Cyberpunk 2077 speelervaring: Night City op PC, PS en Xbox

Night City trekt aan je

Midden in Kabuki sta ik stil bij een noodle-kraam terwijl drie gangers verderop een deal sluiten die zo te zien niet goed afloopt. Achter me flikkert een reclamebord voor braindances, en ergens boven mijn hoofd raast een AV voorbij. Night City is geen achtergrond. Het is een personage dat constant om aandacht schreeuwt, en die aandacht verdient het ook.

Wat Cyberpunk 2077 onderscheidt van veel andere open-world RPG’s zit in de gelaagdheid van die stad. De rijke corporatewijk Corpo Plaza voelt steriel en koud aan, terwijl je in Pacifica letterlijk over puin loopt en de spanning in de lucht hangt. Die contrasten zijn niet subtiel, maar ze werken. Elk district heeft een eigen sfeer, eigen gangs, eigen problemen. Dat merk je niet alleen aan de visuals, maar ook aan de missies die je er vindt en de NPC’s die je tegenkomt.

De verticale opbouw van Night City valt op. Megagebouwen torenen boven smalle steegjes uit, en de game speelt daar slim mee in level design. Soms rijd ik door een brede snelweg met uitzicht op de skyline, en vijf minuten later kruip ik door een ondergrondse markt vol illegale cyberware-dealers. Die afwisseling houdt de wereld fris, ook na tientallen uren. Het neonlicht en de constante geluidslaag van verkeer, muziek en geschreeuw zorgen ervoor dat Night City nooit stil is, en dat is precies het punt.

De eerste uren vragen geduld

Cyberpunk 2077 gooit veel naar je hoofd in de openingsuren. De lifepath-keuze (Nomad, Street Kid of Corpo) belooft een unieke start, maar na de proloog lopen de paden snel samen. Dat voelt de eerste keer een beetje teleurstellend, want de toon van die openingsscènes is sterk. De Corpo-intro geeft een scherp beeld van de machtsstructuur in Night City, terwijl de Street Kid-route je meteen in het straatleven duwt.

Waar de onboarding soms stroef aanvoelt is in de hoeveelheid systemen die tegelijk worden geïntroduceerd. Attributen, perks, cyberware, quickhacks, wapentypes, crafting: de game legt het allemaal uit via tutorials die net te snel voorbijkomen. Tijdens mijn eerste playthrough had ik pas na een uur of zes echt door hoe de skill trees met elkaar samenhangen en welke builds de moeite waard zijn. Dat is niet per se een probleem voor wie graag zelf ontdekt, maar de game had hier duidelijker kunnen sturen.

De eerste grote missie, The Heist, maakt veel goed. Dat is het moment waarop Cyberpunk 2077 laat zien wat het wil zijn: een verhaalgedreven RPG met hoge stakes, sterke personages en keuzes die er toe doen. Alles daarvoor voelt achteraf als een lange aanloop. Mijn advies is dan ook simpel: geef de game die eerste uren, want daarna klikt het.

Schieten, hacken en improviseren

De combat in Cyberpunk 2077 is op zijn best als je systemen gaat combineren. Alleen schieten voelt redelijk standaard, een competente first-person shooter maar niets bijzonders. De magie ontstaat zodra je quickhacks, cyberware en wapens door elkaar begint te gebruiken. In een Maelstrom-basis hack ik eerst de camera’s uit, overheat ik twee gangers via het netwerk, en sprint ik dan naar binnen met een Mantis Blades-build die alles in stukken hakt. Die vrijheid is verslavend.

Het perksysteem ondersteunt die speelstijl goed. Een netrunner-build speelt compleet anders dan een pure melee-build of een stealth-sniper. Met de juiste cyberware en perkcombinaties voel je je halverwege de game echt overpowered, wat zowel bevredigend als soms te makkelijk is. Op de hogere moeilijkheidsgraden blijft de uitdaging langer intact, en dat raad ik ook aan voor wie de combat serieus wil nemen.

Waar het minder goed werkt is bij de AI van vijanden. Tegenstanders reageren soms traag op flanking, blijven achter dekking hangen terwijl je ze rustig uit een andere hoek benadert, of rennen zonder logica recht op je af. Het breekt de immersie niet volledig, maar het valt op. Bossfights zijn wisselend: sommige zijn memorabel en dwingen je om je build creatief in te zetten, terwijl andere neerkomen op bullet sponges met weinig tactiek. De gunplay zelf voelt na de patches een stuk strakker dan bij launch, met betere feedback op hits en meer variatie in wapengedrag tussen de verschillende fabrikanten.

V’s verhaal en de zijpaden

Het hoofdverhaal van Cyberpunk 2077 draait om V’s race tegen de klok, en die urgentie werkt. Johnny Silverhand, gespeeld door Keanu Reeves, is een constante aanwezigheid die soms irriteert en soms precies de juiste snaar raakt. De dynamiek tussen V en Johnny is het emotionele hart van de game, en de momenten waarop die relatie verschuift zijn oprecht sterk geschreven. Zonder spoilers te geven: de eindes variëren flink in toon en impact, en minstens twee daarvan raakten me echt.

De zijmissies zijn waar Cyberpunk 2077 uitblinkt. Judy’s questline is een compleet verhaal op zich, met rustige momenten die je nergens anders in de game vindt. Panam’s route bouwt langzaam op naar een van de meest bevredigende conclusies in de hele game. River Ward, Kerry Eurodyne: elk van deze personages heeft een eigen boog die de moeite waard is om volledig uit te spelen. De schrijfkwaliteit in deze zijmissies is consistent hoog.

Minder sterk zijn de gigs en NCPD-scanner hustles. Die vullen de kaart, maar voelen vaak als filler. Ga ergens heen, schiet wat mensen neer, pak de loot, klaar. Een handvol gigs heeft een verrassende twist of een interessant verhaalfragment, maar het merendeel is herhaling. De game had sterker gestaan met minder maar betere open-world content. Toch blijft de balans positief: de hoofdmissies en de grote zijquests zijn zo goed dat ze de zwakkere content ruimschoots compenseren.

Patches die ertoe doen

Cyberpunk 2077 bij launch en Cyberpunk 2077 nu zijn twee verschillende ervaringen. Dat is geen overdrijving. Patch 1.5 was het keerpunt, met een complete herwerking van het perksysteem, verbeterde NPC-AI en een stabieler frame op consoles. Patch 2.0, die samen met de Phantom Liberty-uitbreiding verscheen, ging nog verder: het hele progressiesysteem werd opnieuw opgebouwd, cyberware kreeg capacity limits, en de politie werkt eindelijk zoals je verwacht in een open-world game.

De Phantom Liberty DLC voegt niet alleen een nieuw stadsdeel (Dogtown) toe, maar ook een compleet nieuw verhaal met eigen keuzes en consequenties. Idris Elba als Solomon Reed is een sterke toevoeging aan de cast, en de spionagetoon van de uitbreiding past verrassend goed bij de setting. Het is de beste content die CD Projekt Red voor Cyberpunk 2077 heeft gemaakt, en het voelt als de game die het team vanaf het begin voor ogen had.

Toch zijn niet alle ruwe randjes verdwenen. NPC-gedrag op straat is nog steeds beperkt: voetgangers reageren allemaal hetzelfde op gevaar, en het verkeer heeft moeite met dynamische situaties. De wanted-systeem werkt beter dan bij launch, maar haalt nog niet het niveau van vergelijkbare open-world games. Het zijn kleine irritaties in een verder sterk verbeterd geheel, maar ze vallen op omdat de rest van de game zoveel beter is geworden.

Wie moet hier instappen?

Cyberpunk 2077 werkt nu het beste voor spelers die op zoek zijn naar een verhaalgedreven RPG met een sterke setting en veel vrijheid in combat. De game vraagt wel een investering: de eerste uren zijn druk, de systemen zijn complex, en de open world heeft naast hoogtepunten ook duidelijke dalen. Wie daar doorheen kijkt, vindt een van de sterkste singleplayer-ervaringen van de afgelopen jaren.

Qua platform is de PC-versie de beste keuze als je de hardware hebt. Ray tracing maakt Night City visueel indrukwekkend, en de modding-community voegt regelmatig verbeteringen toe. Op PS5 en Xbox Series X draait de game stabiel op 60fps in performance mode, en dat is voor de meeste spelers meer dan voldoende. De oude PS4- en Xbox One-versies raad ik af: die zijn speelbaar, maar de compromissen in resolutie en framerate doen afbreuk aan de ervaring.

Pak de Ultimate Edition als je nu begint. Die bevat Phantom Liberty en alle patches tot nu toe, waardoor je meteen de meest complete versie speelt. De game is regelmatig in de aanbieding, dus wacht gerust op een sale als de prijs een factor is. Cyberpunk 2077 heeft jaren nodig gehad om te worden wat het nu is, maar het resultaat is een RPG die de tijd meer dan waard is. Wie interesse heeft in meer gaming op SuperBigWin, vindt daar ook reviews en updates over andere grote releases.

Waar kun je Cyberpunk 2077 kopen?

Cyberpunk 2077 is breed verkrijgbaar in Nederland, zowel digitaal als fysiek. De prijzen variëren van ongeveer €14 tot €70, afhankelijk van het platform en de editie. De standaardversie is het goedkoopst, terwijl de Ultimate Edition met Phantom Liberty erbij logischerwijs meer kost. Op Steam staat de PC-versie voor €59,99, en bij winkels als MediaMarkt, Bol.com en BudgetGaming vind je console-edities vaak voor minder. Via prijsvergelijkers zoals DLCompare kun je de scherpste deal zoeken voor jouw platform.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren en zijn afhankelijk van aanbiedingen.)

Bekijk Cyberpunk 2077 in actie:

Bekijk Cyberpunk 2077 in actie: