijzen liggen tussen de €7,64 en €29,99, afhankelijk van de editie en de winkel. Abonnees van PlayStation Plus Extra kunnen Bloodborne ook via hun abonnement spelen zonder extra kosten. Naast Bloodborne vind je op gaming op SuperBigWin meer reviews en guides over populaire titels.

(Koop via officiële retailers zoals Bol.com, Nedgame, MediaMarkt, Amazon.nl of de PlayStation Store voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren.)

Bekijk Bloodborne in actie:

Bekijk Bloodborne in actie: