Call of Duty: World at War op Xbox, rauw en compromisloos

De eerste salvo’s

Een Japans mes snijdt door touw, een soldaat naast me krijgt een klap vol in zijn gezicht, en binnen tien seconden lig ik met een M1 Garand in de modder te vuren op vijanden die vanuit het struikgewas op me afstormen. Call of Duty: World at War opent met een brutaliteit die in 2008 opviel en die nu nog steeds effect heeft. Treyarch koos hier bewust voor een andere aanpak dan Call of Duty 4: Modern Warfare, dat een jaar eerder de franchise naar het moderne tijdperk trok. World at War gaat terug naar de Tweede Wereldoorlog, maar doet dat met een agressie die de eerdere WO2-delen van de serie nooit hadden.

Het tempo ligt hoog vanaf het eerste moment. De wapens voelen zwaar en de terugslag duwt je vizier omhoog bij elk schot, waardoor je constant moet corrigeren. Dat klinkt simpel, maar het verschil met de strakke, gepolijste gunplay van Modern Warfare is direct merkbaar. Hier voel je het gewicht van elk wapen. De Thompson ratelt, de bolt-action geweren hebben een trage maar bevredigende cyclus, en de flamethrower is ronduit angstaanjagend om te gebruiken. Op momenten dat ik door een bunkercomplex liep en de vlammen door de gangen joeg, werd duidelijk dat Treyarch niet bang was om de speler ongemakkelijk te maken.

Die eerste uren zetten de toon voor alles wat volgt. World at War komt niet rustig binnen. Het gooit je in het diepe en verwacht dat je zwemt.

De campagne die blijft hangen

De singleplayer springt heen en weer tussen twee fronten. Het ene moment kruip ik als Private Miller door de jungle van Makin Island in de Pacific, het volgende moment sta ik als Dimitri Petrenko tussen de ruïnes van Stalingrad. Die twee verhaallijnen geven de campagne een ritme dat verrassend goed werkt. De Pacific-missies zijn claustrofobisch en onvoorspelbaar, met vijanden die zich verstoppen in het hoge gras en vanuit bomen schieten. Aan het oostfront is de schaal groter, met tanks, artillerie en de meedogenloze opmars richting Berlijn.

Wat mij het meest bijblijft is de missie “Vendetta”, waarin ik als sniper door de verwoeste straten van Stalingrad sluip. Sergeant Reznov, ingesproken door Gary Oldman, fluistert instructies terwijl Duitse patrouilles langs ons positie lopen. De spanning in die missie is intens, en Oldmans stemwerk tilt het hele moment naar een niveau dat je niet vaak ziet in een Call of Duty-campagne. Kiefer Sutherland doet vergelijkbaar goed werk als Sergeant Roebuck aan de Pacific-kant, al zijn die missies minder subtiel in hun opbouw.

De setpieces zijn groots voor een game uit 2008. Een nachtelijke aanval op een Japans vliegveld, een tankmissie door de buitenwijken van Berlijn, de uiteindelijke bestorming van de Reichstag. Treyarch bouwt deze momenten op met een combinatie van scripted events en chaotische gevechten die nog steeds werken. Toch merk je op bepaalde punten de ouderdom. De AI van vijanden is soms frustrerend voorspelbaar, met eindeloos respawnende soldaten tot je een onzichtbare trigger passeert. Dat was in 2008 standaard, maar nu valt het op. De moeilijkheidsgraad op Veteran is berucht om deze reden, want de game gooit dan letterlijk granaten naar je voeten tot je vooruit beweegt.

Ondanks die ruwe randjes maakt de campagne indruk door sfeer. De rauwe beelden, de harde keuzes die personages maken, de constante dreiging. World at War durft dingen te laten zien die latere Call of Duty-delen vermijden, en dat geeft de campagne een gewicht dat blijft hangen na de credits.

Multiplayer in de modder

De multiplayer van World at War bouwt direct voort op de formule die Modern Warfare een jaar eerder perfectioneerde. Create-a-class, perks, killstreaks en een progressiesysteem dat je constant een reden geeft om nog één potje te spelen. De basis is vertrouwd, maar de setting verandert het gevoel aanzienlijk. De wapens zijn trager, de maps zijn groter en rommeliger, en het tempo ligt net een fractie lager dan bij Modern Warfare. Dat maakt de multiplayer minder strak, maar ook minder voorspelbaar.

Maps als Castle, Dome en Upheaval hebben een organische lay-out die je dwingt om constant je positie te heroverwegen. Er zijn minder duidelijke “lanes” dan in latere Call of Duty-delen, waardoor flanken en verrassingsaanvallen vaker voorkomen. De MP40 domineert op korte tot middellange afstand, de Kar98k met scope is dodelijk in de juiste handen, en de flamethrower is een perk die complete kamers kan opruimen. Die balans is niet perfect. Bepaalde combinaties van perks en wapens zijn duidelijk sterker dan andere, en op hogere niveaus merk je dat ervaren spelers die meta hard uitbuiten.

Het killstreak-systeem is simpeler dan wat latere delen bieden. Drie kills voor een recon plane, vijf voor artillery en zeven voor honden. Die aanvalshonden zijn iconisch en dodelijk. Ze rennen door de map en pakken spelers die niet snel genoeg reageren, wat voor zowel frustratie als hilarische momenten zorgt. Het systeem heeft geen nuance, maar het werkt.

De online community is in 2026 uiteraard een stuk kleiner dan bij release. Lobbies vullen langzamer en je komt vaker dezelfde spelers tegen. Toch zijn er nog genoeg potjes te vinden, vooral in Team Deathmatch en Search and Destroy. De leercurve kan pittig zijn als je binnenkomt zonder ervaring met oudere Call of Duty-titels, want de time-to-kill is kort en de spawns zijn soms onvoorspelbaar.

Kruitdamp en radioverkeer

World at War ziet er donker uit. De kleurenpalet bestaat uit bruinen, grijzen en het oranje van vuur. Treyarch koos bewust voor een visuele stijl die de grimmigheid van de oorlog benadrukt, en dat werkt. De jungles in de Pacific zijn dicht en benauwend, de Russische slagvelden zijn kaal en verwoest. Elk level heeft een eigen visuele identiteit die je direct vertelt waar je bent en wat je te wachten staat.

Het geluid is waar World at War echt uitblinkt. Elk wapen heeft een eigen, herkenbaar geluid dat zwaarder klinkt dan in veel andere shooters. De M1 Garand heeft die iconische “ping” als het clip leeg is, de MG42 ratelt met een intensiteit die je instinctief naar dekking laat zoeken. Explosies rollen door de ruimte met een bas die je in je borst voelt als je het volume hoog genoeg zet. Daartussen hoor je constant radioverkeer, geschreeuw van teamgenoten en het geknetter van vuur. Die geluidslaag creëert een constante spanning die de visuals alleen niet zouden bereiken.

De stemacteurs verdienen apart genoemd te worden. Gary Oldman als Viktor Reznov en Kiefer Sutherland als Sergeant Roebuck geven hun personages een gewicht dat boven het gemiddelde van het genre uitstijgt. Reznov’s monologen over wraak en rechtvaardigheid zijn soms theatraal, maar ze passen bij de toon van de game. De muziek van Sean Murray ondersteunt alles met zware orkestrale stukken die op de juiste momenten aanzwellen zonder opdringerig te worden.

Hoe speelt het nu op Xbox?

World at War draait via backwards compatibility op Xbox One en Xbox Series X|S, en de ervaring is verrassend stabiel. De framerate houdt zich aan de originele 60fps in multiplayer en schommelt rond de 30fps in de campagne, precies zoals op de Xbox 360. Er zijn geen merkbare crashes of technische problemen bijgekomen door de emulatie. De laadtijden zijn op een Xbox Series X|S korter dan op de originele hardware, wat het opstarten van missies en het joinen van lobbies aangenamer maakt.

De besturing voelt gedateerd op bepaalde punten. De aim assist is minder verfijnd dan in moderne Call of Duty-delen, en de deadzone van de sticks is groter dan je gewend bent als je recent nog Modern Warfare III of Black Ops 6 hebt gespeeld. Na een paar potjes wen je eraan, maar die eerste sessie voelt stroef. De interface en menu’s zijn functioneel maar duidelijk ontworpen voor een andere generatie. Alles werkt, maar niets voelt modern.

Visueel is de leeftijd het meest zichtbaar. Texturen zijn wazig op een groot scherm, karaktermodellen zijn hoekig, en de draw distance is beperkt. Op een kleinere monitor of via een handheld streaming-oplossing valt dit minder op. De art direction compenseert veel van de technische beperkingen, want de sfeer blijft overeind ondanks de lagere resolutie.

Voor wie werkt dit nog?

World at War is op zijn best voor spelers die de oudere Call of Duty-formule waarderen en niet bang zijn voor een game die zijn leeftijd op bepaalde punten toont. De campagne is nog steeds een van de sterkste in de franchise, met een rauwe toon en memorabele setpieces die latere delen zelden evenaren. Voor videogames uit die periode biedt de multiplayer een terugkeer naar de basis die verfrissend aanvoelt na jaren van steeds complexere loadouts en scorestreaks.

Wie gewend is aan de snelheid en polish van recente Call of Duty-titels zal moeten wennen aan het tragere tempo, de minder verfijnde besturing en de visuele beperkingen. De online community is klein, waardoor je op bepaalde momenten van de dag moeite kunt hebben om volle lobbies te vinden. Co-op campaign en Nazi Zombies op Nacht der Untoten zijn het leukst met vrienden, want met randoms is de ervaring wisselend.

De sterke en zwakke punten op een rij:

Waar kun je World at War kopen?

Call of Duty: World at War is beschikbaar via de Xbox Store als digitale download, speelbaar op Xbox 360, Xbox One en Xbox Series X|S dankzij backwards compatibility. De digitale versie kost rond de €19,99. Fysieke exemplaren van de Xbox 360-versie zijn tweedehands te vinden voor ongeveer €10 tot €15, afhankelijk van de staat van de disc.

(Prijzen kunnen variëren. Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice.)

Bekijk Call of Duty: World at War in actie:

Bekijk Call of Duty: World at War in actie:
https://youtu.be/PLA4C7E9F2A1AF58A6