Assassin’s Creed: Rogue op PS – de Templar-kant van het verhaal

De zee als speelveld

Midden in de North Atlantic jaag ik een Assassin-schip door een ijzig fjord, terwijl mijn bemanning een shanty brult en kanonkogels het ijs aan stukken slaan. Het klinkt als Black Flag, het speelt als Black Flag, maar er zit een draadje spanning bij dat ik niet verwachtte. In Assassin’s Creed: Rogue ben ik geen Assassin meer. Ik ben Shay Patrick Cormac, een voormalig lid van de Broederschap die de kant van de Templars kiest. Die omslag klinkt subtiel, maar verandert de dynamiek op een manier die de hele game doortrekt.

De vertrouwde loop is er nog steeds. Varen, forten veroveren, collectibles verzamelen, vijanden uitschakelen. Rogue voegt daar één cruciaal element aan toe: jij bent nu het doelwit. Assassins verstoppen zich in hooibergen, op daken, tussen menigtes. Mijn Eagle Vision piept als er iemand in de buurt loert, en dat zorgt ervoor dat ik constant alert ben in situaties waar ik normaal relaxed doorheen wandel. Op een gegeven moment liep ik door New York en werd ik vanuit het niets neergestoken door een stalker die ik compleet gemist had. Dat moment zette de toon. De game gebruikt dezelfde tools die jij in eerdere delen tegen NPC’s inzette, en keert ze nu tegen jou.

Die spanning maakt het verschil. De basis is herkenbaar tot op het bot, maar het gevoel dat je opgejaagd wordt geeft zelfs simpele verkenning een extra laag. Rogue leunt zwaar op de motor van Black Flag en dat merk je overal, van de scheepsbesturing tot de manier waarop je eilanden verkent. Toch voelt het net genoeg als een eigen ding om niet zomaar een reskin te zijn.

Templar van binnenuit

Shay begint als Assassin en raakt gedesillusioneerd na een missie die catastrofaal afloopt. Zonder te veel te spoilen: hij veroorzaakt een ramp die hem doet twijfelen aan alles waar de Broederschap voor staat. Dat is een sterke opzet, en de eerste uren van het verhaal bouwen dat conflict goed op. De schrijvers geven Shay genoeg motivatie om zijn overstap geloofwaardig te maken, en het is verfrissend om bekende Assassins als antagonisten te zien.

Tegelijkertijd blijft het verhaal wat oppervlakkig. Shay is sympathiek genoeg, maar mist de diepgang van een Ezio of zelfs een Edward Kenway. De Templar-ideologie wordt aangestipt maar nooit echt uitgediept. Ik had graag gezien dat de game meer tijd nam om te laten zien waarom de Templars in hun eigen ogen gelijk hebben. In plaats daarvan blijft het vaak bij “de Assassins doen slechte dingen, dus ik stop ermee.” Dat is jammer, want het uitgangspunt verdient meer nuance.

Waar het verhaal wél scoort is in de connecties met andere delen. Rogue fungeert als brug tussen Black Flag en Assassin’s Creed III, en sommige cameo’s en verwijzingen zijn echt gaaf als je die games kent. De slotscène linkt direct aan Unity, wat in 2014 een slimme zet was. Voor franchise-fans zit daar een beloning die de wat dunne hoofdlijn compenseert.

Jagen in plaats van verdwijnen

De naval combat is het sterkste onderdeel van Rogue. De Morrigan, Shay’s schip, is kleiner en wendbaarder dan de Jackdaw uit Black Flag. Dat merk je direct in gevechten. Draaien gaat sneller, ontwijken voelt strakker, en de nieuwe wapens zoals de brandolie en de Puckle Gun geven extra opties. In een zeegevecht tegen drie vijandelijke schepen tegelijk moest ik constant schakelen tussen broadside-salvo’s en het ontwijken van rammen, en dat voelde intens.

Op land werkt het jachtmechanisme het best. Stalkers springen je aan vanuit verstopplekken, en de game geeft je net genoeg waarschuwing om te reageren. Een lichte fluittoon, een rood knipperend icoontje. Mis je dat, dan lig je plat. In een missie in de Appalachian Mountains liep ik een kamp binnen en werd ik tegelijkertijd aangevallen door een berserker en een stalker die uit een boom sprong. Die combinatie van dreigingen dwingt je om anders te spelen dan in andere Assassin’s Creed-games, waar stealth meestal betekent dat jij de controle hebt.

De air rifle is een welkome toevoeging. Met slaapdarts en berserkerdarts kun je situaties op afstand manipuleren, en dat past goed bij het tempo van de missies. Rogue geeft je meer tools om agressief te spelen, en dat past bij het Templar-thema. Waar Assassins in de schaduwen opereren, pakt Shay de directe aanpak. Die verschuiving in speelstijl voelt doordacht, ook al is de onderliggende engine dezelfde.

Bekende formule, minder verfijnd

Hier moet ik eerlijk zijn. Rogue is gebouwd op de engine van Black Flag, en dat is duidelijk zichtbaar in alles: de animaties, de menu’s, de manier waarop free running werkt. Dat is niet per se een probleem, want die basis is solide. Maar het betekent ook dat alle frustraties van Black Flag meekomen. Shay springt soms de verkeerde kant op, plakt aan muren vast op momenten dat je dat absoluut niet wilt, en de parkour voelt in 2014 al gedateerd vergeleken met wat Unity in datzelfde jaar deed.

De missiestructuur leunt zwaar op herhaling. Forten veroveren, gebieden bevrijden, scheepswrakken plunderen. Na een uur of tien begint dat patroon te slijten. De hoofdmissies bieden genoeg variatie om door te spelen, maar de side content voelt als een checklist die je al eerder hebt afgewerkt. Gang headquarters overnemen is vrijwel identiek aan de Borgia-torens uit Brotherhood, en de renovatie-economie is een directe kopie van eerdere delen.

Toch zit er genoeg in om de campagne van zo’n 12 tot 15 uur te dragen. De verhaalmissies hebben voldoende setpieces om je aandacht vast te houden, en de naval combat blijft het hele spel door vermakelijk. Rogue is korter dan Black Flag, en dat werkt in zijn voordeel. De game overstays its welcome niet, en dat is meer dan ik van sommige grotere delen in de franchise kan zeggen.

Sfeer op zee en in de kou

De North Atlantic en de River Valley zijn de twee grote gebieden naast New York, en ze geven Rogue een visuele identiteit die afwijkt van de Caribische settings van Black Flag. IJsschotsen blokkeren vaarroutes, sneeuwstormen beperken het zicht, en de grijsblauwe kleurpaletten drukken een koude, vijandige sfeer uit. Op de PS3 ziet dat er niet spectaculair uit, maar het werkt. De Remastered versie op PS4 trekt de resolutie en texturen omhoog, waardoor de ijzige landschappen een stuk scherper ogen.

De soundtrack verdient een aparte vermelding. De sea shanties zijn opnieuw een hoogtepunt, en de orkestrale score past goed bij de donkerdere toon van het verhaal. Tijdens een achtervolgingsscène op zee, met strijkers die aanzwellen terwijl ik een Assassin-fregat tot zinken breng, voelde de presentatie op zijn sterkst. De omgevingsgeluiden doen ook goed werk: krakend ijs, wind die door de tuigage giert, het gerommel van een vulkaan in de verte.

Waar het minder wordt is in de stadssecties. New York voelt leeg vergeleken met de steden in Unity of zelfs Assassin’s Creed III. De NPC-dichtheid is laag, de gebouwen zijn repetitief, en de sfeer mist de levendigheid die je van een Assassin’s Creed-stad verwacht. Op zee is Rogue op zijn mooist, maar op land valt het verschil met de grotere delen in de franchise op.

Voor wie werkt Rogue nog?

Assassin’s Creed: Rogue is een game voor een specifiek publiek. Als je van de oude formule houdt, met naval combat, collectathon-eilanden en een lineaire verhaallijn, dan zit hier genoeg om een weekend mee te vullen. Fans die Black Flag geweldig vonden en meer van hetzelfde willen, krijgen precies dat. De Templar-invalshoek en de kortere speelduur maken het een compacte ervaring die niet uitrekt waar het niet nodig is.

Verwacht geen revolutie. Rogue is een B-titel die in de schaduw van Unity verscheen, en dat merk je aan de productiewaarde en de hoeveelheid nieuwe ideeën. De game voegt genoeg toe om niet overbodig te voelen, maar te weinig om op eigen benen naast de grote delen te staan. Als je de franchise al een tijdje volgt en de brug tussen Black Flag en Unity wilt zien, is dit de moeite waard. Zoek je een instappunt in de serie of verwacht je de kwaliteit van Assassin’s Creed Origins of Valhalla, dan zijn er betere opties.

De Remastered versie op PS4 is de betere keuze als je nu wilt instappen. De PS3-versie draait stabiel maar ziet er gedateerd uit, terwijl de remaster visueel genoeg verbetert om de ervaring aangenamer te maken. Qua content zijn beide versies identiek, inclusief alle DLC. Voor wie videogames volgt met een focus op actie en verhaal, biedt Rogue een interessante kijk op het Assassin’s Creed-universum vanuit een ander perspectief.

Waar kun je Assassin’s Creed: Rogue kopen?

Assassin’s Creed: Rogue is beschikbaar voor PlayStation-platforms in Nederland. De game verscheen oorspronkelijk voor PS3 en later als Remastered versie voor PS4. Bij diverse Nederlandse retailers kun je de game vinden, zowel online als in fysieke winkels. De prijs varieert per retailer en hangt af van de versie die je kiest. (Koop via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen en beschikbaarheid kunnen variëren.)

Bekijk Assassin’s Creed: Rogue in actie:

Bekijk Assassin’s Creed: Rogue in actie: