Pokémon Scarlet and Violet op de Switch: open wereld met rafelranden

Paldea in stukken en brokjes

Binnen vijf minuten na de start van Pokémon Scarlet and Violet sta ik op een heuvel en kijk ik uit over een enorm landschap. Groene velden, woestijnachtige vlaktes, een stad in de verte. Geen vaste route, geen verplichte richting. De game zegt in feite: ga maar. Dat is een breuk met alles wat Pokémon tot nu toe deed, en het voelt meteen verfrissend.

Paldea is de eerste volledig open wereld in een mainline Pokémon-game, en dat merk je aan alles. Wild Pokémon lopen zichtbaar door het gras, zwemmen in rivieren en hangen rond bij ruïnes. De vrijheid om zelf te bepalen welke gym je als eerste aanpakt of welk pad je bewandelt, geeft het gevoel dat dit jouw avontuur is. Niet het avontuur dat Game Freak voor je heeft uitgestippeld.

Maar dan rijd je op Koraidon een heuvel af en begint de wereld te haperen. Texturen laden traag in, NPC’s in de verte bewegen met zo’n tien frames per seconde, en af en toe poppen Pokémon letterlijk een meter voor je neus op. De Switch heeft het zwaar met deze ambitie, en dat is op vrijwel elk moment zichtbaar. Het is een vreemde combinatie: de wereld nodigt uit om te verkennen, terwijl de techniek je er constant aan herinnert dat de hardware het niet aankan.

Toch bleef ik dwalen. Achter elke heuvel wacht een nieuwe ontdekking, een onbekende Pokémon of een verborgen item. Die nieuwsgierigheid wint het keer op keer van de pop-in en framerate-dips. Paldea is geen gepolijste open wereld, maar het is wel een die je steeds weer trekt.

Vechten, vangen, doorstoten

De kern van Pokémon verandert niet in Scarlet and Violet, en dat hoeft ook niet. Verkennen, wilde Pokémon tegenkomen, gevechten voeren, vangen, je team samenstellen en sterker maken. Die loop werkt al decennia, en ook hier trekt die cyclus je moeiteloos mee. Elk nieuw gebied brengt nieuwe soorten, en de drang om je Pokédex te vullen is onverminderd sterk.

Wat wél nieuw is, is Terastalliseren. Elke Pokémon heeft een Tera Type dat je tijdens een gevecht kunt activeren. Dat verandert het type van je Pokémon tijdelijk, waardoor je same-type attack bonus verschuift en je plotseling heel andere matchups kunt forceren. In de praktijk betekent dit dat een Water-type Pokémon met een Grass Tera Type ineens een antwoord heeft op Electric-aanvallen waar het normaal kwetsbaar voor zou zijn. De mechanic voegt een extra laag toe aan teambuilding en dwingt je om verder te denken dan de standaard type-driehoek.

Tera Raid Battles maken die mechanic nog interessanter. Met maximaal vier spelers neem je het op tegen een Terastalliseerde Pokémon met een timer die aftelt. De hogere sterren-raids zijn oprecht uitdagend en vereisen dat je je team specifiek samenstelt. Mijn eerste 6-sterren raid eindigde in een nederlaag omdat ik dacht dat brute kracht genoeg zou zijn. Dat was het niet. De tweede poging, met een doordacht team en de juiste support-moves, lukte wel. De samenwerking in raids doet denken aan de teamdynamiek in Pokémon Unite, waar coördinatie net zo belangrijk is als individuele vaardigheden.

Buiten de raids blijven de reguliere trainergevechten en gymleaders grotendeels op het verwachte niveau. De AI is niet bijzonder slim, maar de gymleaders gebruiken hun Tera Types strategisch genoeg om je scherp te houden. Het gevoel van progressie, van een team dat steeds sterker en veelzijdiger wordt, blijft door de hele campagne aanwezig.

De drie paden naast elkaar

Pokémon Scarlet and Violet splitst de campagne op in drie verhaallijnen die je in willekeurige volgorde kunt aanpakken. Victory Road is de klassieke gym-challenge met acht badges. Path of Legends stuurt je op jacht naar Titan Pokémon, gigantische beesten die nieuwe traversal-mogelijkheden voor Koraidon of Miraidon ontgrendelen. Starfall Street laat je de bases van Team Star aanvallen, de rebelse studentengroep van de game.

Die driedeling geeft structuur aan de open wereld zonder je vast te pinnen. Na een paar uur wisselde ik vrij tussen de paden, afhankelijk van waar ik zin in had. Een gym hier, een Titan daar, tussendoor een Team Star-basis opruimen. Het houdt de campagne gevarieerd, omdat elk pad een ander tempo en een andere toon heeft. Path of Legends heeft verrassend sterke verhaalmomenten rond Arven, terwijl Starfall Street leuner is in de actie maar dunner in het verhaal.

Het probleem zit in de balans. De open wereld schaalt niet mee met je niveau. Elke gym, Titan en Team Star-basis heeft een vast level, maar de game vertelt je niet welke volgorde logisch is. In mijn eerste playthrough liep ik tegen een gymleader aan die twintig levels boven mijn team zat, terwijl ik een uur later een Titan versloeg die veel te zwak was. Dat gebrek aan level scaling ondermijnt de vrijheid die de structuur belooft. Met een online gids erbij valt het mee, maar het is jammer dat de game zelf geen betere hints geeft.

Ondanks die schuurpunten werkt de driepadige opzet goed als motivator. Er is altijd iets te doen, altijd een volgend doel dat binnen bereik ligt. De eindfase, waarin de drie lijnen samenkomen in Area Zero, levert bovendien een van de sterkste stukken verhaal op dat ik in een Pokémon-game heb meegemaakt.

Samen door een half kapotte wereld

Tot vier spelers kunnen samen door Paldea trekken via de Union Circle. Dat klinkt fantastisch, en in de praktijk is het dat soms ook. Met een vriend naast me op de bank en twee anderen online erbij voelde het alsof we samen op schoolreis waren. Iedereen rent een andere kant op, iemand roept dat er een zeldzame Pokémon staat, een ander is al drie gyms verder.

De co-op heeft wel duidelijke beperkingen. Verhaalgevechten en gyms doe je solo, dus de samenwerking beperkt zich tot samen rondrennen, wilde Pokémon vangen en Tera Raids doen. Dat is leuk voor een paar sessies, maar het voelt meer als een sociale laag bovenop de singleplayer dan als een volwaardige co-op-ervaring. De echte campagne speel je uiteindelijk alleen.

Technisch is het online spelen wisselvallig. Verbindingsproblemen kwamen regelmatig voor, vooral bij grotere afstanden tussen spelers in de wereld. Andere spelers bewegen soms schokkerig over het scherm, en de framerate daalt merkbaar als iedereen in hetzelfde gebied staat. Trading en battlen via de Poké Portal werkt betrouwbaarder, maar het gebrek aan een GTS-achtig systeem voor specifieke trades is een gemis.

Toch voegt de multiplayer iets toe dat eerdere Pokémon-delen niet hadden. Samen door een wereld trekken, ook al is die wereld technisch wankel, geeft een gevoel van gedeeld avontuur. Voor wie regelmatig met vrienden speelt, is het een leuke bonus. Als hoofdreden om Scarlet and Violet te kopen, is het te dun.

Schitterende ideeën, onrustige uitvoering

De art direction van Pokémon Scarlet and Violet is sterk. Paldea heeft een Iberisch geïnspireerde uitstraling met warme kleuren, mediterrane architectuur en landschappen die variëren van droge woestijnen tot besneeuwde bergtoppen. De nieuwe Pokémon-ontwerpen zijn overwegend geslaagd. Clodsire is direct een favoriet geworden, en de Paradox Pokémon in de eindfase hebben designs die je niet snel vergeet.

De muziek verdient apart lof. Toby Fox heeft bijgedragen aan de soundtrack, en dat hoor je. De Team Star-battle themes zijn energiek en catchy, terwijl de overworld-muziek subtiel genoeg is om uren te kunnen luisteren zonder dat het gaat irriteren. Het gevecht met de eindbaas heeft een track die de spanning perfect ondersteunt.

Maar dan de technische kant. Texturen zijn op veel plekken wazig, schaduwen flikkeren, en de draw distance is beperkt. In steden zoals Mesagoza daalt de framerate flink, vooral als er veel NPC’s in beeld zijn. De camera worstelt in krappe ruimtes, en clipping door objecten komt vaker voor dan acceptabel is voor een game van deze omvang en prijs. Het contrast tussen de creatieve kwaliteit van de designs en de technische staat van de presentatie is groot. Pokémon Scarlet and Violet ziet er in screenshots vaak prachtig uit, maar in beweging vallen de gebreken op.

Voor wie Paldea werkt

Pokémon Scarlet and Violet is op zijn best voor spelers die de vrijheid van een open wereld belangrijker vinden dan technische perfectie. Als je kunt leven met framerate-problemen en visuele gebreken, biedt Paldea een van de meest uitnodigende Pokémon-avonturen in jaren. De combinatie van drie verhaallijnen, Terastalliseren en de open structuur geeft genoeg reden om tientallen uren te investeren.

Voor wie technische kwaliteit hoog op de lijst staat, is de game moeilijker aan te raden. De problemen zijn niet incidenteel, ze zijn constant aanwezig. Dat kan de ervaring flink drukken, vooral als je gewend bent aan de gepolijste presentatie van andere Nintendo-titels op dezelfde hardware.

Nieuwkomers in de Pokémon-reeks vinden hier een toegankelijk instappunt. De open structuur en het ontbreken van een strikt lineair pad maken het makkelijk om op je eigen tempo te spelen. Terugkerende fans krijgen met Terastalliseren en de driepadige campagne genoeg nieuws om het fris te houden, maar moeten accepteren dat Game Freak de ambities groter heeft gemaakt dan de uitvoering aankan. Wie op zoek is naar meer gaming op SuperBigWin, vindt daar reviews en nieuws over andere grote releases.

Waar kun je Pokémon Scarlet and Violet kopen?

Pokémon Scarlet and Violet zijn exclusief beschikbaar op de Nintendo Switch, zowel fysiek als digitaal. De prijs varieert tussen de €44,99 en €59,99, afhankelijk van de retailer en of je kiest voor een losse versie of de Dual Pack met beide games. Let op dat Scarlet en Violet twee aparte games zijn met unieke Pokémon en kleine verhaalverschillen, dus kijk vooraf welke versie-exclusives je voorkeur hebben.

(Koop via officiële Nederlandse retailers zoals de Nintendo eShop, Bol.com of MediaMarkt voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren, controleer altijd de actuele prijs bij je favoriete winkel.)

Bekijk Pokémon Scarlet and Violet in actie:

Bekijk Pokémon Scarlet and Violet in actie: