Grand Theft Auto: Vice City Stories op PS, de vergeten prequel

Vice City in een ander licht

De palmbomen, de neonreclames, de pastelkleurige gebouwen langs Ocean Beach. Binnen vijf minuten na het opstarten van Grand Theft Auto: Vice City Stories herken ik de stad onmiddellijk. Dezelfde straten, dezelfde bruggen tussen de eilanden, dezelfde skyline bij zonsondergang. Toch voelt het anders dan de originele Vice City uit 2002, en dat zit hem niet alleen in het feit dat het verhaal twee jaar eerder speelt.

De stad is herkenbaar maar subtiel veranderd. Bepaalde gebouwen staan er nog niet, sommige wijken zijn minder ontwikkeld, en de sfeer is net wat rauwer. Vice City Stories speelt in 1984, terwijl de originele Vice City zich in 1986 afspeelt. Dat tijdsverschil is klein, maar Rockstar heeft er genoeg mee gedaan om de wereld een eigen karakter te geven. Waar Tommy Vercetti de stad al in zijn greep had, begint Vic Vance helemaal onderaan de ladder.

Het is precies die combinatie van herkenbaarheid en frisse invalshoek die Grand Theft Auto: Vice City Stories meer maakt dan een simpel bijproduct. De game leunt op nostalgie, maar voegt genoeg toe om op eigen benen te staan. Fans van het origineel krijgen een terugkeer naar een bekende plek, terwijl de nieuwe protagonist en zijn omstandigheden zorgen voor een ander perspectief op dezelfde stad.

De campagne van Vic Vance

Vic Vance is geen typische GTA-protagonist. Waar Tommy Vercetti en CJ hun criminele pad met een zekere bravoure bewandelen, is Vic een legersoldaat die door omstandigheden in de misdaad belandt. Zijn broer Lance, die fans kennen uit de originele Vice City, trekt hem steeds dieper de ellende in. Die dynamiek tussen de twee broers is het sterkste element van het verhaal.

De campagne telt zo’n 60 missies en houdt daarmee een stevig tempo aan. Veel missies zijn korter en directer dan in de grote console-GTA’s, wat past bij de oorsprong als PSP-titel. In de praktijk betekent dat minder lange ritten naar missielocaties en snellere actiesequenties. Sommige missies duren amper vijf minuten, terwijl andere je door meerdere fases heen slepen met achtervolgingen, schietpartijen en ontsnappingen.

Het verhaal zelf volgt de bekende GTA-formule. Vic werkt voor verschillende bazen in de onderwereld, van drugshandelaren tot corrupte militairen, en probeert ondertussen zijn eigen imperium op te bouwen. De schrijfkwaliteit is degelijk zonder ooit het niveau van San Andreas of de latere GTA IV te bereiken. Cutscenes zijn kort en functioneel, met af en toe een grappige oneliner die de spanning breekt. Het werkt, maar het is niet het verhaal dat je bijblijft na het uitzetten van de console.

Wat de campagne wél goed doet, is variatie bieden. Tussen de standaard rij-en-schietmissies zitten opdrachten waarin ik een jetski bestuur, een helikopter vlieg of undercover ga bij een rivaliserende bende. Die afwisseling houdt de game fris, ook al zijn sommige missies frustrerend door de beperkte besturing.

Meer dan schieten en rijden

Grand Theft Auto: Vice City Stories voegt één systeem toe dat de game onderscheidt van andere GTA-titels uit die periode. Over de hele kaart staan locaties die je kunt overnemen van rivaliserende bendes. Na het veroveren van zo’n plek kies je welk type bedrijf je er vestigt, van beschermingsrackets tot drugshandel en prostitutienetwerken. Elk type levert een ander inkomen op en trekt andere vijanden aan die proberen de boel terug te pakken.

Dit empire building-systeem geeft de game een extra laag bovenop de standaard missiestructuur. Tussen missies door rijd ik langs mijn locaties om inkomsten op te halen en aanvallen af te slaan. Het is geen diep strategisch systeem, maar het geeft een reden om de open wereld te gebruiken buiten de verhaalmissies om. De keuze tussen verschillende bedrijfstypes voegt een lichte RPG-achtige beslissingslaag toe die de game net wat persoonlijker maakt.

De kern van het spelen draait verder om de bekende GTA-mix van autorijden en third-person schieten. Beide onderdelen laten hun leeftijd duidelijk zien. Het autorijden voelt zweverig, met voertuigen die bij hoge snelheid moeilijk te controleren zijn. De schietmechanics werken met een auto-aim systeem dat soms de verkeerde vijand selecteert op het slechtst mogelijke moment. Tijdens een missie waarin ik een konvooi moest beschermen, lockte de aim drie keer op rij op een lantaarnpaal in plaats van op de schutter naast me.

Toch werkt het geheel nog verrassend goed als je de verwachtingen bijstelt. De besturing is een product van zijn tijd en van de PSP-oorsprong, met minder knoppen en minder precisie dan een volwaardige console-GTA. Wie dat accepteert, vindt een game die genoeg variatie en chaos biedt om tientallen uren te vullen.

Een stad die compact maar persoonlijk aanvoelt

De open wereld van Vice City Stories is klein naar hedendaagse maatstaven. De volledige kaart past makkelijk in een hoekje van San Andreas of GTA V. Maar die compactheid heeft voordelen die pas opvallen na een paar uur spelen. Reistijden zijn kort, waardoor missies snel op gang komen. Bekende locaties liggen dicht bij elkaar, waardoor de stad vertrouwd aanvoelt zonder dat ik constant de kaart hoef te openen.

Na een handvol missies ken ik de snelste routes door de stad uit mijn hoofd. Die vertrouwdheid maakt het navigeren bijna instinctief, iets wat in grotere open werelden vaak verloren gaat. Het nadeel is dat de wereld minder verrassingen biedt naarmate je vordert. Na het ontgrendelen van alle eilanden heb ik het gevoel dat ik alles al heb gezien, terwijl de game nog volop missies te bieden heeft.

Side content is beperkt maar functioneel. Naast het empire building-systeem zijn er de gebruikelijke GTA-activiteiten, van rampages tot verborgen pakketten en stunts met voertuigen. Genoeg om een paar extra uren uit de game te halen, maar niet het soort content dat je wekenlang bezighoudt. De focus ligt duidelijk op de hoofdcampagne, en de open wereld dient vooral als decor en speeltuin tussen de missies door.

Radio, neon en jaren tachtig

De presentatie van Grand Theft Auto: Vice City Stories leunt zwaar op de jaren-tachtigsfeer die de originele Vice City zo memorabel maakte. De neonverlichting, de art deco-architectuur, de zonsondergangen in oranje en roze tinten. Visueel doet de game precies wat het moet doen om die sfeer neer te zetten, ook al zijn de texturen en modellen duidelijk van een generatie geleden.

De echte ster is opnieuw de radio. De soundtrack bevat tracks van Blondie, Phil Collins, Frankie Goes to Hollywood en tientallen andere artiesten uit de jaren tachtig. Phil Collins heeft zelfs een cameo in het verhaal, inclusief een missie waarin ik hem moet beschermen tijdens een concert. Het is absurd, het is over-the-top, en het past perfect bij de toon van de game. Flash FM en V-Rock draaien nummers die de roadtrips door de stad veranderen in iets waar ik daadwerkelijk van geniet, zelfs als ik nergens naartoe hoef.

Technisch zijn de beperkingen onmiskenbaar. De draw distance is kort, waardoor gebouwen en voertuigen soms vlak voor me in beeld poppen. De framerate hapert bij explosies of wanneer veel verkeer op het scherm staat. De animaties van NPC’s zijn stijf en herhalen zich snel. Het zijn allemaal compromissen die logisch zijn voor een game die oorspronkelijk op de PSP draaide, maar ze vallen wel op als je gewend bent aan modernere titels.

Voor wie deze GTA nog werkt

Grand Theft Auto: Vice City Stories is een game voor een specifiek publiek. Fans van de klassieke GTA-formule, de pre-GTA IV era, vinden hier een compacte en vermakelijke ervaring die het beste van Vice City combineert met een eigen verhaal en het empire building-systeem. De jaren-tachtigsfeer, de soundtrack en het tempo van de missies maken het een aangename terugkeer naar een periode waarin GTA nog niet probeerde realistisch te zijn.

Tegelijk moet ik eerlijk zijn over de beperkingen. De besturing voelt gedateerd, de camera werkt soms tegen je, en de AI van vijanden en politie is primitief. Wie gewend is aan de verfijning van GTA V of Red Dead Redemption 2 zal hier regelmatig gefrustreerd raken. De game vraagt geduld en de bereidheid om door de ruwere randen heen te kijken.

Voor mij zit de waarde van Vice City Stories in de combinatie van nostalgie en verrassend solide game design. Het is geen meesterwerk en het haalt niet het niveau van de grote GTA-titels. Maar als compacte, sfeervolle actiegame uit 2006 doet het precies wat het belooft, en soms is dat meer dan genoeg. De relatie tussen Michael en Trevor in GTA V laat zien hoe Rockstar later nog complexere karakterdynamiek zou uitwerken, maar de basis van die broederschap en verraad vind je al terug in de band tussen Vic en Lance. Wie op zoek is naar meer gaming op SuperBigWin vindt daar een breed aanbod aan reviews en artikelen over klassieke en moderne titels.

Waar kun je Vice City Stories kopen?

Grand Theft Auto: Vice City Stories is een oudere titel die oorspronkelijk uitkwam voor PSP en later ook voor PlayStation 2. Digitaal is de game niet meer verkrijgbaar via de PlayStation Store in de meeste regio’s. De enige optie is een tweedehands fysieke kopie, die je bij Nederlandse retailers zoals Nedgame en PS2Gameshop kunt vinden voor rond de €29,99.

Houd er rekening mee dat de beschikbaarheid beperkt is en prijzen kunnen variëren afhankelijk van de staat van het exemplaar en de verkoper. Koop bij voorkeur via bekende en betrouwbare retailers voor garantie en klantenservice.

Bekijk Grand Theft Auto: Vice City Stories in actie:

Bekijk Grand Theft Auto: Vice City Stories in actie: