Assassin’s Creed Valhalla: een vikingtrip door Engeland op PC, PS en Xbox

Een vikingverhaal dat blijft hangen

Midden in een feestmaal in Noorwegen gaat het mis. Eivor, de hoofdpersoon die ik zelf heb vormgegeven, verliest alles wat dichtbij is en vertrekt met een clan richting Engeland. Dat vertrekpunt is sterk, want het geeft de reis meteen een persoonlijke lading die verder reikt dan “ga die kant op en verover wat land”. De eerste uren in Engeland voelen compact en gericht, met duidelijke doelen en personages die ik snel leerde kennen.

Naarmate de uren verstrijken, verandert die focus. Assassin’s Creed Valhalla stuurt Eivor van regio naar regio, telkens met een nieuw verhaalstuk dat draait om lokale clanpolitiek, verraad of religieuze spanningen. Sommige van die arcs zijn uitstekend. Een samenzwering rond een Angelsaksische koning hield me twee avonden geboeid, terwijl een ritueel in de moerassen van East Anglia oprecht ongemakkelijk aanvoelde door de manier waarop de game geluid en camera inzet. Dat zijn de momenten waarop Valhalla laat zien wat het kan.

Het probleem zit in de hoeveelheid. Na veertig, vijftig uur merkte ik dat de structuur begon te herhalen. Aankomst in nieuwe regio, bondgenoten zoeken, een paar verplichte missies draaien, terug naar de thuisbasis. De individuele verhalen zijn niet slecht, maar de stapeling trekt de spanning eruit. Waar ik in het begin nieuwsgierig was naar elke nieuwe alliantie, klikte ik later steeds vaker door dialogen heen om sneller bij de actie te komen. Het verhaal had baat gehad bij minder arcs met meer gewicht per stuk.

Plunderen, bouwen, terugkomen

De kern van Assassin’s Creed Valhalla draait om een simpele maar effectieve loop. Met je longship vaar je een rivier op, start een raid op een klooster of fort, verzamelt grondstoffen en keert terug naar Ravensthorpe om je nederzetting uit te breiden. Die uitvalsbasis groeit zichtbaar mee. Eerst staat er een handvol hutjes, later een smederij, een tattooshop en een brouwerij. Elk nieuw gebouw ontgrendelt iets nuttigs, van betere upgrades voor je uitrusting tot nieuwe zijmissies.

Raids voelen in het begin fantastisch. De longship ramt de oever, je crew springt eruit en samen beuken jullie deuren in terwijl vijanden van alle kanten komen. De eerste tien raids gaven me een kick die ik lang niet had gevoeld in een Assassin’s Creed game. Maar rond raid nummer dertig begon de herhaling op te vallen. De layouts van kloosters lijken op elkaar, de vijandtypes wisselen weinig en de beloning is vrijwel altijd dezelfde combinatie van grondstoffen. Ravensthorpe groeide nog steeds, maar de motivatie om nóg een raid te doen daalde merkbaar.

Wat wél blijft werken is het ritme van vertrekken en terugkeren. Na een lange reeks missies in een verre regio voelde het goed om terug te varen naar Ravensthorpe, even rond te lopen tussen de gebouwen en te zien wat er veranderd was. Die thuisbasis geeft Valhalla iets dat Origins en Odyssey misten, namelijk een plek die voelt als “van jou”. Het is geen diepe simulatie, maar het geeft structuur aan een game die anders makkelijk had kunnen verdrinken in zijn eigen omvang.

Hoe diep gaan de RPG-systemen?

Assassin’s Creed Valhalla heeft een enorme skill tree, verdeeld over drie takken die grofweg neerkomen op melee, ranged en stealth. Op het eerste gezicht ziet dat er indrukwekkend uit. Tientallen nodes, passieve bonussen en actieve abilities vullen het scherm. In de praktijk merk ik dat veel van die nodes kleine statboosts zijn die nauwelijks voelbaar impact hebben. De echte game-changers zitten verspreid tussen de filler, waardoor het zoeken wordt naar de abilities die je speelstijl daadwerkelijk veranderen.

Uitrusting werkt anders dan in Odyssey. In plaats van een constante stroom loot met willekeurige stats, vindt Eivor een beperkt aantal wapens en harnassen die je individueel kunt upgraden. Dat is een bewuste keuze van Ubisoft en ik waardeer die aanpak. Een bijl die ik vroeg in het spel vond, heb ik tot het einde gebruikt omdat ik hem steeds verder kon verbeteren. Die band met je gear voelt persoonlijker dan het eindeloos vergelijken van random drops.

Toch wringt er iets. De game biedt veel keuzes, maar de moeilijkheidsgraad straft je zelden af voor een suboptimale build. Op de standaard difficulty kun je vrijwel alles aan zonder veel na te denken over je skill tree of uitrusting. Dat maakt experimenteren laagdrempelig, maar het haalt ook de urgentie weg. Wie graag puzzelt met builds en synergieën vindt hier minder diepgang dan de hoeveelheid menu’s doet vermoeden. Op hogere moeilijkheidsgraden wordt het beter, al blijft het systeem vrij vergevingsgezind vergeleken met andere RPG’s van deze schaal.

Engeland ziet er koud uit

De wereld van Assassin’s Creed Valhalla is bewust grauw. Geen azuurblauwe zeeën of zonovergoten tempels hier. Engeland in de negende eeuw bestaat uit modderige paden, grijze luchten en bossen waar het licht nauwelijks doorheen breekt. Dat klinkt misschien somber, maar het werkt. De sfeer past bij het verhaal en bij de periode, en de momenten waarop de zon wél doorbreekt over een heuvellandschap vallen daardoor extra op.

Noorwegen, waar de game begint, biedt het sterkste visuele contrast. Besneeuwde bergtoppen, bevroren fjorden en een scherp blauw-wit kleurenpalet maken die openingsuren visueel memorabel. Engeland is subtieler. De seizoenen wisselen per regio, waardoor sommige gebieden herfstkleuren tonen terwijl andere in permanente mist lijken te hangen. Die variatie houdt de wereld visueel interessant, ook na tientallen uren rondtrekken.

Audio verdient een aparte vermelding. De muziek mixt Scandinavische volksmuziek met zware drums en lage zang, en dat past perfect bij de toon van de game. Tijdens raids zwelt de muziek aan op precies het juiste moment, terwijl rustige verkenning begeleid wordt door minimalistische melodieën die ruimte laten voor omgevingsgeluid. Wind door bomen, krakend ijs, het gerammel van een longship op ruw water. Juist die geluiden maken dat de wereld voelt als een plek waar je doorheen trekt, niet als een decorstuk waar je overheen vliegt.

Voor wie is Valhalla geschikt?

Assassin’s Creed Valhalla is een game die beloont als je er tijd in steekt. Veel tijd. De hoofdverhaallijn alleen kost al zo’n zestig uur, en met zijmissies, mysteries en het volledig uitbouwen van Ravensthorpe zit je makkelijk boven de honderd. Dat is een serieuze investering, en niet iedereen gaat daar evenveel plezier aan beleven.

Het type speler dat hier het meest uit haalt, is iemand die geniet van langzaam een wereld verkennen, die het niet erg vindt om tussendoor even rond te struinen zonder duidelijk doel, en die de nederzettingsbouw als motivatie ziet om steeds weer op pad te gaan. Als dat klinkt als jouw manier van spelen, dan biedt Valhalla tientallen uren plezier. De vikingsetting is uniek binnen de serie en de raids geven een energie die de eerste helft van de game echt draagt.

Wie een strak, gefocust avontuur zoekt, loopt hier waarschijnlijk vast. De herhaling in missiestructuur wordt na dertig tot veertig uur voelbaar, en de RPG-systemen zijn niet diep genoeg om dat gat te vullen. Ook als je weinig geduld hebt voor lange dialoogscènes en politieke intriges tussen Angelsaksische koningen, gaat Valhalla op een gegeven moment aanvoelen als een klus in plaats van een avontuur. De game heeft sterke momenten, maar je moet bereid zijn om er doorheen te graven.

Waar past Valhalla in de serie?

Assassin’s Creed Valhalla verscheen in 2020 als de derde game in de RPG-lijn die Ubisoft insloeg met Origins in 2017. Vergeleken met Origins voelt Valhalla groter en ambitieuzer, met meer systemen en een langere verhaallijn. Vergeleken met Odyssey is de toon serieuzer en de loot-structuur strakker. De nederzettingsbouw is nieuw voor de serie en geeft Valhalla een eigen identiteit die het onderscheidt van zijn directe voorgangers. Ubisoft heeft later ook Black Flag Resynced uitgebracht, een visueel verbeterde versie van het populaire piratenspel uit 2013.

Tegelijk laat de game zien waar de grenzen van deze formule liggen. De open wereld is enorm maar niet altijd gevuld met betekenisvolle content. De RPG-systemen zijn breed maar niet diep. En de verhaallijn is zo lang dat de impact van individuele momenten verwatert. Ubisoft heeft bij latere delen, zoals Mirage en Shadows, duidelijk geprobeerd om compactere ervaringen te bieden, terwijl videogames in het algemeen steeds vaker kiezen voor gestroomlijnde verhalen in plaats van eindeloze open werelden.

Op PC, PlayStation en Xbox draait Valhalla stabiel, met name op current-gen hardware. De PS5- en Xbox Series X-versies bieden 60fps en snellere laadtijden, wat bij een game van deze omvang een merkbaar verschil maakt. Op PC hangt de ervaring af van je setup, maar met een midrange kaart uit 2020 of nieuwer draait de game prima op hoge instellingen. Valhalla is een game die zijn beste momenten verdient, maar je moet accepteren dat er ook uren tussendoor zitten die minder memorabel zijn. Voor fans van de moderne Assassin’s Creed-aanpak is het een van de sterkste delen. Voor wie de serie al te groot vond worden, verandert Valhalla die mening niet.

Waar kun je Assassin’s Creed Valhalla kopen?

Assassin’s Creed Valhalla is breed beschikbaar in Nederland voor PC, PlayStation en Xbox. De game is te koop bij diverse Nederlandse retailers, zowel fysiek als digitaal. Denk aan winkels als bol.com, MediaMarkt, Nedgame en Amazon.nl voor fysieke exemplaren, en aan de PlayStation Store, Steam en de Ubisoft Store voor digitale versies. Afhankelijk van het platform en de editie liggen de prijzen tussen de €19,99 en €59,99.

(Koop bij voorkeur via officiële retailers voor garantie en klantenservice. Prijzen kunnen variëren afhankelijk van aanbiedingen en de gekozen editie.)

Bekijk Assassin’s Creed Valhalla in actie: