Call of Duty: Finest Hour op PS2, de vergeten consoleshooter uit 2004

Frontlinies in miniatuur

Stalingrad brandt. Ik zit in een bootje op de Wolga, overal om me heen vallen soldaten in het water, en binnen dertig seconden heb ik een geweer in mijn handen en moet ik rennen. Call of Duty: Finest Hour gooit je er direct in, zonder tutorial, zonder handvastheid. De eerste missie op het Oostfront zet meteen de toon voor de rest van de game. Kort, hard, en zonder genade.

Wat opvalt is hoe snel de vuurgevechten gaan. Finest Hour draait om korte afstanden, snelle verplaatsingen en constant dekking zoeken achter muren en wrakstukken. De missies zijn compact, vaak niet langer dan tien tot vijftien minuten per stuk. Dat geeft de game een lekker ritme, maar het betekent ook dat er weinig ruimte is voor opbouw of spanning. Voor je het doorhebt is een level voorbij en begin je aan het volgende front.

Tegelijk merk ik hoe grof sommige systemen nu aanvoelen. De AI van je squadmates is ronduit slecht. Ze lopen in je schootsveld, blijven hangen achter obstakels en doen zelden iets nuttigs. Vijanden zijn net zo voorspelbaar, met vaste spawn-punten en patronen die je na twee pogingen al herkent. De basis van Finest Hour staat nog overeind in de zin dat het schieten bevredigend is en de levels goed ontworpen zijn, maar de systemen eromheen verraden duidelijk hun leeftijd.

Oorlog met drie gezichten

Finest Hour vertelt geen doorlopend verhaal. De campagne springt tussen drie fronten: het Oostfront met Russische soldaten, Noord-Afrika met Britse troepen en West-Europa met Amerikanen. Per front speel je een handvol missies met steeds een ander personage, waardoor de game aanvoelt als een verzameling korte oorlogsverhalen in plaats van één samenhangende reis.

Die opzet heeft voordelen. De variatie in locaties houdt de game fris, van de ruïnes van Stalingrad tot de woestijn bij Tobruk en de bossen van de Ardennen. Elk front heeft een eigen sfeer en andere uitdagingen. Op het Oostfront is alles chaos en paniek, terwijl de Noord-Afrika-missies meer ruimte en overzicht bieden. Het zorgt ervoor dat geen enkel level aanvoelt als een herhaling van het vorige.

Het nadeel is dat je nooit echt gehecht raakt aan een personage. Net als je begint te wennen aan een soldaat, switch je naar een compleet nieuw gezicht op een ander continent. De briefings tussen missies proberen context te geven met archiefbeelden en voice-overs, maar die voelen meer als geschiedenisles dan als verhaal. Waar latere Call of Duty-delen je meesleuren in de beleving van één groep soldaten, blijft Finest Hour op afstand. Het resultaat is een campagne die goed speelt in korte sessies, maar nooit echt pakt op emotioneel niveau.

Schieten zonder moderne hulpjes

De besturing van Finest Hour is het grootste struikelblok voor iedereen die gewend is aan moderne shooters. Aim assist is minimaal, de analoge sticks van de PS2-controller voelen traag en onnauwkeurig, en het overschakelen tussen wapens gaat via een menu dat net iets te lang duurt in het heetst van de strijd. Na een paar missies wen je eraan, maar comfortabel wordt het nooit helemaal.

Mikken door de vizier werkt, maar de overgang van hip-fire naar iron sights is schokkerig. De camera maakt een harde sprong in plaats van een vloeiende zoom, waardoor het even duurt voor je doel weer scherp in beeld staat. In rustige momenten is dat prima, maar bij snelle gevechten kost het je regelmatig een leven. Het is een herinnering aan hoe ver consoleshooters zijn gekomen sinds 2004.

Toch zit er een bepaalde charme in die directheid. Zonder killstreaks, perks of loadout-systemen draait alles puur om schieten en overleven. Pak een geweer op van de grond, zoek dekking, en maak je vijanden af voor ze jou te pakken hebben. Die eenvoud maakt Finest Hour toegankelijker dan je zou verwachten, ondanks de stugge controls. De game vraagt niet om strategisch denken of perfecte builds, maar om snelle reflexen en geduld met een controller die niet altijd meewerkt.

Geluid uit een ander tijdperk

Visueel is Finest Hour precies wat je verwacht van een PS2-game uit 2004. De texturen zijn wazig, de animaties stijf en de gezichten van personages zijn nauwelijks herkenbaar. Dat is geen verrassing en ook geen groot probleem, want de level-design doet genoeg om je te oriënteren. De omgevingen zijn herkenbaar en functioneel, van ingestorte gebouwen tot smalle loopgraven.

Het geluid is een ander verhaal. De wapens klinken zwaar en overtuigend, met een diepe bas bij elke geweerschot die je door de speakers voelt. Explosies rollen over het scherm met een kracht die de beperkte graphics compenseert. Michael Giacchino componeerde de soundtrack, en dat hoor je. De orkestrale muziek zwelt aan op precies de juiste momenten, tijdens een charge over open terrein of een laatste stand in een verwoest gebouw. Op momenten dat de visuele presentatie tekortschiet, trekt het geluid de sfeer omhoog, iets wat ook in veel moderne videogames het verschil maakt.

De voice-acting is wisselend. Sommige briefings klinken overtuigend en geven gewicht aan de missies, terwijl andere lijnen duidelijk uit een studio komen zonder veel gevoel voor de scène. Het stoort niet genoeg om de ervaring te breken, maar het valt op naast de sterke muziek en geluidseffecten.

Solo of samen op de bank

De singleplayer-campagne is het hart van Finest Hour en duurt ongeveer zes tot acht uur, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad. Dat is kort naar hedendaagse maatstaven, maar de compacte missies maken het geschikt om in blokken van een half uur te spelen. Op hogere moeilijkheidsgraden wordt de game aanzienlijk pittiger, vooral door de beperkte besturing en de onvoorspelbare AI. Dat voegt speeltijd toe, maar niet altijd op een manier die leuk voelt.

Naast de campagne biedt Finest Hour een splitscreen-multiplayer voor maximaal vier spelers. De modi zijn standaard voor die tijd: deathmatch, team deathmatch en capture the flag op een handvol kleine maps. Het werkt, en met vrienden op de bank is het vermakelijk genoeg voor een avond nostalgie. De maps zijn compact en overzichtelijk, wat past bij het snelle tempo van de game.

Online multiplayer is uiteraard niet meer beschikbaar. Dat betekent dat de multiplayer-ervaring volledig afhangt van lokaal spelen. Als je niemand hebt om mee te spelen, is de campagne alles wat Finest Hour te bieden heeft. Voor een game uit 2004 is dat prima, maar het beperkt wel de hoeveelheid uren die je er nu nog uit haalt. Na twee of drie keer uitspelen heb je alles gezien.

Voor wie is Finest Hour nog interessant?

Finest Hour is een game voor een heel specifiek publiek. Als je een PS2-verzameling hebt en nieuwsgierig bent naar de eerste consolestappen van Call of Duty, is het een leuke aanvulling. De campagne biedt genoeg variatie om je een weekend bezig te houden, en de splitscreen-multiplayer is een leuke bonus voor retro-avonden met vrienden.

Voor spelers die gewend zijn aan Modern Warfare of recente delen zoals Black Ops 6 is het lastig om terug te gaan naar Finest Hour. De besturing voelt te onnauwkeurig, de AI te dom en de presentatie te gedateerd om lang bij te blijven hangen. De game mist de verfijning die de franchise later zou krijgen, en dat is op elk moment voelbaar.

Mijn advies is nuchter. Finest Hour is geen verborgen meesterwerk en geen must-play. Het is een solide consoleshooter uit 2004 die doet wat het belooft, niet meer en niet minder. De muziek van Giacchino en de compacte missie-structuur zijn de sterkste punten. De rest is functioneel maar gedateerd. Als retro-curiositeit voor CoD-fans werkt het prima, maar verwacht geen game die je nog wekenlang bezighoudt.

Waar kun je Finest Hour kopen?

Call of Duty: Finest Hour is alleen beschikbaar als fysieke PS2-disc. De game is niet digitaal te koop via moderne storefronts. Op de tweedehands markt en bij gespecialiseerde retro gamewinkels in Nederland vind je exemplaren voor prijzen tussen de €5 en €15, afhankelijk van de staat van de disc en de verkoper.

Bekende plekken om te zoeken zijn Marktplaats, Nedgame en gespecialiseerde retro gameshops. Controleer bij tweedehands aankopen altijd de staat van de disc en vraag om foto’s als je online koopt. Prijzen en beschikbaarheid variëren per moment, dus het loont om even rond te kijken voor je bestelt.

(Prijzen kunnen variëren. Koop bij voorkeur via bekende en betrouwbare verkopers, en controleer de staat van het product voor aankoop.)

Bekijk Call of Duty: Finest Hour in actie:

Bekijk Call of Duty: Finest Hour in actie: