Dark Souls III op PC, PS en Xbox: de Soulsborne-afsluiter die blijft branden

De eerste trap in Lothric

Een holle ridder ramt zijn zwaard in mijn schild en mijn stamina-balk is in één klap leeg. Twee seconden later lig ik op de grond, terwijl het vertrouwde “YOU DIED” over het scherm schuift. Dat is Dark Souls III binnen de eerste vijf minuten. De Cemetery of Ash, het openingsgebied, ziet er rustig uit met zijn grijze graven en trage hollows, maar de game test meteen of je op je hoede bent. Eén onoplettend moment bij een schijnbaar simpele vijand en je bent terug bij de bonfire.

Wat mij opvalt bij het opnieuw spelen is hoe strak het ritme van die eerste uren in elkaar zit. De afstand tussen bonfires is precies lang genoeg om spanning op te bouwen, maar kort genoeg om na een dood niet gefrustreerd te raken. Iudex Gundyr, de eerste boss, staat al na een paar minuten voor je neus en dwingt je om alles toe te passen wat je net hebt geleerd over rollen, blocken en timing. Die boss is geen formaliteit. Tijdens mijn sessie kostte Gundyr me drie pogingen, puur omdat ik in zijn tweede fase te gretig aanviel en zijn mutatie niet respecteerde.

Het eerlijke karakter van die openingsuren zet de toon voor de rest van de game. Dark Souls III straft fouten af, maar geeft je altijd genoeg informatie om te begrijpen wát er misging. Een vijand die je verrast vanachter een hoek staat daar elke keer, en na de eerste keer weet je het. Die voorspelbaarheid in onvoorspelbare situaties maakt het verslavend om steeds een stukje verder te komen, en dat is precies wat de beste games uit de Soulsborne-reeks zo goed doen.

Waarom het vechten zo strak voelt

Dark Souls III speelt sneller dan zijn voorgangers en dat merk je direct in het gevecht. Rollen kost minder stamina dan in Dark Souls II, waardoor het ritme agressiever wordt. Tegelijkertijd blijft stamina-management de kern van elk gevecht, want twee slagen te veel en je staat zonder energie op het verkeerde moment. Die balans tussen aanvallen en terughouden is precies wat het vechtsysteem zo goed maakt.

Het wapengevoel verschilt enorm per build. Met een rechte zwaard voel je snelle, strakke slagen die weinig commitment vragen. Pak een ultragreatsword op en elke aanval wordt een bewuste keuze, want de recovery-frames zijn lang genoeg om je kwetsbaar te maken. Tijdens mijn playthrough wisselde ik halverwege van een quality build naar een pyromancy-hybride, en het voelde als een compleet andere game. De scaling van wapens en spells zorgt ervoor dat die keuzes echt uitmaken, niet alleen in damage maar in hoe je gevechten benadert.

Bossfights hebben vaak meerdere fases die je dwingen om je strategie aan te passen. Een patroon dat je in fase één hebt geleerd, werkt in fase twee soms totaal niet meer. Dat houdt gevechten spannend, ook als je al weet wat er komt. De keerzijde is dat de game meedogenloos blijft als je te gulzig speelt. Eén extra slag proberen te plaatsen terwijl de boss al aan zijn combo begint, kost je regelmatig een halve health bar. Die straf voelt nooit oneerlijk, maar vergt wel discipline die niet elke speler wil opbrengen.

Bazen die je niet loslaten

De boss fights zijn het absolute hoogtepunt van Dark Souls III. Gevechten tegen namen als Pontiff Sulyvahn, Nameless King en de Twin Princes zijn momenten die je niet snel vergeet. Pontiff Sulyvahn was voor mij het kantelpunt in mijn run. Zijn dubbele zwaarden, de snelheid van zijn combo’s en die schaduwkloon in fase twee maakten het een gevecht waar ik meer dan tien pogingen voor nodig had. Bij elke poging leerde ik iets nieuws over zijn openings en timing, tot het uiteindelijk klikte.

Nameless King is een ander verhaal. De eerste fase op de stormdrake is meer spectakel dan uitdaging, maar zodra hij van die draak stapt en je één-op-één staat, verandert alles. Zijn delayed attacks gooien je timing compleet in de war, want waar andere bazen hun slagen in een vast ritme uitdelen, houdt hij zijn zwaard net een halve seconde langer vast. Dat klinkt klein, maar het is genoeg om je te laten rollen op het verkeerde moment. Na talloze pogingen voelde de overwinning als een van de meest bevredigende momenten die ik in een game heb meegemaakt.

Wat Dark Souls III goed doet, is spanning opbouwen via herhaling. Elke dood leert je een stukje van het patroon, en elke poging kom je net iets verder. De game geeft je nooit het gevoel dat je vastzit door slechte mechanics. Als je sterft, weet je waarom. Die transparantie maakt het verschil tussen frustratie en motivatie, en het is de reden waarom ik na een reeks deaths steeds weer op “retry” drukte in plaats van de game af te sluiten.

Solo spelen, invallen en hulp vragen

Dark Souls III is solo al een complete ervaring, maar de online component voegt een laag toe die de game uniek maakt binnen het genre. Met een Ember actief kun je summon signs zien van andere spelers die hun hulp aanbieden bij een lastige boss. Tegelijkertijd maak je jezelf kwetsbaar voor invasions. Die spanning tussen hulp zoeken en risico nemen is een keuze die je bij elke bonfire opnieuw maakt.

Mijn meest memorabele online moment was tijdens de run naar Aldrich. Na drie mislukte solopogingen legde ik een summon sign neer en werd ik opgeroepen als phantom bij iemand anders. Samen sloegen we ons door de Silver Knights op de brug en versloegen Aldrich in één poging. Die gezamenlijke opluchting, zonder voice chat, zonder tekst, alleen twee spelers die na de kill een “praise the sun” gesture doen, is iets dat geen andere game zo goed doet.

Invasions zijn de andere kant van de medaille. Niets is zo stressvol als een rode phantom die je wereld binnendringt terwijl je met een sliver health naar de volgende bonfire probeert te rennen. PvP-gevechten voelen rauw en onvoorspelbaar, omdat je tegenstander geen AI-patronen volgt maar echte beslissingen neemt. De balans is niet altijd eerlijk, zeker niet als je wordt ge-invaded door iemand met een geoptimaliseerde PvP-build terwijl jij halfweg een PvE-run zit. Toch voegt het een spanning toe die de singleplayer-ervaring niet kan evenaren.

Covenant-systemen zoals de Watchdogs of Farron en Aldrich Faithful sturen invasions naar specifieke gebieden, waardoor bepaalde zones extra gevaarlijk worden. De Road of Sacrifices en de zone rond Anor Londo zijn berucht om hun constante invasions. Voor sommige spelers is dat een reden om offline te spelen, voor anderen is het precies de chaos die Dark Souls III zo spannend maakt.

Lothric oogt als een ingestorte triomf

De art direction van Dark Souls III is somber, gotisch en vol verval. Locaties als Irithyll of the Boreal Valley maken direct indruk met hun blauwige maanlicht en bevroren architectuur, terwijl gebieden als de Catacombs of Carthus je met hun duisternis en nauwe gangen claustrofobisch laten voelen. De visuele variatie tussen gebieden is groot genoeg om de wereld interessant te houden, al vallen sommige latere zones qua originaliteit wat tegen na de hoogtepunten in het middengedeelte.

Geluidsontwerp speelt een grote rol in de sfeer. Tijdens verkenning is het vaak stil, op voetstappen en omgevingsgeluiden na. Die stilte maakt het des te heftiger als een boss zijn arena binnenstapt en het orkest losbarst. De soundtrack van componist Yuka Kitamura levert enkele van de sterkste stukken in de hele franchise, met het thema van de Soul of Cinder als emotioneel eindpunt dat terugverwijst naar de eerste Dark Souls. Tijdens dat laatste gevecht hoorde ik de vertrouwde melodie van Gwyn’s thema terugkomen, en dat raakte harder dan ik had verwacht.

Technisch draait Dark Souls III op PC stabiel op 60fps, mits je hardware redelijk modern is. Op consoles is de framerate gelocked op 30fps, wat na de PC-versie merkbaar trager aanvoelt maar nooit onbespeelbaar wordt. De camera kan in krappe ruimtes soms worstelen met muren en hoeken, een terugkerend probleem in de hele serie dat hier niet volledig is opgelost.

Voor wie deze marteling werkt

Dark Souls III is gebouwd voor spelers die plezier halen uit het overwinnen van uitdagingen die eerst onmogelijk lijken. De leercurve is steil, de game legt weinig uit en de eerste tien uur kunnen frustrerend zijn als je het ritme nog niet te pakken hebt. Maar zodra het gevoel klopt, zodra je een boss verslaat waar je een uur op hebt zitten beuken, is de voldoening enorm.

Voor nieuwkomers in de franchise is Dark Souls III een goede instap vanwege het snellere tempo en de iets toegankelijkere level-structuur vergeleken met eerdere delen. Veteranen vinden hier de meest gepolijste versie van de klassieke Souls-formule, met boss fights die tot de beste van de serie behoren. De DLC-uitbreidingen, The Ashes of Ariandel en The Ringed City, voegen daar nog een flinke schep bovenop met enkele van de moeilijkste en meest memorabele gevechten in de hele franchise.

Wie niet van herhaaldelijk falen houdt of liever een game speelt die je bij de hand neemt, zal hier minder plezier aan beleven. Dark Souls III biedt geen difficulty settings en geen optie om uitdagingen over te slaan. Dat is een bewuste ontwerpkeuze die de game definieert, maar het betekent ook dat niet iedereen er doorheen komt. Voor wie de uitdaging omarmt, is dit een van de sterkste RPG’s van het afgelopen decennium, en de gaming hub biedt nog veel meer titels die dezelfde intensiteit en diepgang leveren.

Waar kun je Dark Souls III kopen?

Dark Souls III is beschikbaar voor PC, PlayStation en Xbox, zowel digitaal als fysiek bij verschillende Nederlandse retailers. De prijzen variëren van ongeveer €19,65 tot €59,99, afhankelijk van het platform en of je kiest voor de standaard editie of de Game of the Year Edition inclusief beide DLC-pakketten. Op PC is Steam het meest voor de hand liggende aankoopkanaal, terwijl console-spelers terecht kunnen bij winkels als Budgetgaming.nl, DLCompare.nl en de officiële Bandai Namco Store.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren tussen platforms en edities.)

Bekijk Dark Souls III in actie:

Bekijk Dark Souls III in actie: