Assassin’s Creed III op PS: de Amerikaanse Revolutie als speelterrein

De jacht in koloniale sneeuw

Een tomahawk raakt een Britse soldaat in de borst terwijl sneeuw over het slagveld dwarrelt. Assassin’s Creed III opent niet met de elegantie van Firenze of Constantinopel, maar met modder, kou en het geluid van krakende takken onder je voeten. Dat verschil voel je meteen. Het tempo is trager, de bewegingen van Connor zijn zwaarder, en de wereld om je heen voelt minder uitnodigend dan de warme Mediterrane steden uit de vorige delen.

Die ruigheid is precies wat Assassin’s Creed III onderscheidt van zijn voorgangers. De game wisselt constant tussen dichte bossen, kleine koloniale dorpen en de groeiende steden Boston en New York. Elk gebied heeft zijn eigen ritme. In het bos jaag je op herten en wolven, terwijl je in de stad tussen patrouillerende soldaten door moet navigeren. Die variatie zorgt ervoor dat de game niet draait om het afvinken van een kaart vol iconen, maar om het voelen van een tijdperk dat rauw en onvoorspelbaar is.

Wat mij het meest opviel, is hoe nadrukkelijk Assassin’s Creed III op zijn historische context leunt. De Amerikaanse Revolutie is niet zomaar een decor. Gebeurtenissen zoals de Boston Tea Party en de slag bij Bunker Hill worden verweven in de campagne, waardoor missies soms aanvoelen als interactieve geschiedenislessen met een tomahawk erbij. Die aanpak werkt verrassend goed, al moet je bereid zijn om je in te laten met een setting die minder glamoureus is dan Renaissance-Italië. Jaren later zou de franchise met Assassin’s Creed Origins opnieuw een vergelijkbare sprong maken naar een compleet andere historische periode.

Connor voelt anders dan Ezio

Ezio Auditore was charmant, grappig en makkelijk om van te houden. Connor Kenway is dat allemaal niet. Waar Ezio een feestje was om te spelen, is Connor stug, serieus en soms ronduit onbuigzaam in zijn overtuigingen. In het begin irriteerde me dat. Na een paar uur begon ik te snappen waarom Ubisoft die keuze maakte.

Connor groeit op als halfbloed Mohawk in een wereld die hem aan alle kanten afwijst. Zijn motivatie is persoonlijk en wraakgedreven, niet politiek. Die insteek maakt hem minder toegankelijk, maar ook minder voorspelbaar dan Ezio. Gesprekken met historische figuren zoals Samuel Adams en George Washington krijgen een scherp randje, omdat Connor hun motieven wantrouwt. Het verhaal wint daardoor aan spanning, ook al mist het de lichtvoetigheid die de Ezio-trilogie zo populair maakte.

De eerste paar uur van de game zijn opvallend traag. Assassin’s Creed III neemt ruim de tijd om de setting en personages neer te zetten, inclusief een lange proloog die pas na drie tot vier uur overgaat in het hoofdverhaal. Die opbouw voelt bij een eerste playthrough geforceerd langzaam, maar achteraf gezien zet de proloog een plottwist neer die de rest van het verhaal extra lading geeft. Geduld wordt hier beloond, al snap ik dat niet iedereen daar zin in heeft.

De frontier als speelveld

Klimmen door bomen voelt in Assassin’s Creed III verrassend natuurlijk. Connor springt van tak naar tak met een vloeiendheid die je niet verwacht van een game uit 2012. De Frontier, het enorme bosgebied tussen Boston en New York, is het beste speelterrein dat de game biedt. Hier komen alle systemen samen: klimmen, sluipen, jagen en vechten smelten samen tot één doorlopende ervaring.

De jacht is een van de meest onderschatte onderdelen. Met strikken, pijl en boog en lokaas kun je dieren opsporen en hun huiden verkopen voor geld. Het systeem is niet heel diep, maar het geeft de open wereld een reden om te bestaan buiten de hoofdmissies. Op een gegeven moment sloop ik achter een eland aan door kniehoog gras, toen een berenaanval me volledig verraste. Dat soort onverwachte momenten maken de Frontier levendig.

Het vechtsysteem draait om counteren en timing. Connor wacht tot een vijand aanvalt, pareert de slag en schakelt hem uit met een brutale combo. Tegen twee of drie tegenstanders werkt dat uitstekend, met vloeiende animaties die elke kill bevredigend maken. Bij grotere groepen wordt het chaotischer, en dan merk je dat de camera niet altijd meewerkt. Toch voelen de gevechten zwaarder en gewelddadiger dan in eerdere delen, wat past bij het karakter van Connor en de oorlogssetting.

Verplaatsen door de steden is minder sterk. Boston en New York zijn architectonisch vlakker dan Rome of Istanbul, met lagere gebouwen en bredere straten. Dat maakt free running minder spannend, omdat er simpelweg minder verticale routes beschikbaar zijn. De game compenseert dat deels met ondergrondse tunnels als fast travel-systeem, maar het gemis aan hoge torens en smalle steegjes is merkbaar.

Missies, zeevaart en afwisseling

De campagne van Assassin’s Creed III bestaat uit twaalf sequences, en de kwaliteit schommelt flink. Sommige missies zijn strak geregisseerd, met duidelijke doelen en spannende setpieces. Andere voelen als verplichte tussenstukken die je door cutscenes en wandelpassages heen slepen. Die ongelijkmatigheid is de grootste zwakte van de campagne.

Dan zijn er de zeegevechten. Halverwege de game stap je aan boord van de Aquila, en plotseling verandert Assassin’s Creed III in iets compleet anders. Met kanonnen beschiet je vijandelijke schepen terwijl golven je dek overspoelen en de wind je zeilen vult. Deze missies zijn veruit het verrassendste onderdeel van de hele game. De besturing voelt stevig, de schaalgrootte is indrukwekkend, en elk zeegevecht heeft een gewicht dat de landmissies soms missen. Het is geen toeval dat Ubisoft dit concept later uitbouwde tot de kern van Assassin’s Creed IV: Black Flag.

Naast de hoofdmissies biedt Assassin’s Creed III een flinke hoeveelheid side content. De homestead-missies, waarin je een kleine gemeenschap opbouwt rond Connors huis, zijn verrassend persoonlijk en geven het verhaal extra diepte. Daarnaast zijn er koeriersmissies, bevrijdingsacties en verzamelobjecten verspreid over de kaart. Niet alles is even boeiend, maar de variatie zorgt ervoor dat je na twintig uur spelen nog steeds nieuwe activiteiten tegenkomt.

Waar de game struikelt, is bij de optional objectives binnen hoofdmissies. Elke missie heeft bonusdoelen die je moet halen voor volledige synchronisatie, zoals “dood niemand” of “word niet gedetecteerd”. Het probleem is dat sommige van die doelen slecht communiceren wat er precies van je verwacht wordt, waardoor je missies opnieuw moet spelen door onduidelijke regels in plaats van door eigen fouten. Dat frustreert meer dan het motiveert.

Een wereld met scherpe randen

Visueel zet Assassin’s Creed III een overtuigende versie van koloniaal Amerika neer. De seizoenswisselingen zijn een van de sterkste visuele elementen: dezelfde locatie ziet er compleet anders uit wanneer bomen kaal zijn en de grond bedekt is met sneeuw. Die dynamiek geeft de wereld een geloofwaardigheid die veel open-world games uit die periode missen.

De muziek van Lorne Balfe ondersteunt die sfeer met een soundtrack die wisselt tussen epische orkestrale stukken en ingetogen, bijna melancholische melodieën. Vooral tijdens de Frontier-secties werkt de muziek uitstekend, met composities die de eenzaamheid van het bos versterken zonder opdringerig te worden. In de steden is de muziek minder opvallend, maar dat past bij de drukte en het geroezemoes van de koloniale straten.

Technisch laat de game zijn leeftijd zien, zelfs in de Remastered-versie. NPC’s lopen soms door objecten heen, gezichtsanimaties zijn stijf tijdens dialogen, en af en toe glitcht Connor vast aan een rand of muur tijdens het klimmen. Geen van deze problemen is gamebreaking, maar ze breken wel de immersie op momenten dat de game je net had overtuigd. De framerate op PS4 is stabiel genoeg, al zijn er lichte dips tijdens drukke stadsscènes met veel NPC’s op het scherm.

Voor wie werkt deze game nog?

Assassin’s Creed III is een game die je moet benaderen met de juiste verwachtingen. Als je houdt van historische settings en bereid bent om door een trage opening heen te bijten, biedt de campagne genoeg memorabele momenten om de investering waard te maken. De zeegevechten, de Frontier-jacht en de persoonlijke homestead-missies zijn hoogtepunten die de game onderscheiden van andere delen in de franchise.

Tegelijkertijd zijn de frustraties reëel. De onduidelijke optional objectives, de vlakkere stadsomgevingen en Connors stroeve persoonlijkheid zijn legitieme redenen waarom spelers afhaken. Als je direct vanuit Assassin’s Creed II of Brotherhood komt, voelt de toonwisseling abrupt. Mijn advies: geef de game minstens vijf uur voordat je een oordeel velt. De proloog is de zwakste schakel, en alles daarna wordt aanzienlijk sterker.

Voor fans van de franchise die elk deel willen spelen, is Assassin’s Creed III een verplichte tussenstop. De game introduceert systemen die de rest van de serie vormgeven, en het verhaal rond Connor en de Revolutie biedt een perspectief dat je nergens anders in de franchise vindt. Voor nieuwkomers in de serie zijn er betere startpunten, maar als je weet waar je aan begint, zit er een solide actiegame verscholen achter de ruwe randen. Wie videogames met historische diepgang waardeert, vindt hier genoeg om te ontdekken.

Waar kun je Assassin’s Creed III kopen?

Assassin’s Creed III is beschikbaar voor PlayStation-platforms in Nederland, zowel als originele PS3-versie als in de Remastered-editie voor PS4. De game is te vinden bij verschillende Nederlandse retailers, zowel online als in fysieke winkels. Voor de Remastered-versie op PS4 liggen de prijzen tussen de €26,98 en €34,95, terwijl de originele PS3-versie al vanaf €3,99 verkrijgbaar is.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren afhankelijk van aanbiedingen en beschikbaarheid.)

Bekijk Assassin’s Creed III in actie:

Bekijk Assassin’s Creed III in actie: