Harry Potter and the Order of the Phoenix op Nintendo DS: actie op zakformaat

Zwerkbal, speurwerk en schoolstress

Midden in een gang op de vijfde verdieping staat een groepje Zwadderich-leerlingen me op te wachten, en het enige wat ik kan doen is mijn stylus over het touchscreen slepen om een Stupefy af te vuren. Zo begint vrijwel elke sessie in Harry Potter and the Order of the Phoenix op de DS. De game gooit je in het diepe als Harry die door Hogwarts rent, opdrachten oppakt voor de Orde van de Feniks en tussendoor leden rekruteert voor de Strijders van Perkamentus. Dat klinkt druk, en dat is het ook.

Het ritme van de game draait om een constante stroom kleine taken. Zoek een bepaald personage, leer een nieuwe spreuk, versla een handvol vijanden en loop dan weer drie gangen terug voor de volgende opdracht. In het begin voelt dat prettig, want het geeft je steeds een reden om een nieuw stukje van het kasteel te ontdekken. Na een paar uur merk je dat veel opdrachten op elkaar lijken, waardoor de afwisseling begint weg te vallen. De game houdt je bezig, maar niet altijd op een manier die spannend aanvoelt.

Waar het ritme het beste werkt, is bij de momenten die direct uit het boek komen. Een confrontatie met Omber in haar kantoor of een geheime bijeenkomst in de Kamer van Hoge Nood geeft net genoeg urgentie om door te willen spelen. Tussen die hoogtepunten zitten echter flink wat fetch-quests die het tempo afremmen, en dat voel je vooral op een handheld waar je sessies korter zijn.

Hogwarts als speelveld

Het kasteel is de grootste troef van deze game. De DS-versie biedt een top-down perspectief op Hogwarts, met herkenbare locaties zoals de Grote Zaal, de bibliotheek en de kerkers. Voor fans is het een genot om door deze ruimtes te navigeren, want de ontwikkelaar heeft duidelijk moeite gedaan om de indeling logisch te laten aanvoelen. Geheime doorgangen achter schilderijen en verborgen kamers belonen spelers die de tijd nemen om te verkennen.

Tegelijk wordt het heen-en-weer lopen al snel een zwak punt. Veel opdrachten sturen je van de ene kant van het kasteel naar de andere, zonder snelle reismogelijkheden. Op de consoleversies is dat al vervelend, maar op de DS voelt het extra traag omdat de schermen kleiner zijn en de oriëntatie lastiger is. De Marauder’s Map op het bovenste scherm helpt wel, maar lost het probleem niet volledig op. Na de zoveelste wandeling door dezelfde gang naar het lokaal van Sneep begint de charme van het kasteel te slijten.

Toch moet ik toegeven dat de sfeer blijft hangen. De muziek, de bekende namen boven deuren en de kleine details in de omgeving zorgen ervoor dat Hogwarts meer aanvoelt dan een verzameling levels. Het is een plek waar je rondloopt, niet alleen doorheen rent. Die kwaliteit tilt de game boven veel andere tie-in games uit, ook als het levelontwerp zelf niet altijd even efficiënt is.

Toverduels met een hoekig randje

De gevechten in Order of the Phoenix op DS draaien volledig om de stylus. Spreuken activeer je door specifieke bewegingen over het touchscreen te maken, en dat voelt in het begin verrassend intuïtief. Een snelle veeg naar voren voor Stupefy, een cirkelvormige beweging voor Protego. De eerste keer dat een duel goed klikt en je drie tegenstanders achter elkaar uitschakelt, geeft dat een korte maar echte voldoening.

Het probleem zit in de consistentie. De touchscreen-herkenning is niet altijd betrouwbaar, waardoor je soms twee of drie keer dezelfde beweging moet maken voordat de game je input registreert. In rustige gevechten tegen één tegenstander is dat te overzien, maar zodra er meerdere vijanden op je afkomen, wordt het frustrerend. De camera helpt ook niet mee. Het top-down perspectief maakt het lastig om te zien waar vijanden precies staan, vooral in smallere ruimtes.

De spreukenlijst groeit naarmate je verder komt in het verhaal, en dat houdt de gevechten redelijk fris. Expelliarmus, Reducto en Petrificus Totalus voegen elk hun eigen dynamiek toe. Toch blijft het basispatroon vrij simpel: ontwijken, aanvallen, herhalen. De boss fights tegen personages zoals Draco of leden van het Inquisitiekorps bieden iets meer uitdaging, maar zelfs die voelen na een paar pogingen voorspelbaar. De actie is functioneel en soms leuk, maar nooit echt diep.

Verhaal als fanservice

Order of the Phoenix volgt de grote lijnen van het vijfde boek en de film, en doet dat met korte cutscenes en dialoogvensters tussen de missies door. Bekende momenten komen voorbij: de oprichting van de Strijders van Perkamentus, de confrontaties met Omber en de climax in het Ministerie van Toverkunst. Voor fans die het verhaal kennen, is het leuk om deze scènes terug te zien in pixelvorm op het kleine scherm.

De game leunt zwaar op die herkenning. Veel van de emotionele impact komt niet uit de game zelf, maar uit wat je al weet over de personages en hun verhaallijnen. De dialogen zijn kort en functioneel, zonder veel ruimte voor nuance of karakterontwikkeling. Sirius Black verschijnt een paar keer in beeld, maar zijn aanwezigheid voelt meer als een checkbox dan als een betekenisvol moment. Als je het bronmateriaal niet kent, mist een groot deel van de context.

Dat maakt de game niet slecht, maar wel afhankelijk van je band met de franchise. Spelers die de boeken uit hun hoofd kennen, zullen glimlachen bij kleine referenties en bekende locaties. Voor iemand die Harry Potter and the Order of the Phoenix puur als losse actiegame oppakt, blijft het verhaal oppervlakkig. De game vertelt genoeg om je van A naar B te krijgen, maar investeert niet genoeg in eigen vertelling om op zichzelf te staan.

Waarom de DS-versie anders voelt

De Nintendo DS-versie van Order of the Phoenix is geen directe port van de console-editie. Het is een aparte game, gebouwd rond de mogelijkheden en beperkingen van de handheld. Het top-down perspectief vervangt de derde-persoons camera van de PS2 en Wii, en de stylus-besturing neemt de plek in van traditionele knoppen. Die keuzes geven de DS-versie een eigen identiteit, maar zorgen ook voor een heel ander speelgevoel.

Grafisch is de game bescheiden. De sprites zijn herkenbaar maar niet gedetailleerd, en de omgevingen bestaan uit vrij eenvoudige 2D-achtergronden met hier en daar een 3D-element. Op het kleine DS-scherm werkt dat prima, want alles is leesbaar en overzichtelijk. De muziek bestaat uit MIDI-versies van bekende Harry Potter-thema’s, die verrassend goed klinken uit de kleine speakers. Het gebruik van beide schermen is functioneel: het bovenste scherm toont de kaart, het onderste is je speelveld en je input.

Het grootste voordeel van de DS-versie is de draagbaarheid. Korte sessies in de trein of op de bank passen goed bij de opdrachtstructuur van de game, want de meeste taken duren maar een paar minuten. Het nadeel is dat de besturing soms in de weg zit. De combinatie van lopen met het D-pad en aanvallen met de stylus vereist een onhandige greep op de DS, zeker tijdens intensere gevechten. Dat is een concessie die je accepteert of niet, afhankelijk van hoeveel waarde je hecht aan mobiel spelen.

Voor wie deze game nog werkt

Harry Potter and the Order of the Phoenix op DS is in 2007 uitgebracht en dat is te merken. De graphics, de besturing en de diepgang van de gameplay houden het niet meer tegen moderne standaarden. Maar dat hoeft ook niet de maatstaf te zijn. Als DS-game uit het midden van de jaren 2000 doet het wat het moet doen: een speelbare versie van het vijfde Harry Potter-verhaal bieden op een draagbaar platform.

De game is het meest geschikt voor Harry Potter-fans die hun DS-collectie willen aanvullen of een nostalgische trip willen maken. De sfeer van Hogwarts, de bekende personages en de herkenbare muziek dragen de ervaring meer dan de gameplay zelf. Verwacht geen diepe actiegame, maar een korte, luchtige tour door een vertrouwde wereld. Fans die benieuwd zijn naar Hogwarts Legacy 2 multiplayer zullen merken dat de franchise inmiddels een heel andere richting is ingeslagen. Als je meer wilt weten over Harry Potter games op verschillende platformen, zijn er genoeg opties om uit te kiezen.

De sterke punten zijn helder: een herkenbaar Hogwarts, intuïtieve stylus-spreuken die in hun beste momenten goed aanvoelen, en een structuur die past bij korte speelsessies. De zwakke punten zijn dat net zo: repetitieve opdrachten, onbetrouwbare invoerherkenning en een verhaal dat te veel leunt op voorkennis. Als je weet wat je krijgt, is er plezier te halen uit deze kleine cartridge. Ga er alleen niet in met de verwachting van een volwaardige actie-ervaring.

Waar kun je de game kopen?

Harry Potter and the Order of the Phoenix voor Nintendo DS is niet meer nieuw verkrijgbaar. De game is uitsluitend tweedehands te vinden, via gespecialiseerde retro gamewinkels en online marktplaatsen in Nederland. Prijzen liggen doorgaans tussen de €4 en €13, afhankelijk van de staat en de verkoper. Op internationale platforms zoals eBay en Amazon variëren de prijzen tussen de $6 en $34.

Nederlandse webshops zoals GooNintendo3DS.nl, Reway.nl en RetroNintendoStore.com bieden de game regelmatig aan. Ook op Marktplaats en bij Nedgame duiken exemplaren op. De gaming hub biedt daarnaast overzichten van andere handheld-titels uit dezelfde periode. (Controleer altijd de staat van tweedehands games en koop bij verkopers met goede beoordelingen. Prijzen kunnen variëren.)

Bekijk Harry Potter and the Order of the Phoenix in actie: